The Mayor's Secret Obsession (SPG)

MAG-AALAS DOS na nang madaling araw pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Siguro ay naninibago lang ang katawan ko dahil una sa lahat, hindi naman ito ang bahay ko. Kasalukuyan akong naririto sa bahay ni Mayor Magnus, ang pinakabatang Mayor sa lungkod namin kasama ang nakababata nitong kapatid sa iisang kama. Nakakatawa mang isipin pero hindi ako sanay sa malambot na kama ni Maddison, mas sanay pa yata ang katawan ko sa matigas na papag sa maliit naming tahanan kesa sa malambot na kama ni Maddie. Parang gusto ko na lang tuloy umuwi na lang at sa bahay na ipagpatuloy ang pagtulog. At least kahit na matigas ang papag na hihigaan ko ay paniguradong makakatulog naman ako ng maayos. Kesa naman dito, hindi ko sanay na masyadong kumportable. Hindi na 'ko magtataka pa kung bangag ako nitong babangon kinabukasan. Bumangon ako mula sa pagkakahiga at pinagmasdan si Maddison na nasa tabi ko. "Maddie!" gising ko sa kaniya. Mukhang mahimbing ang pagkakatulog nito dahil kahit anong tawag ko sa pangalan niya ay man lang siya magising-gising. Mabuti pa ito at mukhang nananaginip na. "Maddison!" ulit ko at niyugyog ang balikat niya. Tuluyan na nga itong nagising dahil sa ginawa kong pagyugyug sa kaniya. Bumukas ng kaunti ang talukap ng kaniyang mga mata ngunit nahahalataan pa rin sa mukha nito ang labis na antok. Papikit-pikit pa ang mata niya ng tignan ako. "Zillene? Why are you still awake? Anong oras na, a." tanong nito sa malumanay na boses. "Hindi ako makatulog. Samahan mo ko sa baba," aya ko. "Samahan mo 'kong kumuwa ng tubig. Kanina pa 'kong nauuhaw." Kung pwede lang sana na ako na lang ang bumaba upang makakuwa ng tubig ay gagawin ko. Ang kaso nakakahiya naman kung magfeel at home ako at mag-ikot ikot na lang basta sa bahay ng ibang tao. Baka makasalubong ko pa ang matandang mayordoma at mapagalitan pa ako nito. Hindi ko rin alam sa matandang iyon, at para bang laging masama ang timpla tuwing kaharap ako. Alam ko namang dati pa ay hindi niya na 'ko gusto pero ganon lang ba ang pagka-inis niya sa akin para ipahalata iyon sa pagmumukha ko mismo? Kung alam ko lang na ganito ang kalalabasan ng sleep over na 'to ay sana pala nagdala ako ng isang galong tubig at mga pagkain. Pakiramdam ko ay manunuyot na ang lalamunan ko. Naubos na kasi ang tubig at mga pagkaing dinala namin ni Maddison kanina. Para naman kasing food waste ang bunganga ng babaeng 'to! Nahiya tuloy ako na makishare sa pagkaing dala niya dahil mukhang kulang pa iyon sa babaeng 'to. Partida naka-on diet pa siya sa lagar na 'yan. Inismiran lang niya 'ko. "Kaya mo na yan, malake ka na," aniya at ginamit ang kumot upang italukbong ito sa katawan. Inis ko namang pinagpapalo ang katawan niya na kasalukuyanng natatakpan na nang kumot. "Wala ka talagang kwentang kaibigan!" may hinanakit kong saad. "Ouch!" napadaing ito dahil sa paghampas ko pero hindi ko na ito muli pang na rinig pang magsalita matapos iyon. Mukhang bumalik na siya sa pagtulog. Hiling ko lang ay sana bangungutin ito. Wala akong na gawa kundi ang mag-isang magpunta sa ibaba para kumuwa ng maiinom. Kating kati na ang lalamunan ko. Malaki ang bahay nila Maddison kaya sinikap kong hindi maligaw habang hinahanap ang daan patungong kusina. Kahit ilang beses na 'kong nakapunta sa bahay na ito ay hanggang ngayon hindi ko pa rin kabisado ang pasikot-sikot ng bahay na ito dahil sa sobrang lake nito. Mabuti na lang at hindi nakapatay ang ilaw sa hallway kaya kitang kita ko ang mga nadaraanan ko. Hindi ko tuloy maiwasang mamangha sa mga desenyo na naroroon. Bukod sa subrang lake ng bahay ay napakaganda rin nito. Halata namang mayaman ang may ari ng bahay dahil sa itsura pa lang. Medyo nakaramdam tuloy ako ng kaunting inggit. Wala pa yata sa kalahati ng kwarto nila Maddison ang bahay namin. Mapait akong natawa dahil sa kaisipan niya iyon. Ibang iba ang mundo nito sa mundong kinagisnan ko... Kung kagaya lang siguro ako nito at isinilang sa marangyang pamilya, siguro hindi ko na kailangan pagdaan ang mga nangyayare sa buhay ko ngayon. It feels so unfair realizing that no matter what we do, no matter how hard we work, life is much easier for some. Unfaid reality. "Ms. Zilline..." Rnig kong tawag sa akin ng kung sino. Nang lingunin ko ito ay sumalubong sa akin ang Matandang Mayordoma ng mansyon. "L-Lola Auntie.." Katulad ng palagi niyang itsura ay halos magdikit na naman ang mga kilay nito. Never ko pa yata siyang nakitang ngumiti sa akin kahit na isang beses. "Ano pa't anong oras na pero pagala gala ka pa?" nagsimula ako nitong ijudge. Sinasabi ko na nga ba! Kaya ayokong lumabas sa kwarto ni Maddison na mag-isa ay dahil sa matandang ito. Napakamot lang ako sa batok bago nahihiyang sinagot ang tanong ng matanda. "Papunta po sana ako sa kusina para kumuwa ng tubig." "Kung kukuwa ka lang pala ng tubig ay hindi ba dapat nagpasama ka kay Senyorita Maddison? Alam mo bang hindi magandang tignan na pakalat kalat ka sa bahay ng mga Villacarte, kahit pa sabihin nating kaibigan mo ang Senyorita," sermon niya. Napayuko na lang ako habang tinatanggap ang mga sermon na ibinabato niya. Mayayare lang ako kung sakaling sasagutin ko man ito. "Halika't sundan mo 'ko at sasamahan kita patungo sa kusina. Hindi na sana muling maulit pa ang ganitong pangyayari lalo na't maraming mahahalagang bagay ang nasa bahay na ito. Kaya hindi ko inirerekomenda na pakalat kalat lang ang kung sino-sino rito," may kahulugang aniya. Hindi naman ako tanga para hindi maintindihan ang ibig nitong sabihin. Tama nga naman siya. Napakaraming mahahalagang bagay ang nasa bahay na ito kaya naiintindihan ko kung bakit ganon na lang sa kaniya ka-big deal kung merong kung sino ang pakalat kalat sa bahay ng mga Villacarte... kahit hindi naman ako magnanakaw tulad iniisip nito. Sandali nitong ipinasok sa isang mamahaling drawer na malapit sa amin ang isang bagay, sa tingin ko ay susi iyon dahil rinig na rinig ko ang pagkalampag nito. Matapos niyang ipasok iyon sa drawer ay sinamahan ako nitong tahakin ang daan patungo sa kusina. Hindi na 'ko nagsalita pa at parang aso itong sinundan. Baka mapagalitan na naman ako nito kung sakaling may magawa ako na hindi niya nagustuhan kaya mas magandang sundin ko na lang ito. Napahinto kami sa paglalakad ng salubongin kami ng isa sa mga katulong. Humahangos nitong nilapitan ang direksyong namin. "Anong problema?" takang tanong ng matanda nang makita ito. Saglit na humugot ng hininga ang katulong dahil hingal bago ito sagutin. "Si Mayor Magnus po, nakauwi na. Nasa baba siya ngayon kausap sila Kuya Fernando." Nagpintig ang tenga ko nang marinig ang mga pangalang iyon. Narinig lang ang pangalan niya ay hindi ko na maiwasang pagtataasan ng balahibo. Ganon na lang epekto sa akin ng kapatid ng kaibigan ko. Hindi ko na maiitatanggi pang iba ang epekto sa akin ni Mayor. "Ano? Pero wala silang pahintulot na ngayon sila uuwi," gulat na aniya ng matanda. "Samahan mo 'kong salubungin si Mayor Magnus. Siguradong pagod ang iyon sa byahe kaya sabihan mo rin ang ibang katulong na i-paghanda ito ng masarap." Sabay nilang tinahak ang daan papunta sa ibaba upang salubungin si Magnus. Tila ba nawala bigla ang uhaw ko. Hindi ko magawang dumeretso sa ibaba upang kumuwa ng tubig tulad ng nasa plano ko. Siguradong makakasalubong ko si Magnus kung bumaba man ako. Parang hindi ko yata kaya itong makita ngayon. Kilala ko si Mayor Magnus, matalino ito pero palaging tahimik masungit. Sabi sa mga chismis na naririnig ko ay mainitin daw ang ulo ni Mayor Magnus sa kabila ng gwapo nitong mukha. Kahit ako ay hindi rin maipagtatanggi na mainitin ang ulo ng binata lalo na kapag hindi nasusunod ang gusto niya. Kaya minsan hindi ko rin maiwasang magtaka kung bakit parang iba ang trato nito sa akin kumpara sa ibang taong nakakasalamuha nito. Noong una ay akala ko nakababatang kapatid lang ang tingin nito sa akin kaya subrang bait nito kapag ako ang kaharap pero habang lumilipas ang panahon ay unti-unti kong napapansin ang iba sa kilos niya. Siguro masyado lang talaga akong paranoid para bigyan ng malisya ang pagmamagandang loob sa akin ni Mayor Magnus. Naniniwala akong walang halong malisya ang bawat magagandang bagay na ginagawa niya para sa akin. Sadyang ako lang talaga ang may problema... Natigilan ako nang isang kwarto ang umagaw ng pansin ko. Nasa pinakadulo ito ng pasilyo pero ibang iba ang itsura kumpara sa mga kwartong naririto. Naalala ko, ito ang dating kuwarto noon ni Kuya Magnus. Bigla tuloy akong na curious sa laman nito. Para bang magnag-uudyok sa aking lapitan ito at tignan ang nasa loob. Nilapitan ko ito tinangkang buksan ngunit na lang ang pagkadismaya sa mukha ng mapagtantong naka-lock ito. Kung minamalas ka ng naman, o! Babalik na sana ako sa kwarto ni Maddison nang maalala ang susi na inilagay ni Lola Auntie sa drawer kanina. Nagsisimula na namang gumawa ang kuryosidad ko. Sa huli ay wala akong nagawa kundi ang sundin ito. Nilapitan ko ang drawer na pinaglagyan nito ng kumpol ng mga susi at tinignan ang laman non. Napangiti ako nang makita roon ang kumpol ng mga susi. Mabilis ko itong kinuwa at nilapitan ang kuwarto. Dahil sa dami ng susi na nakakabit rito ay medyo mahirapan pa akong mahanap ang tamang susi para rito. Susuko na sana ako ng marinig ang pagclick ng lock. Ibig sabihin ay nabuksan na ang pinto. Isang ngiti ang gumuhit sa nga labi ko at mabilis itong binuksan pero mabilis din itong nawala nang makita ang laman ng kuwarto. Simple lang desenyo ng kuwarto at mukhang elegante pero hindi iyon ang nakaagaw ng pansin ko. Sa kuwarto na ito ay puro mga pictures ko ang laman ang mga nakasabit. Mula sa pader ng kuwarto ay nakakabit roon ang mga pictures ko. Halos hindi ko na mabilang pa iyon dahil sa dami. Pakiramdam ko ay naubusan ng dugo ang katawan nang makita ang pictures ko. Kita ko pa ang isang picture na mukhang kinunan matagal na dahil suot suot ko pa roon ang uniform ko noong highschool ako. Meron ding pictures ko habang kumakain, pictures ko habang papunta sa school at marame pa. Meron ding picture na sa tingin ko ay noon lang kinuwaan dahil nasa isang fastfood chain ako noon kasama ang kaibigan ko upang i-celebrate ang birthday nito. Hindi ko alam kung anong ire-react sa mga oras na iyon. Hindi pa tuluyang naproproseso ng utak ko ang mga nangyayare. Takot at pangamba ang namutawi sa sistema ko. Sinong may gawa nito? At bakit niya ginagawa sa akin ang bagay na ito? Hindi naman ako ganon kagandahan at hindi rin ako kasing yaman ni Maddison. Walang espesyal sa akin pero bakit ako pa ang napili nilang pagdiskitan. Obsessed na tao lang ang nakikita kong gagawa ng ganitong bagay pero sino naman ang gagawa nito? Natigilan ako nang isang malaking braso ang kumulupot sa maliit kong bewang. "How was it. Do you like it?" aniya ng isang baritonong boses. "M-Mayor Magnus?" Nanlaki ang mata ko nang matandaan kung kanino galing ang pamilyar na boses na iyon. Nagsitaasan ang mga balahibo ko nang unti-unting marealize ang ibig sabihin ng mga ito. H-Hindi kaya—Naku po, wag naman sana! Imposibleng si Kuya Magnus ang may gawa nito. Alam kong hindi niya magagawa ito! May tiwala akong hindi siya ang kumuwa ng mga pictures na iyon! Pero bakit kahit anong tanggi ko ay hindi ito maitatangi ng mga ebedensiyang nasa harapan ko. Mabait si Mayor Magnus kaya may tiwala ako rito pero hindi ko inakalang may ibang kahulugan ang kabaitan na ipinapakita niya. "Yes, it's me, baby. I'm glad you still remember my name after months that I was gone." Napaiktad ako ng maramdaman ang mainit niyang hininga sa leeg ko. Unti-unti ay pinapatakan niya ng mumunting halik ang leeg ko. "I'm planning to take it slow and not to scare you but looks like my little rabbit can't wait anymore. Now, I can no longer hide my desires." Doon ko na tuluyang nakumpirma ang lahat. Napaawang ang bibig ko habang nanatiling nakatuon ang paningin ko sa mga pictures na nakadikit sa pader ng kuwartong ito habang utak ko ay nakatuon sa kakaisip sa lalaking kasalukuyang nakayapos sa mga bewang habang maraang pinapatakan ng halik ang leeg ko. Tinigilan niya ang paghalik sa leeg ko at may ibinulong na nagpakaba ng tuluyan sa sistema ko. "I can finally own you, my little rabbit. You can't never get away from me, I won't let that happen..." "...You are mine, my little rabbit."