Samantha POV
Hindi maampat ang aking mga luha at patuloy lang ito sa pagpatak, hindi ko matanggap na tuluyan na akong iniwan ni Sofie. Pakiramdam ko ay isa akong walang kwentang ina dahil hinayaan ko na magdusa at maghirap ang aking anak sa loob ng kulungan.
Patuloy ako sa aking pag-iyak habang yakap-yakap ko ang abo ni Sofie na nakalagay sa cremation jar. Parang pinipiga ang aking puso at nahihirapan na akong huminga dahil sa labis na sakit na aking nararamdaman.
Nagkasundo kami ni Alexander na ipacremate na kaagad ang labi nito at hindi na ipakita pa sa publiko.
“Patawarin mo ako anak kung hindi ako naging isang mabuting ina sa’yo.” Ang malungkot kong sabi sa mahinang boses.
Nang mahimasmasan ako at medyo kumalma na ang aking pakiramdam ay tumayo ako saka maingat na inilapag ang ja
