Seeichi's Point of View
Nandito lang ako sa lobby ng ospita, tuliro at magulo ang suot na damit. Hindi ko akalain na ang masayang araw na ito ay mauuwi sa nakakatakot na pangyayari sa aking buhay. Kanina medaling umaga ay maaga kaming bumangon ng asawa ko. Siguro dahil sa nasanay kaming mag-asawa na maagang sinisimulan ang araw sa Brazil. Iba talaga ang takbo ng pamumuhay dito sa Pilipinas. Tila kay tagal ko nang hindi nakatapak dito pero isang taon at mahigit lang naman ang nagdaan. Ngayong araw nakapagplano na rin sana kami na bumisita sa Underworld Realm City. Handa na si Siren magpatawad at humingi ng tawad. Ayaw namin na ang magisnang pamumuhay ng unang supling naming mag-asawa ay magulo at puno ng hinanakit.
Handa na ang lahat para sa pamumuhay na gusto namin ni Kharmaine. Pati ako
