Gumuhit ang malalim na kirot sa dibdib ni Proserpina nang marinig ang sinabi ni Hades. Minasdan niya ang mukha nito. Blangko iyon at wala siyang mabanaag na emosyon sa mga mata nitong purong itim ang kulay na tila malalim na butas na hindi maarok ang pinakailalim. And she was lost in those empty and deep eyes. She felt like she was drowning in them. As if they were filled up with brutal cold water and she couldn’t swim back to the surface anymore, and that it was impossible for her to breathe now.
She was dying.
Dying in his coldness.
In his ruthlessness.
Nag-unahan sa pagbagsak ang masaganang luha mula sa kanyang mga mata. “Sinasabi mo lang iyan dahil gusto mong mamuhi ako sa iyo, katulad din noong unang beses na dumistansya ka sa akin. Ganito ka rin nang mga panahong iyon, hindi ba?
