Slave to his Slave (Dark Sanctuary Series)

"Feast"

***

TATLONG araw nang hindi nagpakita ang Lionzo na iyon. Tatlong araw na rin siyang nakakulong sa isang kwarto.

Maganda ang loob no'n, malamig ang Aircon at malambot ang higaan na ni minsan ay hindi niya pa naranasang magkaroon simula nang siya ay isilang. Isang komportableng kwarto ngunit para sa kaniya, isa yung nakakasakal na kulungan!

The room is bleak, with grey walls, no windows, and a door locked from the outside. Escape seems hopeless. Dagdagan pa ng dalawang armadong lalaki na may malalaking katawan ang nakabantay sa labas ng pinto ng silid.

"Agh--aray!" Nakangiwi niyang sinilip ang kanang paa at halos maiyak siya sa lungkot nang makitang lumala ang pamamaga ng sugat niya.

Ginamot na iyon ni Rozzwell, binigyan din siya ng antibiotics pero hindi niya iniinom. Katangahan mang isipin pero umaasa siya na kapag lumala ang kondisyon niya ay maisipan ng mga itong pakawalan siya o dalhin sa hospital. Pinagplanuhan niya na ang kaniyang pagtakas sa oras na ilabas siya ng mga ito sa mansion na iyon kung sakali.

"Tatang, sana ok po kayo. Hintayin niyo lang po ako, Tang, aalis ako rito! Tatakas ako kahit maga na ang paa ko! Babalikan ko ho kayo, promise ko ho 'yan!"

Kumuwala ang luha sa isang mata niya. Na-miss niya na ang kaniyang ama. Sobra.

Nag-aalala na rin siya nang husto rito. Masama ang lagay nito nang iwan niya. Wala man lang itong kasama roon na mag-aalaga.

Simula noong dinala siya sa mansion ni Lionzo ay hindi na siya nakakatulog nang maayos.

Napukaw ang takot niya nang bumukas ang pinto. Sa tuwing tumutunog iyon ay ginagapang siya ng kaba sa isiping baka si Lionzo na iyon, na baka kung ano na naman ang gawin nito sa kaniya.

Nakahinga siya nang maluwag nang makita ang matandang katiwala ng mansion, si Mang Paul o sa palayaw ay Pablo, 62 taong gulang. Sa likod nito ay nakasunod ang dalawang binatang assistant nito na may bitbit na tig-iisang tray ng pagkain para sa kaniya.

"Magandang umaga, ma'am Belleza," bati ni Mang Pablo.

'Ma'am Belleza...' Hanggang ngayon ay naaasiwa pa rin siya sa tuwing tinatawag siyang ganoon ng mga taga-silbi.

"Mag-almusal na po kayo, ma'am," magalang na sabi ng dalawang assistant na sina Ethan at Drew habang inilapag sa center table ang mga pagkain.

Pancakes, yogurt, oats, smoothie, chicken soup, isang tasa ng espresso at tig-iisang baso ng gatas, juice at tubig. Lagi silang nagdadala ng ganoon karaming pagkain. Papipiliin lang siya kung alin sa mga iyon ang kakainin at iinumin niya. Masasarap sa paningin pero hindi man lang siya natakam. Ilang araw na siyang walang ganang kumain. Pinipilipit na lang niya ang sarili para mapanatili ang lakas.

"Kain na po, ma'am Belleza."

"Wala po akong gana."

Halatang hindi nagustuhan ng matanda ang sagot niya pero hindi ito umimik. Suminyas na lang si Mang Pablo sa dalawang tauhan at sabay-sabay na lumabas.

Hindi niya ginalaw ang pagkain. Humiga lang siya sa kama at nagtalukbong ng kumot. Giniginaw siya pero hindi naman niya alam paano patayin ang Aircon.

NAKATULOG PALA SIYA.

At nagising nang maramdaman ang pagbukas ng pinto. Napabangon siya sabay kusot ng mga mata.

Si Mang Pablo at ang dalawa nitong assistant. May dala na namang pagkain. Ano'ng oras na pala?

Nang makita ni Mang Pablo ang walang bawas na mga pagkaing inihanda ng mga ito kanina para sa almusal niya ay malakas itong napabuntong-hininga. Suminyas ito kina Ethan at Drew na agad namang nagsikilos at niligpit ang kaninang mga pagkain. Ipinalit ng mga ito sa mesa ang bagong dala.

"Ma'am Belleza? Lunch is ready," marahang sabi ni Mang Pablo.

"Mainit na kanin, Sweet and Sour fish ball, Stuffed Chicken Breast, Grilled Wagyu steak with roasted vegetables and truffle oil," si Drew habang isa-isang inilapag ni Ethan ang mga pinangalanang pagkain sa maliit na mesa.

"May kasama ring isang baso ng tubig, isang bell shape glass na puno ng Champaign at isang fresh apple juice," nakangiti nitong dagdag, pilit na pinapagaan ang atmospera ng paligid.

Tiningnan niya ang mga pagkain. Marami na naman siyang choices pero wala pa rin siyang ganang kumain. Mapakla ang panlasa niya.

Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa mesa. Kahit masakit ang paa ay sinikap niyang maglakad nang maayos.

Dinampot niya ang isang basong tubig at uminom. Mas kailangan niya iyon lalo na't nararamdaman niya na ang panunuyot ng lalamunan, mabigat din ang kaniyang ulo, dala ng lagnat.

Pagkatapos niyang uminom ay dahan-dahan siyang humakbang pabalik sa kama.

"Wala po akong gana, Mang Pablo," nanghihina niyang sabi sa matanda at nagkumot.

"Ma'am..."

"If she refuses to eat, let her starve. It's her choice."

Kumabog ang dibdib niya nang marinig ang malalim at matigas na boses na iyon.

'Nandito na siya!'

Dahan-dahan siyang napatingin sa pintuan kung saan mistulang higante na nakatayo roon si Lion. He looked composed in his black business suit. His charisma was undeniable, but beneath that, nakatago ang demonyo nito.

Ang kaninang payapang paghinga ni Belleza ay biglang bumilis. Lalo na nang humakbang ito papasok. Naiwan naman sa pintuan si Rozz na kasama pala nito. Tahimik lang ang lalaki at seryosong nakatingin sa gawi niya. Sandaling nagtama ang mga mata nila bago niya binalingan si Lion.

Nagsipagyuko ang dalawang kasama ni Pablo at sabay na napaatras para bigyan ng daan ang amo.

"Sir Lion," sambit ni Mang Pablo. Hindi ito pinansin ni Lion dahil nakatuon ang buong atensyon nito sa kaniya. Mariin ang titig, at bahagyang kunot ang noo.

Pumamulsa ito at parang hari na naglakad palapit sa kaniya.

Nang magsalubong ang paningin nila ay umirap siya. Hindi niya alam kung ba't niya 'yon ginawa. Gusto na yata niyang mamatay.

Gumuhit tuloy ang nakakalokong ngiti sa mapulang labi ni Lion.

"Belleza."

Kumabog na naman ang dibdib niya sa paraan ng pagkakabigkas nito ng kaniyang pangalan. Iniiwas niya ang mga mata rito.

"Naghahanap ka na naman ba ng kakaibang pagkain, huh?"

Napalunok siya nang maalala ang karahasang ginawa nito noon sa dining room. Naiisip pa nga lang niya ay naduduwal na siya. Pasimple siyang umusog sa headboard ng kama ngunit mabilis nitong dinakma ang kaniyang batok na ikinasinghap niya. Napaigik siya nang pwersahan nitong iniharap ang kaniyang mukha para salubungin ang malahalimaw nitong mga mata.

"Eat your food, or you'll be sucking sperms."

"B-bitiwan mo 'ko, halimaw!"

Humigpit ang pagkakahawak nito sa kaniyang batok na ikinangiwi niya. "Gusto mo bang isubo ko ulit sa 'yo 'to?" Kasabay no'n ay ang pagbaba ng kamay nito harapan nitong bumubukol.

Nanlaki ang mga mata niyang nakatingin doon. Kinagat niya ito sa braso at umatras sa kama.

"b***h!"

Hinambalos siya nito sa kama at pwersahang pinatihaya sa kama. Inangat nito ang kamay para sampalin siya ngunit natigilan nang tumikhim si Mang Pablo.

Nahinto sa ere ang kamay nito. Nagtama ang paningin nila, hindi siya umiwas, nilabanan niya ang nanlilisik nitong mata habang ito ay humahangos sa galit.

"Sir Lion, paumanhin sa istorbo, pero sa tingin ko ay kakain na si ma'am Belleza. Mukhang nagutom na siya." Napatingin siya kay Mang Pablo. Nakasalubong niya ang mga mata nitong nakikiusap. "Hindi po ba, ma'am?"

Hindi siya umimik. Ibinalik niya ang tingin sa galit pa ring si Lionzo na dahan-dahan nang bumitiw sa kaniya upang harapin ang matandang katiwala.

"She refused the food. Pwes, mamamatay siya sa gutom," malamig nitong sabi.

Bumaba ito ng kama at inayos ang bahagyang nagusot na suit habang nakatingin sa kaniya.

"Tingin mo takot akong magutom? Hinding-hindi ako hihingi ng pagkain!" singhal niya.

Tumaas ang kilay nito. Hindi niya mawari kung naaaliw o nagalit ito lalo sa ipinakita niyang tapang.

Nasapo na lamang ni Mang Pablo ang sariling noo. Sinubukan siya nitong iligtas mula sa hagupit na galit ni Lionzo pero ayaw niyang tumigil. Kung pwede lang siyang batukan ni Mang Pablo ay baka ginawa na nito para tumahimik siya.

"Paul," matigas na bigkas ni Lion na sa kaniya pa rin nakatingin.

"Bakit po, sir Lion?"

"No more food for her." Bago ito lumabas ay huminto muna ito at nilingon siya. "Ask for food, and you'll know what I feed you." Hinawakan nito ang harapan at nagpakawala ng makahulugang ngiti. Saka ito lumabas ng silid.

Dumaan ang dalawang araw nang walang laman ang kaniyang tiyan. Gutom na gutom na siya. Pakiramdam niya ay mamamatay na siya sa gutom. Mabuti na lang, kahit papaano ay nakakainom siya ng tubig sa gripo sa banyo. Gayunpaman ay hindi iyon sapat. Nanunuyo na ang mga labi niya sa gutom.

Malalim na ang gabi nang biglang bumukas ang pinto. Agad siyang napabangon sa takot. Ang dibdib niya ay parang nabundol ng mabigat na bagay sa pag-aakalang si Lionzo na naman iyon. Pero nang makita si Brook ay napanatag agad ang loob niya.

"Brook," sambit niya.

"Hey," anito nang makalapit.

"Brook!" Naiyak siya, nadala ng emosyon matapos makita ang inilabas nito sa bulsa na sandwich na nakabalot sa plastic wrapper. Pakiramdam niya ay makapangyarihan ang pagkain na iyon na siyang pupuno sa kumakalam niyang sikmura.

May dala rin itong maliit na bottled water.

Inabot nito iyon sa kaniya. Sakto namang tumunog ang tiyan niya. Nagkatinginan silang dalawa.

"G-gutom na talaga ako," nahihiya niyang pag-amin. Hindi naman ito nagsalita.

Kumagat siya sa hawak na sandwich na may lamang gulay, cheese, at itlog. Pagkatapos ng isang kagat ay uminom siya ng tubig. Pagkatapos ay kumagat ulit ng mas malaki.

"Ang sarap! May lasang cheese."

Tahimik lang siyang pinanood ni Brook. Naaawa ito sa kaniya ngunit alam naman niyang mas nanaig dito ang loyalty kay Lionzo.

Bumagal ang pagnguya niya at tumingala rito. "Brook, bakit mo nga pala ako dinalhan ng pagkain? Hindi ba, pinagbabawal iyon ni Lionzo?"

"Just say thanks," malamig nitong sabi sa halip na sumagot.

Napayuko siya at napasimangot. "Thanks."

Sobrang tipid talaga nitong magsalita. Hindi rin marunong magpaliwanag o kahit magkwento. Kaya hindi rin siya gaanong nagtatanong dito dahil alam niyang wala siyang makukuha ritong impormasyon tungkol kay Lion. Nakatulong talaga sa kaniya ang kadaldalan ni Ethan, dahil dito ay may kaunti na siyang nalalaman tungkol sa kalakaran ng mansion.

"Brook." Tawag niya rito na nanatiling nakatayo sa harap niya. "Nag-aalala na ako sa Tatang ko. Kumusta na kaya siya? May sakit pa naman siya at kinukumbulsyon noong araw na dinukot ninyo ako. Wala siyang ibang kasama roon dahil wala na kaming kapitbahay. Mag-isa na lang siya roon, Brook. Sana..." Yumuko siya at kinagat ang kaniyang labi para pigilan ang paghikbi. "S-sana man lang masilip ko siya. Kahit saglit lang. Payagan niyo naman akong masilip siya o? Payagan niyo akong makitang ok siya. Kahit ikulong niyo pa ako ulit. O kahit patayin niyo ako pagkatapos, basta payagan niyo lang akong makita muna ang Tatang ko. Please..." Naiyak na siya. Sinubukan pa niyang pigilan pero hindi niya kaya. Matindi ang emosyon niya pagdating sa kaniyang ama.

"B-Brook." Ibinaba niya ang tinapay at bote ng tubig na hawak para abutin ang nakakuyom nitong kamay.

Mahigpit niyang hinawakan iyon at dinama ang tigas ng kamao nito.

"Brook."

"If you want to see your father again, you have to survive. Kaya kumain ka, at huwag mong ginagalit si Lionzo."

Biglang bumukas ang pinto. Agad siyang napabitaw kay Brook at kabadong tiningnan si Lion. Sumalubong sa kaniya ang matatalim nitong mga mata.

"What are you doing here at this hour, Brook?" Ang galit na boses nito ang bumungad sa kanila.

Umiwas ng tingin dito si Brook.

Humakbang palapit si Lion at agad na bumagsak ang tingin sa dinalang tinapay at tubig ni Brook.

"Sneaking food to the prisoner was punishable."

Hindi pa rin sumagot si Brook. Sa galit ni Lion ay hinablot nito ang sandwich at bote saka nito iyon hinagis kay Brook. Tinamaan sa mukha ang huli. Napasinghap naman siya at nataranta nang makitang kinwelyuhan ni Lion si Brook.

"You know how I hate traitors, Brook!"

"S-sandali!" biglang tayo niya. Natuon sa kaniya ang mga mata ni Lion. "N-nakiusap ako sa kaniya. Si-sinabi ko na kapag pinakain niya ako, hindi na ako makikipagmatigasan pa. Nangako akong s-susundin lahat ng gusto mo."

Tumalim ang tingin nito sa kaniya, nanunukat. Binitiwan nito si Brook at hinarap siya. "Get out," anito sa kay Brook.

Nagkatinginan pa sila saglit ni Brook bago ito lumabas ng silid. Sinundan niya ito ng tingin, hanggang sa maisara nito ang pinto. Muling natuon kay Lion ang mga mata niya nang magsalita ito.

"Susundin mo lahat ng gusto ko?" Ibinaba nito ang pang-ibabang pajama.

Lumantad sa kaniya ang p*********i nito na sa kaunting paghagod lang nito ay kaagad nang tumayo. Napalunok siya.

"O-oo."

Ngumisi ito. "Suck my dick."

Lihim na kumuyom ang palad niya. Kailangan niyang sundin ang sinabi ni Brook. Kung gusto niyang makita pa ang tatang niya, kailangan niyang mag-survive. At upang mangyari iyon, kailangan niyang sundin lahat ng iuutos ni Lion.

"What are you waiting for, Belleza? Kneel."

Wala nang pag-aalinlangan siyang lumuhod sa harap nito at hinawakan ng nanginginig niyang kamay ang malaking kargada nito. Ramdam niya ang paggalaw no'n, kasabay ng mahabang ungol ni Lion.

"Oh, Belleza..." Hinawakan nito ang kaniyang buhok. "Open your mouth, sweetheart, and feast on my shaft."