Wala akong ibang maisip kundi ang pagkikita namin ni Casper sa biyernes. Kabado ako pero alam ko namang kaya kong makaharap siya. Hindi naman na ako ganoon kainis o kailang sa presensiya niya. Nauumay lang ako sa mga tingin at pagpaparinig ng kaibigan ni Nica.
Hindi na sila nakatiis dahil sa narinig na makikipagkita ako kay Casper. Nakita ko pa ang pekeng luha ni Nica nang pumasok ako sa classroom namin.
“Oh my Gosh! Nandiyan na siya. Stop crying na, sis! Mahahalata niyang apektado ka.” Narinig ko pang saad ng katabi ni Nica.
Patago akong napairap at dumiretso na lang sa aking upuan. Nagsuot ako ng earphone para hindi ko gaanong marinig ang mga pinag-uusapan nila. Hanggang kailan ba ako magtitiis sa ugali ng mga ‘to? I know naman na hindi nagkaroon ng relasiyon si Nica at Casper. I st
