NAPAUNGOL si Laura nang maramdaman niya ang kirot sa ulo niya. Ilang segundo nga din siyang nanatiling nakapikit hanggang sa dahan-dahan na nagmulat siya ng mga mata.
Sa kabila ng nararamdaman ay hindi pa din niya napigilan ang pagsasalubong ng kanyang kilay nang makita ang puting kisame.
Hindi nga din niya napigilan na itanong sa isip kung nasaan siya ng sandaling iyon. Tumingin siya sa kanyang gilid at ang unang napansin niya ang dextroxe na nasa taas, sinundan niya iyon ng tingin at doon niya napansin na nakakabit iyon sa kamay niya.
At doon lang din na-realize ni Laura kung nasaan siya. Nasa ospital siya. At mayamaya ay ganoon na lang ang takot at kaba na naramdaman niya ng maalala ang pinagbubuntis niya.
Oh, god. Please, no.
Akmang hahawakan niya ang tiyan niya ng mapatigil
