Dahan-dahan akong bumitiw kay Adam at nanginginig na lumapit kila Mama para magmano. Bumungad sa akin ang paghalakhak ni Mama.
“Wow, you missed your brother that much?” Hindi ko magawang makampante kahit na ganito ang naging bungad ni Mama sa akin. Ramdam ko ang mabibigat na titig sa akin ni Papa. Natatakot ako dahil baka kung ano na ang naglalaro sa isip niya but gladly, he remained silent.
Kahit kumakain na kami ng hapunan ay wala pa ring mapaglagyan ang kaba ko. Maya’t-maya ang tingin ko kay Adam at kay Papa pero tanging sa plato lang naka-focus ang seryosong mukha ni Papa.
“So, how was your date with Lucas? Kailan daw siya ulit makakadalaw rito?” Pasimple akong huminga nang malalim upang mapakalma ang sarili.
“Ayos naman po. Wala po siyang nabanggit kung kailan pero baka naghihin
