(Ellise’s POV)Pagkasilip ko sa kaniya ay tanaw ko ang malayo niyang pagtitig sa bintana. “Mr. Kimneth?” tawag pansin ko sa kaniya kaya napalingon ito sa akin.
Bahagya siyang ngumiti kaya ako na ang lumapit sa kaniya. “Kanina pa kitang hinihintay,” sambit pa nito. Naaninag ko sa kaniya ang pag-asang sana ay tuloy-tuloy na ang maganda niyang pakiramdam.
“Gusto mong magpa-araw?” paanyaya ko sa kaniya kahit balot pa ito ng bendang sa iilang araw ay kukunin na.
Tumayo siya at niyakap ako. Ikinagulat ko ang kaniyang ginawa. “Maraming salamat,” paulit-ulit niyang sambit. “Darating ang araw na masusuklian ko lahat ng tulong na ginawa mo sa akin,” dagdag pa nito. Unti-unti kong inangat ang aking kamay at napayakap na rin sa kaniya.
“Huwag mo nang alahanin iyon Sir, ang mahalaga ay magiging maay
