Her Last Wish

Chapter Eleven

Chapter 11

Ilang ulit na napabuntonghininga si Dr. Chu habang nakapako ang tingin sa scan imaging na nakapatong sa ibabaw ng kaniyang lamesa. Matapos ang scans ay minabuti niya munang pabalikin si Jane sa ward para makausap niya ang mga magulang nito. She took a short moment to prepare herself to share the news.

No words were yet spoken, but both, Arthur and Kriz, could already feel the growing tension in the silent atmosphere. Arthur took a deep breath and smiled at his wife as he slowly held her hand to offer comfort.

“How was it?” Kriz asked as she could no longer bear the suspense. 

“I’ll be direct.” Dr. Chu took a deep breath and gave the couple a small smile. “The scans show us that your daughter has a brain tumor,” she said. “Judging from its size, it is likely to be the reason why the patient has been experiencing frequent migraine episodes.”

“B-But it can be removed through surgery, right?” Kriz asked with a hint of hopefulness in her sad voice. Both her and Arthur’s Heart broke after hearing the news, yet they were trying to hold on to the thin ray of sunshine and optimism.

Dr. Chu slowly released a sigh, shaking her head for a ‘no’. “The tumor’s location, having a surgery would be very risky.”

“A-Are you saying that. . .” Kriz’s voice broke as tears began to form in the side of her eyes. Slowly her lips began to tremble as she saw the hint of sadness and pain in the doctor’s eyes. 

“N-No. . . please. . . no.” Kriz repeatedly shook her head, refusing to accept the doctor’s words. 

“Not my baby. . .” She cried. “Please. . .” Kriz’s heart felt like it was being run over by a thousand bulldozers. She could not bear to accept the painful truth.

“Hush, love.” Marahang niyakap ni Arthur ang umiiyak na asawa. He slowly brought her head to lean on his chest, and then he planted a light kiss on top of her head. He then bit his lower lip as a lone tear fell from the side of his eyes.

“E-Everything’s going to be fine,” he whispered as he tightened his embrace. As much as he wanted to believe in his words, he could not deny that the flame of hope and optimism in his heart was slowly burning out.

-

“Jane. . .” Venus bit her lower lip as she watched how her friend’s heart got shattered into a million pieces.

As Dr. Chu broke the news, and tried to console Arthur and Kriz's sad hearts, little did they know that Jane was standing outside the door. Jane unintentionally heard everything. Sa isang iglap naramdaman ni Jane ang paglambot ng kaniyang tuhod kasabay ng paulit-ulit na pagkabasag ng kaniyang puso.

At that moment, Jane the only thing that came across her mind was the will to run away from everything. With that, she turned her back on everything and began to run away. She could hear Venus calling out her name, but she no longer cared about anything. Tears continuously streamed down her cheeks. Hindi alam ni Jane kung saan siya pupunta; natagpuan niya na lamang ang sarili na nakasiksik sa ilalim ng slide sa mini playground ng hospital.

-

“Kumalma ka nga muna, Venus!” puna ni Wallace sa kaibigang kanina pa hindi mapakali. Venus has been pacing back and forth by the door, worried about Jane.

Saglit na tumigil ang dalaga at hinarap ang kaibigan. “Gusto kong kumalma, Wallace. Pero hindi ko magawa. Nag-aalala talaga ako para kay Jane,” saad ni Venus.

“Alam kong alam natin pareho kung ano ang pinakakailangan niya sa panahong ito.” Buntonghininga ni Venus bago ibinaling ang tingin sa bintana. 

“Nako mukhang uulan pa yata,” sambit ng dalaga ng mapansing wala masyadong bituin sa kalangitan.

“Teka, nasa’n si Joseph?” tanong niya nang mapansing wala ang sa loob ng ward ang kaibigan.

-

“Trust me. This isn’t the way you’d want to spend your shortened moments,” saad ni Joseph na ngayo’y nakatayo sa harap ni Jane. 

“P-Paano mo nalamang nandito ako?” Dahan-dahang iniangat ni Jane ang kaniyang ulo upang tignan sa mata ang binata kasabay nang pagpunas niya sa mga luha sa kaniyang pisngi.

Bahagyang tumawa si Joseph matapos bumuntonghininga. “Because the first thing that a broken heart does is look for a place to hide.”

“Instead of sulking and giving up, you should stand up and thrive harder,” wika ng binata. “Don’t let destiny f**k everything up. The game is not yet over.”

Sandaling natahimik si Jane para unawain ang sinabi ng kaibigan. Limit lang ang pagkakataon na magsalit ang binata pero lahat naman ng lumalabas sa bibig nito’y may sense at matalinhaga. 

Lihim na napangiti si Jane kasabay ng pagbulong niya sa kaniyang isipan, “Ngayon, feeling ko alam ko na kung bakit hulog  na hulog si Venus sa lalaking ito.”

“Para sa’n ‘yung payong?” pagche-change topic ng dalaga.

Pasimpleng iniangat ni Joseph ang payong. He swiftly unbuckled the tie and pressed the open button. 

“Para dito,” wika ng binata. Di pa man tu-thirty seconds ay biglang nagsipatakan ang butil ng tubig mula sa kalangitan. Dali-dali namang tumayo’t sumilong sa payong si Jane upang hindi mabasa.

“Yung totoo lang, may magic powers ka ba?” puno ng pagkamanghang tanong ni Jane sa kaibigan.

-

Dalawang beses na napabuntonghininga si Aia habang pinapanood ang pagpatak ng mga butil ng tubig ulan mula sa kaniyang bintana. Kung nagtagal pa siya ng isang minuto sa library ay baka naabutan na siya nito.

“Aia, hija?” Marahang kumatok sa kaniyang pinto si Nana Ising.

Agad naman na pinagbuksan ni Aia ang matanda at nakitang may dala-dala itong tray ng pagkain.

“Maghapunan ka na, hija,” saad ng matanda. “Alam kong paborito mo ang tinola kay dinamihan ko ang kanin at sabaw.” Ngiti nito.

“Salamat, Nana!” masiglang tugon ni Aia. “Ikaw na talaga ang the best Nana in the world!” Pasimpleng kumindat ang dalaga with matching thumbs up.

“Binubola mo na naman ako.” Umiling-iling at tumawa ang matanda habang dahan-dahang ibinaba ang tray sa lamesa ng dalaga. 

“O siya, kumain ka na’t baka lumamig na ‘tong sabaw,” saad pa ni Nana Ising. “At ako na muna’y babalik sa baba para magsilbi.”

“Sige po, Nana. Basta ako po ang maghuhugas ng mga pinagkainan, Nana,” pagpre-presinta ni Aia

“Nako! Matulog ka na lang ng maaga iha!” pagtutol ni Nana Ising. 

“Ay oo nga pala, nakalimutan kong sabihin sa’yo na pinapasabi ng papa mo na may pupuntahan raw kayo bukas ng umaga.”

“P-Po?” gulat na tanong ni Aia. “S-Sa’n daw po ba ang punta namin?” tanong niya pa.

-

“Jane!” Agad na sinalubong ni Venus ng yakap ang kaibigan. “Pinagalala mo ako!” nakangusong saad nito.

“Sorry. . .” nahihiyang tugon ni Jane. “Masyado akong na-overwhelm sa feelings.”

“Okay lang ‘yun, pero sa susunod h’wag mo na ulit gawin ‘yun ah!” Muling niyakap ni Venus ang kaibigan. Tumango naman si Jane at niyakap ito pabalik.

“Teka. . .” Saglit na humiwalay sa yakap si Venus at ibinaling ang tingin kay Joseph na ngayo’y naglalakad pabalik sa kaniyang puwesto. “Magkasama kayo?” pang-uusisa niya.

Agad naman na umiling-iling si Jane para pigilan ang kung anumang ideyang tumatakbo sa isipan ni Venus. 

“We did not do anything. Nothing happened,” depensa ni Jane. “He just helped me realize some things, but rest assured, I’m not doing anything with him behind your back,” pagpapaliwanag ni Jane.

Nagulat naman si Jane nang narinig ang pagtawa ni Venus. “Ano ka ba uy! Okay lang!”

“Hindi naman ako selosa.” Kwelang kinindatan siya ng kaibigan. “Let me guess, ginamitan ka rin ba niya ng words of wisdom?” Venus giggled.

Dali namang hinila papalapit ni Jane ang kaibigan. “I think he can control the weather or some sort,” bulong niya sa tainga ng kaibigan dahilan para humalakhak iyon.

“Sa sobrang ka-gwapuhan niya minsan ko na ding naisip na alien siya, pero nature niya na talaga ‘yung pagka-mysterious,” saad ni Venus. “At wala siyang power na nagkokontrol ng weather, sadyang mahilig lang talaga siyang manuod ng weather forecasts,” dagdag pa nito.

Nakahingang maluwag naman si Jane dahil sa sinabi ni Venus. Pansamantalang nawala sa kaniyang isipan ang narinig kanina.

“Oh, ano! Ready na ba kayo para sa isa ulit temple run tournament?” pag-aaya ni Wallace.