Ang pagkita namin ni Alfred ay nasundan pa ng ilang beses. Lagi kaming nagtatagpo sa unang kanto paliko sa amin sa tuwing uuwi ako galing sa bahay ni Cecelia. Minsan nagugulat nalang ako naroon na nakaparada ang sasakyan niya at siya prenting naka sandal sa hood ng kotse niya pero ngayon hindi kami doon nagkita dalawa.
“Ang buong akala ko, ako ang sadya mo kaya ka pabalik-balik dito pero hindi pala,” sarkastikong sambit ko ng makita ng dalawang mata ko ang dalawang nilalang na naglalampungan.
Mabilis na humiwalay silang dalawa at gulat na humarap sa akin.
“Mea.”
“Debbie.”
Magkasabay na bigkas nila. Walang mahagilap na sasabihin si Cecelia, nakatayo siya sa isang tabi malayo kay Alfred at hindi mapakali. Si Alfred naman namamawis ang noo sa nerbiyos nang makita ang seryoso at suplad
