He was wearing his casual clothes while in the house. Mukhang kakagising lang nito base na rin sa gulo ng kanyang buhok. My heart automatically jumped at the sight of him. Gusto ko itong sitahin. Hindi ko dapat nararamdaman ang bagay na iyon.
Pabilis nang pabilis ang t***k ng puso ko habang naglalakad ito palapit sa tabi ko. Hindi pa pala ako handa na makaharap siya. Gosh, hindi ko alam kung magiging handa ba ako! He should leave! Dapat ay bumalik na lang siya ng Manila para hindi na kami mahirapan na dalawa.
Although hindi ko alam kung naalala niya ang mga sinabi niya noong gabing iyon. It had been days and I didn’t hear anything from him. Hindi rin naman ito nagtangkang kausapin ako o bawiin ang lahat ng nasabi niya sa akin. Hindi ko alam kung di niya naalala o sadyang ipinagsawalang-
