Romancing The Vixen

“I’m doomed.” Nag-angat ako ng tingin kay Danielle na padabog na umupo sa sofa ng opisina ko. She yawned before looking towards me. “Maniniwala ka ba kung sasabihin ko na bumagsak ako sa ina-apply-an kong trabaho?” she added. Kumunot ang noo ko matapos marinig ang sinabi niya. “’Yan ba ‘yong sinabi mong company kung saan nagtrabaho dati si Tita Layla?” I asked curiously. Danielle heaved a deep sigh as she slowly nod her head. “Hindi ko alam kung paano ako bumagsak. I mean, my track records are all right—“ “Maybe because you didn’t pursue fashion design?” pagputol ko sa sasabihin niya. “Nakalimutan mo na yata na business management ang kinuha mo noong College tayo?” She scoffed and slouched on the seat. “As if naman may choice ako noon,” mahinang bulong niya. “You had. Ninang N asked you, remember? Tapos sabi mo, kung saan ako, roon ka na rin,” I reminded her in a matter of fact tone. “Saka hindi ka naman nila pinilt, Danielle.” “Kahit na hindi, pakiramdam ko, pinipilit pa rin nila ako. Saka duh, wala naman akong ibang kapatid, ano. Paano ang hacienda kung iba ang inaral ko noon? Magagamit ko ba ang pinag-aralan ko sa fashion design sa pagpapatakbo ng hacienda?” Malakas akong napabuntong hininga at marahang napailing. “Hindi mo rin naman magagamit ang pinag-aralan mo sa business management sa pagiging fashion designer mo,” dagdag ko at muling ibinaling ang aking tingin sa mga papeles na nasa aking harapan. “Alam mo, kung kasing talino mo lang ako, baka mag-enoy pa ako sa pamamahala sa hacienda. Kaso hindi, e. Hindi ba sumasakit ang ulo mo sa pagbabasa ng mga papeles na ‘yan maghapon?” Sumasakit. “Hindi,” I lied while looking towards the pile of documents in front of me. “Nasanay na kasi ako.” Danielle groaned. “Kahit kailan hindi ako masasanay sa mga ‘yan. What’s so fun about business anyway? Sakit lang sa ulo.” Hindi ako nakasagot sa tanong niya dahil hindi ko rin alam ang isasagot. Tama naman siya. What’s so fun about business? Bukod sa pera, sakit lang naman ng ulo ang ibinibigay nito sa akin. Ibinaba ko ang hawak kong papeles nang makitang tumayo si Danielle. “Saan ka pupunta?” takang tanong ko kaya’t lumingon siya sa gawi ko. “Hindi ba’t sabi mo, sasamahan mo ako hanggang sa umuwi ako sa bahay? Ayaw mong mag-dinner kasama sina Mom at Dad?” Danielle casually lifted her shoulder in a half shrug and crossed her arms over her chest. “Ayaw mong mag-bar?” she asked as a wicked smile crept on her face. Bagsak ang balikat kong umiling sa kaniya. “I’m busy. Hindi mo ba nakikita?” tanong ko bago iniangat ang hawak kong mga papel. Lumapit siya sa table ko kaya’t agad na tumaas ang aking kilay. “Come on, Maurice. Malungkot ako, ayaw mo man lamang ba akong samahan? Ngayon lang naman, oh. Babalik na rin ako sa hacienda sa isang araw. Dali na, samahan mo na ako, please?” Muli kong ibinaba ang hawak kong papeles at bored na tumingin sa kaniya. “Nakikipag-halikan ka lang naman sa mga lalaki sa bar. Anong gagawin ko roon, manonood?” I asked in a matter of fact tone. Mahina siyang tumawa at hinila ako para tumayo. “Dali na, Maurice. Malungkot ako kaya kailangan ko ng alak. Para namang hindi kita sinamahan noong malungkot ka dahil bumaba ‘yong sales ng kumpanya niyo. Hindi mo na naaalala? ‘Di ba ‘yon ‘yong in-announce na girlfriend pala ni Kayden ‘yong anak ng may-ari ng—“ “Shh, tara na nga,” pagputol ko sa sasabihin niya. I rose up from my seat and grabbed my bag on the side. “Saan ba tayo pupunta? Baka mamaya, umaga na naman tayo makauwi. Alam mo naman si Dad, sesermonan ako niyon.” She let out a soft chuckle before resting her arm on my shoulder. “Huwag kang mag-alala, ako ang bahala kay Tito Darius,” she said and winked towards me. For the umpteenth time, I let out a harsh breath and shook my head. Wala namang isinagot sa akin si Danielle kung hindi ang mahinang pagtawa. Naka-akbay siya sa akin hanggang sa makalabas kami ng kumpanya. Ibinilin ko na lamang sa secretary ko ang mga naiwan kong trabaho na babalikan ko bukas. “Sinong tatawagan mo?” tanong ni Danielle nang makitang inilabas ko ang aking telepono. I shrugged. “Si Dean. Baka hanapin ako ni Dad kaya sasabihin ko sa kaniya na sabihin kay Dad na kasama kita,” sagot ko at sinubukang i-dial ang number ng kapatid ko. After a couple of rings, he picked up. Sakto naman na pagkasagot ni Dean ay nagsimula na si Danielle sa pagd-drive ng kotse ko. “Yes, Ate?” He formally asked after he picked up the phone. Dean Maxwell Fontanilla is the eldest among the triplets. Sa kanilang tatlo, siya rin ang pinakamatino at. . . pinakamatalino. They even considered him to become the Inara’s next CEO instead of me. Mabuti na lamang at ipinagtanggol ako ni Dada Dwayne kaya’t sa akin pa rin napapunta ang kumpanya. Thank God. “Kapag hinanap ako ni Dad, pakisabi kasama ko si Danielle. Baka mamaya pa kami makakauwi kaya huwag niya muna akong hanapin.” Saglit siyang natahimik. Mayamaya pa ay sinabi niya sa katabi, marahil ay si Devon, dahil tinawag ni Dean ang pangalan nito. Sinabi niya na ipaalala sa kaniya dahil baka makalimutan niyang sabihin kay Dad. Devon Maximus Fontanilla is the second among the triplets. Hindi tulad ni Dean, wala siyang interes sa kumpanya. He’s quite immature for his age, actually. Anim na taon ang pagitan namin kaya’t sa tatlo ay si Devon ang pinaka-dependent sa akin. I’m not complaining, though. “Ate, hindi niyo ba kasama si Devin?” Dean asked on the other line. “Hindi pa raw umuuwi sabi ni Devon. Is he with you and Ate Danielle?” “Nah. Nasa Inara siya ngayon kasi may photoshoot. I think as your school ambassador? Ewan, si Mom kasi ang nag-ayos.” Devin Maximo Fontanilla is the last among them. Unlike Dean, he’s also not that interested in business like Devon. However, he’s more like our mother. He’s interested to be a celebrity and a model like Mom. Hindi naman kami nagrereklamo dahil mukhang gusto niya talaga ang ginagawa niya. At isa pa, at such a young age, he’s already earning his own money through various modelling offers. “All right. Sasabihin ko na lamang kay Dad mamaya. Take care,” pormal na sabi niya sa kabilang linya kaya’t hindi ko mapigilan na mapabuntong hininga. “Okay, thanks,” sabi ko at pinatay na ang tawag. I massaged my temples and looked outside the car. Mukha namang napansin ni Danielle ang pananahimik ko nang bagalan niya ang takbo ng sasakyan. “Bakit kasi si Dean pa ang tinawagan mo? Puwede namang si Devon nalang. Alam mo naman na hindi kayo close noon tapos doon ka pa tumawag.” My lips puckered as I turned my head towards her direction. “He’s the closest to Dad. Masasabi niya agad kung anong gusto kong sabihin,” may halong pait na sabi ko bago muling nag-iwas ng tingin nang mapailing si Danielle dahil sa sinabi ko. Alam ko naman na hindi siya makaka-relate sa nararamdaman ko kasi iisa lang naman siyang anak nina Ninang N at Dada Dwayne. But me. . . I let out a harsh breath while looking outside. Dean is Dad’s favorite. Devon is my favorite among the three of them. Si Devin naman, paborito ni Mom. Pero ako. . . sinong may paborito sa akin? Napailing ako at muling bumuntong hininga. I’m just Maurice Fontanilla-- the pride and honor of our family because I am smart and because I am the head of our company. But aside from that, I am nothing. Without my family’s name, I am nothing. ---