The Gay Who Captures My Heart

Chapter 16

"seriously? Burnham park? Why here? " arteng wika ni Baby pat. Napalinga-linga pa siya at pinagmasdan ang mga pamilyang naririto.

May ilan naman ay may sariling mundo kasama ang jowa nila. Over sa yakap. Kulang nalang magpalit na nang mukha.

"Maganda kaya rito! So romantic!"

"o? Anong gagawin ko dyan?" irita niyang tanong saakin. Umirap pa siya at napahalukipkip. "Maganda sana kung may jowa akong fafa" dagdag niya pa.

Napailing nalang ako. "edi ako muna jowa mo ngayon! Deal?" suggestion ko. Although, gusto ko rin naman ang ideyang iyon. Atleast magiging jowa niya ako for only one day, di ba? Atsaka at the same time, mapapasaya ko siya.

Napatingin siya sa akin. "alam mo ba kung ano 'yang pinagsasabi mo? Kairita ha?" aniya.

"wow. Ikaw na nga 'tong tinutulungan. Atsaka! Ano bang pinag-iinarte mo dyan? Ngayon lang naman e! Ngayon lang!"

"palagi kaya..." bulong niya pero enough na sa akin upang marinig. Umismid nalang ako. Arte talaga.

"tara na!" wika ko, sabay kuha ng kamay niya.

"ha? Saan?"

"tanga ka talaga noh? Malamang sasakay tayo!" ani ko sabay tingin sa swan boat. Napatingin din siya doon.

"dyan?" aniya sabay turo sa swan boat kung saan may isang pamilya na masayang nagkukuha ng litrato.

Tumango ako at ngumiti. "oo, dyan"

Before he could protest, hinila ko na siya patungo sa entrance.

--

"I can't believe, I'm doing this!" aniya nang nakapasok na kami. Arte talaga! Kung makareklamo akala mo siya ang nagbayad ng entrance niya!

"tumahimik ka na nga, Baby pat. Kita mong pinapasaya na kita di ba?"

"mukha ba akong masaya?" inis na saad ni Baby pat.

"grabe ka naman. Nag-eefort na nga ako o!" wika ko.

"sinabi ko bang mag effort ka?" aniya.

Di ko alam pero natulala ako sa sinabi niya. Oo nga pala, sarili kong kagustuhan ang pasayahin siya. Wala nga pala siyang sinabi na kailangan ko gawin ito.

Napabuntong hininga ako. "Okay." ani ko. Agad akong tumalikod at naglakad patungo sa exit.

A familliar pang in my chest made me hard to walk. Nakakainis! Pinapasaya ko na siya e! Kasi alam ko yun ang kailangan niya ngayon! Pero ano to? Di ba siya marunong tumanggap ng appreciation?

"arg! Fine! Sasakay na tayo. Imbyerna" napatigil ako sa paglalakad ng nagsalita si baby pat.

Sabi ko na nga e! Papayag siya!

"okay." wika ko sabay tingin sa kanya.

Napakunot ang kanyang noo. His eyes are full of curiousity. "ha? Okay?"

Tumango ako. "yap. Okay"

"what do you mean by, okay?" tanong niya.

"okay. Means sasakay tayo! Tara let's go!" ani ko sabay hila sa kanyang braso.

Hilang-hila ko siya patungo sa sakayan ng swan boat.

"I am with a crazy girl..." bulong niya pero enough na sa akin upang marinig. Napangiti nalang ako.

This crazy girl, will surely make you happy this day!

Nang makasakay na kami sa swan boat ay agad namin pinalabas ang kanya-kanyang cellphone.

"Omg! Umaandar na!" aniya nang umandar na ang sinasakyan namin. I can't help but to laughed. He's so cute! Lalo na nong ipinagtabi niya ang kanyang dalawang kamay sa magkabilang pisngi.

Agad ko siya kinuhanan ng larawan.

Napatingin siya sa lawa na mayroong mga isda. Makikita mo sa kanyang mga mata ang pagkakamangha. He even tried to reach the water, so that he could touch the fish. He is now smiling so bright.

"Look aga! I touch the fish!" wika niya, ngunit hindi nakatingin sa akin.

I smiled. Once again, I took a picture of him. Nakangiti akong lumapit sa kanya. "saan?" tanong ko.

Napatingin siya sa akin. He frowned. "Wala na. Tagal mo kasi e." aniya sabay irap.

"eh, sa nawiwindang rin ako dito!" pagdadahilan ko, kahit alam ko naman kung saan ako namamangha. Sa lugar ba talaga aga, o kay patrick?

"pagong ka kasi" aniya sabay tingin muli sa lake. Napailing nalang ako at muli siya kinuhanan ng litrato.

"Alam mo ba na--OHMYGOD! ANG CHAKA KO DYAN!" aakmang kukunin niya ang aking cellphone, ngunit nailayo ko na iyon sa kanya. Baka idelete niya pa! Magtatampo talaga ako!

"hey! Huwag kang malikot, baby pat! Mahuhulog tayo!"

"ibigay mo sa akin! Ang chaka ko! Omg!"

"isa! Huwag kang malikot!"

Pilit niyang inaabot ang aking cellphone pero pilit ko rin itong nilalayo sa kanya. Yeah, we look like an idiot here. Pareho kaming natatawa na nagagalit sa aksyon namin.

"dalawa!" pagbabanta ko. Ewan ko nalang kung pagbabanta parin ba ang ginagawa ko, because clearly? It isn't. Nakangiti kaya ako sa kanya.

"tatlo!" pangangasar niya.

"apat!" pagpapatuloy ko sa pagbibilang. Kaso inirapan niya lang ako.

"funny"

Aba't! Mahina ko syang sinuntok. Syempre mahina lang talaga kasi baka, masaktan siya. Napahiya kaya ako! Akala ko pa naman sasakyan niya ang pagbibiro ko.

"umupo ka nalang doon, tapos pipicturan kita! Deal?" wika ko dahil alam kong di parin siya titigil sa kakaabot ng phone ko. Mahirap na, baka sakaling mahulog ito sa lawa.

Umismid siya at nagkibit-balikat. "Do I have a choice?" aniya.

"wala. Kaya umupo ka na muna"

"Arg! I hate you!" aniya sabay upo sa upuan.

"but I love you, baby." saad ko sabay ngiti sa kanya.

Hindi na siya kumibo dahil agad na itong naposing.

"One two three, Smile!" ani ko sabay click. Muli na naman nag iba ang posing niya. Napailing nalang ako.

"okay! One more!"

"wait lang! Baka magmukha akong vodoo doll dyan e." aniya sabay ayos ng imaginary hair niya. Jusko, pigilan niyo ako baka manakawan ko siya ng halik dahil sa ginagawa niya.

"okay! Ayos na! Mukhang dyosa na ba?" tanong niya.

"hindi. Mukhang tao na mapapangasawa ko" sabay hirit ko. Pero nag 'yuck' lang siya sa sinabi ko. Harsh talaga.

Pagkatapos nang picture session namin ay sabay namin ito tinignan. Panay sya reklamo dahil hindi daw ako magaling na photographer. Duh, di ko naman pinangarap noh. Pero kung siya ang magiging modelo ko, aba! Gogora ako!

"Ma'am , sir, baka gusto niyo hong kunan ko kayo nang litrato" wika ni kuya. Ngayon ko lang napansin na huminto pala ang sinasakyan namin sa gitna ng lawa.

Matamis akong ngumiti. "pwede po ba?" tanong ko.

"hoy! Bruha, anong pinagsasabi mo dyan?" bulong ni baby pat.

"ang isang picture nating dalawa ay di mo naman ikakamatay di ba?" tanong ko.

Sumimangot siya. "hindi. Pero...." may binulong siya na di ko naintindihan. Nag gay linggo kasi. Ang daya!

"opo naman!" wika ni manong. Agad ko inilahad sa kanya ang aking cellphone.

"okay, ma'am! Tabi ho kayo ni sir!" utos ni manong. Masigla akong lumapit nang husto kay baby pat.

"uy, layo nang konti!" wika ni baby pat sa akin.

"che, huwag ka nga maarte! Tatabi lang e."

"ang lapit mo kaya!" reklamo niya dahilan para pagtaasan ko siya ng kilay.

"o? Tapos ano naman?"

"mainit." aniya sabay paypay sa sarili. Napakunot ako sa aking noo. Kailan pa uminit ang baguio?

"redi na ma'am, sir?" tanong ni manong. Tumango naman ako at humarap sa camera.

Sa sobrang lapit namin ay ang tanging naririnig ko nalang ay ang kabog ng puso ko! Dapat nagbigay ako ng konting space e! Yan tuloy, di ko na alam kung ano ang mukha ko sa picture mamaya!

"next naman po!" wika ni manong.

Ngumiti ako at agad inakbayan si baby pat. Ngayon lang naman e! Edi lubos-lubosin ko na!

Nakangiti ako sa camera habang nakaakbay kay baby pat. Di ko alam kung ano ang naging reaksyon niya. Di naman kasi ako nakatingin sa kanya.

Pagkatapos non, ay agad na ibinalik ni manong ang cellphone ko at muling pinaandar ang swan boat, pabalik sa lagayan nito.

"you..." napatingin ako kay baby pat nang nagsalita siya.

"ano na naman?" inosente kong tanong.

"ILANG GERMS NA ANG DUMAPO SA KATAWAN KO?! Omg!" wika niya sabay punas ng sarili niya. Napairap nalang ako.

Arte talaga! Ano pa ba ang bago?

Ibinalik ko ang cellphone ko sa aking bag. Mamaya ko nalang titignan ang larawan naming dalawa.

Nang makabalik na kami, ay nag-aya ako sa kanya na tignan ang sunset. As usual, nagreklamo siya. Pagod na daw. Buti nalang may nakita siyang foreigner na papunta sa tinutukoy kong lugar kaya pumayag din.

Gay... Will always be gay. Hays.

--

"wow!" aniya sabay hawak sa railings. Nakanganga siya habang nakatingin sa araw na papalubog na.

"ganda di ba?" wika ko. Tumabi ako sa kanya at pinanood rin ang sunset. Maraming nanonood kasama namin. May mga magnobya at nobyo na wagas kung magyakapan at ang iba naman ay dala ang mga pamilya nila.

"So ganda! Ipopost ko to sa insta" aniya sabay kuha ng phone niya at pinicturan ito.

Napangiti ako. I did well. Nakita ko ulit siyang nakangiti. Proweba na napasaya ko talaga siya ngayon.

"Sunsets means the sun will go down. But it doesn't mean that it is weak" wika ko sabay tingin sa araw.

"ha?"

"may mga araw na dapat natin matalo upang matuto tayong bumangon. Pero hindi ibig sabihin na pangit ang matalo, baby pat. May pagkakataon rin na maganda ang matalo kaysa sa manalo" wika ko. Agad akong tumingin sa kanya at ngumiti.

"What are you saying?" aniya habang nakakunot ang noo.

"Losing is winning, baby pat" wika ko. Ngunit hindi siya nagsalita. Iniwas niya ang tingin sa akin at ibinaling ito sa araw.

"we have sunrise." wika ko habang hinahimas ang kanyang likod.

Walang nagsalita sa aming dalawa. We both didn't talk. Ang mga ingay sa paligid lamang ang naririnig naming dalawa.

I really have the talent to ruin things. Dapat di na ako nagsalita kanina. Hays.

I just closed my eyes and feel the wind...feel the presense of him, beside me. Ito ang pinakagusto ko sa lahat. Ang makatabi siya kahit di kami nag-uusap.

"bakit?" agad akong napatingin kay baby pat nang nagsalita siya.

"ha? Anong bakit?" tanong ko. Paminsan talaga, di niya nililinaw ang mga sinasabi niya.

Agad siyang tumingin sa akin. I am shock to see that his eyes are full of firmness and serious. What just happen?

"why did you choose to be on my side?" aniya. Biglang lumamig ang aking katawan. Bakit pakiramdam kong hindi maganda ang patutunguhan neto? At bakit parang... Natatakot ako ngayon?

Nanunuyo ang aking lalamunan. Pero nakuha ko paring lumunok. "because I love you." wika ko habang nakatingin sa mga mata niya.

I want him to see that I am serious. Na mahal ko talaga siya! Na hindi lang ito laro! Na tunay ko talaga siya mahal.

"kailan pa?" tanong niya. His voice are full of serious. Nakakapagtataka. Nakakatakot. Dahil hindi maganda nag pakiramdam ko sa mangyayari ngayon.

"does it matter, when? Ang importante mahal kita." wika ko. I manage to smile kahit nanginginig na ang aking mga labi.

Tumalim ang mga titig niya sa akin. "Hindi mo dapat ako minahal..." aniya.

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. What? Di ko siya dapat minahal? Naririnig niya ba ang sarili niya? Why?! Why would I?!

"bakit naman hindi? I love you. I can't help--"

"I AM A GAY! AND YOU SHOULD HAVE NOT FALLEN FOR ME! YOU SHOULD HAVE STAY AWAY!" aniya. Halos mapalayo ako. Namumula na ang kanyang mga mata. Kitang-kita ko kung paano lumabas ang mga ugat sa kanyang leeg dahil sa pagsigaw. Ang mga tingin na parang ayaw niya na akong makita at gustong mawala sa buhay niya.

Na parang... Isa lamang akong purwesyo.

I shook my head. No, hindi pa rin ako titigil.

Kung seryoso siya. Seryoso rin ako ngayon. Ilang taon ko na ipinagpipilitang ang sarili ko sa kanya. Ngayon ba naman ako titigil? Ngayon pa ba? Na malayo na ang narating ko?

No. Hindi. Love is not just about, love, trust and sacrificing. It is also about risking. Kahit alam mong talo ka na sa huli. Magririsk ka parin dahil sa salitang 'what if'.

What if ganito... Ganyan.

"pagod ka lang siguro. Balik na tayo sa quarter." wika ko.

Gusto kong umiwas sa maaaring mangyari. Gusto kong takpan ang tenga ko sa susunod niyang sasabihin. No! Alam ko kung saan hahantong ito... Hindi ako tanga o bobo upang di malaman.

'"huwag mo na akong mahalin, Agatha. Please... Huwag na" aniya. Sabay hawak sa aking mga kamay.

Nangingilid na ang mga nagtutuksong luha niya sa kanyang mata. Puno na rin ito ng pagod.

Why? Are you tired of me, Patrick?

"N-no... Ayoko."

Di ko namalayan na may luha nang tumulo galing sa aking mga mata. I felt it again. Parang may kung akong tumusok sa dibdib ko. Parang di ako makahinga dahil sa sakit... He's asking too much! Too much that I can't afford to give it to him!

Binitawan niya ang aking kamay. "Please, Agatha! Stop loving me! It will cause you pain! Masasaktan ka lang! Iiyak ka lang! Ang pagmamahal na nararamdaman mo ngayon ay walang patutunguhan!"

Agad ko tinakpan ang aking tenga. No... I don't wanna hear those words. No... Ayoko.

"Agatha, gumising ka na! Bakla ako! Bakla! Bading! Beki! O kung ano man ang tawag nila sa amin! Hindi kita mahal! Ni kahit kailan di kita kayang mahalin! You will just end up hurting yourself! You are hurting yourself!"

Napaupo ako. My knees are trembling. Nanlalamig na rin ang aking mga kamay. I can't breath, because I am crying so hard! How could he just say that to me?

Gamit ang natitira kong lakas, ay tumayo ako at tinignan siya. Nakahawak ako sa railings bilang suporta. Dahil mukhang babagsak muli ako.

"h-how.... How could you ask me to stop loving you, Patrick? Hindi candy ang hinihingi mo patrick! Stop talking nonsense! Pagod ka lang... Kaya tara na, umuwi na tayo sa quarter" wika ko. Hinawakan ko ang kanyang braso upang hilahin ito. Ngunit winaksi niya lamang ito.

"Stop it agatha! Oo pagod na ako! Alam mo bang naiirita ako sa presensya mo?! Nakakasagabal ka sa lahat e! Ang kulit mo! Para kang buntot ko! Di mo ba nakikita na ayaw ko sayo?! Masyado kang papansin! Masyado mong ipinipilit ang sarili mo sa akin! Wake up! This is not a book nor a movie! Sa tingin mo ba mahuhulog ako sa'yo dahil sa pinanggagawa mo? Can't you see?! Gusto nakitang palayasin sa buhay ko?!!"

"stop!" sigaw ko.

"Ano?! Dahil sayo! Kung bakit ayaw na lumapit ng mga lalaki sa akin! I hate you! Kaya nakakadiri dahil mahal mo ako! Mahal? Tangina! Di yan pagmamahal! Wala ka lang talaga nagawa sa buhay mo!"

"STOP!" napatigil siya sa pagsasalita. I can't believe what he just said. But I can't believe that I still love him!

"M-mahal kita, patrick... Ano naman ngayon kung Bakla ka?! Oo bakla ka! Bakla ka pero mahal kita! Mahal ko kung anong meron ka! Tanggap ko ang katangian mo! Tanggap ko!" wika ko. Panay ako sa paghahagulhol.

Bakit kailangan pa mangyari ito? Maayos naman kami kanina ah? Masaya pa kaming nag-aasaran at kumukuha ng litrato. Pero... Bakit...

"tanggap ko lahat-lahat baby pat! Kahit na ilang beses mo na akong pinagtulakan. Kahit ilang beses mo na isinampal sa akin na di mo ako mahal. Kahit ilang masasakit na salita na ang narinig ko sa'yo ngayon... Mahal pa rin kita." halos di ko na marecognize ang sarili kong boses. Kulang nalang ay lumuhod ako sa harapan niya. Hilingin na itigil niya na ito.

"ang sakit eh. Ang sakit-sakit" ani ko sabay palo sa dibdib ko. Wishing na mawala ang sakit na nararamdaman ko ngayon.

"Wala akong pake-alam kung bakla ka... Wala akong pake-alam. Basta mahal kita! H-hindi ako susuko..." ani ko.

"Agatha... Please ako na ang nagmamakaawa sa'yo. Pakinggan mo ako" aniya sabay hawak sa kamay ko.

Mabilis akong umiling. "N-no b-baby pat. A-ako ang p-pakinggan mo... Please, h-huwag..." ani ko.

"It's for the better..." aniya.

Kumunot ang aking noo sa sinabi niya. For the better? "F-for the better? Hindi! H-hindi ito for the better! A-anong pinagsasabi mo? Hindi ito for the better, pat! Sarili mo lang ang iniisip mo! Hindi mo man lanh naisip na nasasaktan ako, sa sinasabi mo! Sa hinihingi mo ngayon! Hindi mo alam kung gaano kasakit marinig galing sa taong mahal mo na ayaw niya sayo! Nagusto niyang makawala sayo! Na kahit ni minsan, kahit maliit lamang na chansa ay di kanya nagawang mahalin! It's not for the better! It's for your own happiness!" wika ko.

Patuloy lamang sa pagtulo ang aking mga luha. Hindi ko na ito nagawang punasan. Para saan pa? Tutulo parin naman ito.

"Pinuputol ko lang ang sakit na nararamdaman mo..."

"stop it! Di kita iiwan! Di ko ibibigay ang hinihingi mo!" wika ko sa kanya. Kahit anong mangyari, ay di ko ibibigay sa kanya ang hinihiningi niya!

"agatha! Please lang! If you really do love me! Ibibigay mo ang hinihingi ko! Gusto ko nang makalaya sayo! Gusto kong umalis ka na sa buhay ko! Please lang! Learn to love yourself! Go away!" aniya sabay taboy sa akin.

Agad siyang tumalikod at naglakad palayo.

N-no... Hindi 'to pwede! No! Hindi! Once na umalis siya sa buhay ko, pang habang buhay na siyang nawawala!

Agad ko siyang hinabol at yinakap mula sa likuran. No... Don't leave me... Please... Don't...

"Agatha!" pilit niyang tinatanggal ang aking kamay sa tiyan niya. No! No!

"Baby pat... Huwag ganito!" mahigpit ko siyang yinakap. Ngunit dahil sa panghihina na nararamdaman ko ay nagawa niya parin makawala sa bisig ko.

Humarap siya sa akin. Walang emosyon ang kanyang mukha. Para bang hindi ako importante sa kanya. And it hurts me so much...

"please, umalis ka na sa buhay ko. Huwag ka nang bumalik. Sa ganong paraan, magiging masaya ako. Yan naman ang goal mo ngayong araw di ba? Ang paligayahin ako? Eto na o. Umalis ka na sa buhay ko! Sa ganon, tuluyan na akong magiging masaya" seryoso niyang wika.

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Is this the end? Eto na ba ang katapusan ng lahat? Kailangan ko na bang huminto? Itigil ang lahat ng ito?

"is that what you want?" tanong ko sa kanya.

Seryoso at walanh bahid na kalokohan ang kanyang mukha. "oo, gagawin mo ba?"

Kahit masakit. Kahit nakakapanghina ay tumango ako. There are some point in our life that no matter how much we hold it tied, makakawala parin ito. That we have to give up. Not because we are only hurting ourselves but because we want to make them happy. Kahit hindi ikaw ang dahilan o wala ka sa dahilan ng kaligayahan niya.

"Thank you." and with that, he smiled before he walk away. Away from me. Away from my life.

Tumulo ang aking luha. Seeing him walking away from me, hurts me the most.

The gay, who captured my heart? Wishing that I am totally gone in his life.

----