Dawn POV flashback
"Wala akong alam sa mga sinasabi mo kaya maawa kana pakawalan mo na ako. P-Please parang awa mo na... hindi ako magnanakaw kaya huwag niyo ako parusahan sa ganitong paraan. P-Please ayaw ko na... sobrang hirap at ang sakit na." Hilam ang aking mga mata ng luha habang pinipilit kong tingalain ang taong nasa harap ko.
Sinubukan ko pumiglas pero may dalawang babaeng nakahawak sa magkabilaan kong kamay hanggang sa tuluyan nila akong itulak paluhod.
Hindi ko maunawaan kung ano ba ang nagawa kong mali.
Kung ano ba ang rason para kapitan ako ng kamalasan.
Pareho lang naman kaming mga preso pero simula nang makapasok ako rito ay hindi na nila ako tinantanan.
Walang araw na hindi nila ako pinapahirapan.
Kaya gabi-gabi ay halos hindi ko magawang pumikit sa takot na baka big
