THE PRESIDENT'S MAID (SPG)

​"Huuuuuu! Bakit mo kami iniwan?! Paano na kami ngayon?! Huuuuuu!" ​Humagulgol ako nang napakalakas habang nakahawak sa malamig na salamin ng kabaong. Damang-dama ko ang sakit. Parang pinipiga ang puso ko habang tumutulo ang uhog ko at humahalo sa mga luha ko. Ang sakit-sakit talaga sa dibdib. Umiling-iling pa ako habang nakatingin sa mukha ng patay na parang natutulog lang. ​May lumapit sa akin na isang babaeng naka-itim na dress, mukhang mayaman at amoy mamahaling pabango. May hawak siyang tissue. Hinagod niya ang likod ko. ​"Miss... condolence ha," malambing at malungkot na sabi niya. ​Napasinghap ako. Agad na tumigil ang pag-iyak ko at gulat na napatingin sa kanya. Pinunasan ko ang uhog ko gamit ang likod ng palad ko. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. ​"Hala siya," bulong ko. Nilakihan ko siya ng mga mata. "Ate, nasa burol po tayo. Bakit mo ako inaalok ng ganyan?" ​Kumunot ang makapal at kilay-goal na kilay ni Ate. "Ha? Anong inaalok?" ​"Eh, sabi mo condolence?" Lumapit ako nang kaunti sa kanya at bumulong para hindi kami marinig ng ibang nagkakape sa paligid. "'Di ba 'yon 'yung parang lobo na sinusuot sa ano... sa kwan ng lalaki kapag mag-se-s*x para hindi makabuo? 'Yung may flavor na strawberry? Ate, ang bastos mo naman po, may patay oh! Tsaka wala akong asawa, 'di ko kailangan niyan!" ​Nalaglag ang panga ng babae. Namula ang buong mukha niya na parang sasabog sa inis. "Miss, condom 'yon! Condom! Ang condolence, pakikiramay! Nakikiramay ako sa pagkawala ng kapamilya mo!" ​"Ahhh..." Napatango-tango ako. Ang bobita mo talaga minsan, Bianca. Condom pala 'yon, ba't kasi ang hirap ng English? "Eh... bakit ka nakikiramay sa akin?" ​Lalong nalito si Ate. "Siyempre, kamag-anak mo 'yung namatay! Kanina ka pa umiiyak diyan na parang mamatay ka na rin sa lungkot!" ​Umiling ako nang mabilis at kumuha ng isang buong pack ng Fita doon sa lamesa. "Ay, naku, hindi po. 'Di ko nga kilala 'yang nasa kabaong eh. Ang pangit nga ng make-up niya, parang espasol." ​"A-Ano?! Hindi mo kilala?! Eh bakit ka umiiyak?!" pasigaw na bulong niya. ​Tumawa ako nang mahina. "Nakikiiyak lang po. Ang dami kasing umiiyak pagkapasok ko, na-carried away ako. Tsaka para hindi halatang nakiki-kain lang ako ng libreng biskwit at kape. Sige po, uwi na ako, busog na ako eh. Condom po ulit sa inyo!" ​Kumaway pa ako bago ako mabilis na lumabas ng chapel, bitbit ang tatlong pack ng biskwit at dalawang Zesto. Narinig ko pa ang malakas na pag-gasp ng babae, pero hindi ko na siya nilingon. ​Paglabas ko sa kalsada, napabuntong-hininga ako. Kinagat ko ang biskwit ko. Malungkot talaga ang buhay ko lately. Ulila na ako sa mga magulang bata pa lang ako. Tapos, 'yung nag-iisa kong kapatid na si Ate Nena, kamamatay lang last month dahil sa cancer. Iyak din ako nang iyak no'n, tapos nabaon pa ako sa utang dahil sa pampa-ospital. Kaya heto ako ngayon, nagpapaka-scavenger sa mga lamay ng ibang tao para lang makatipid sa hapunan. Sad girl na nga, broke girl pa. ​Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada, may napansin akong isang makintab na papel na nakadikit sa poste. Isang flyer. Ang ganda ng quality, parang papel na ginagamit sa mga magazine. ​Binasa ko ang nakasulat: ​HIRING: MAID FOR THE PRESIDENT'S RESIDENCE. Salary: 100,000 Pesos per month. Strictly screening today. Bring your best self. ​Napa-snort ako. "Hiring maid sa President's residence? Sa Malacañang ba 'to? Presidente ng Pilipinas? Weh. Kimi kimi lang 'to ah. Maniniwala ba ako rito? Isang daang libo para maglinis ng bahay? Baka naman sindikato 'to at ibebenta ang kidney ko." ​Pero tiningnan ko ang address. Sa isang exclusive subdivision lang dito sa siyudad. Wala naman sigurong masama kung titingnan ko, 'di ba? Kung scam, edi tatakbo ako. Mahaba naman ang binti ko. ​Sumakay ako ng jeep papunta sa address. Pagbaba ko, nanlaki ang mga mata ko. Hindi siya bahay. Kastilyo yata 'to eh! Ang lalaki ng gate na kulay ginto, tapos ang daming guard na nakasalamin na itim, mukhang mga Men in Black na ahente. Sa labas ng gate, may mahabang pila ng mga babaeng naka-uniform na pang-katulong yung mga mukhang professional na yaya sa mga pelikula. Ako lang yata ang naka-jeans at lumang t-shirt na may print na 'Vote for Kapitan Tiyago' na nakuha ko pa noong eleksyon. ​Nilapitan ko 'yung isang guard. "Kuya, para saan po 'tong pila?" ​Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na parang isa akong basurahan na naglalakad. "Para sa screening ng mga aplikante. Doon ang dulo." ​Screening? Wow! May pa-screening ng pelikula! Baka manonood muna sila ng sine bago mag-apply? Gusto ko 'yon! Libreng sine tapos baka may popcorn pa. ​Dali-dali akong pumunta sa dulo ng pila. Inayos ko ang buhok ko. Mga ilang minuto lang, bumukas ang maliit na pinto sa gilid ng gate. Isang matandang babae na naka-black suit, mukhang terror na principal, ang lumabas. May hawak siyang clipboard. ​"Attention!" sigaw niya. Ang lutong, parang kumain ng mic. "The screening is over! Nakapili na kami ng mga nakapasa! Kapag tinawag ko ang pangalan niyo, pumasok kayo sa kanan. Ang mga hindi matatawag, maaari na kayong umuwi!" ​Hala? Tapos na agad ang sine? Eh hindi pa nga ako nakakapanood! ​Nagkagulo ang pila. Yung mga babae sa unahan, nagtulakan. Sa sobrang gulo, may isang babaeng malaki ang braso na tinulak ako kaya na-out of balance ako. Dumiretso ako sa linyang nasa kanan—ang linya ng mga papasok na sa gate! ​"Ouch!" daing ko nang matumba ako sa damuhan sa loob ng gate. ​"You there!" sigaw ng terror na matanda. Nakataas ang kilay niya habang nakatingin sa akin. "Ikaw na ba ang huling nakapasa? Bakit ganyan ang ayos mo? What is your name?!" ​Nag-panic ako. Baka ipakulong nila ako dahil nag-trespass ako! Tumayo ako nang mabilis at pinagpagan ang jeans ko. "B-Bianca po! Bianca Dimaculangan!" ​Tiningnan niya ang clipboard niya. Kumunot ang noo niya, tapos nagsulat siya gamit ang pen niya. "Bianca Dimaculangan... Hindi ko matandaan ang mukha mo sa screening room, but okay. Binalista na ang pangalan mo. You are hired. Pumasok na kayong lahat sa main hall. The President and his family will meet you now." ​Napatanga ako. Binalista? Hired? Wait. Wait lang! Paanong hired eh wala nga akong ginawa?! Pumasok lang ako dito para sana manood ng libreng sine tapos katulong na ako ngayon?! Isang daang libo isang buwan?! Seryoso ba 'to?! ​Bago pa ako maka-angal, hinila na ako ng ibang mga katulong papasok sa napakalaking pintuan ng mansyon. Pagkapasok namin, napanganga na lang ako. Ang sahig ay gawa sa marmol na pwede ka nang manalamin. May malaking chandelier na parang uulan ng brilyante anumang oras. ​Nakatayo kaming sampung babae sa gitna ng sala. Walang umiimik. ​Tapos, bumukas ang double doors sa itaas ng grand staircase. ​Bumilis ang t***k ng puso ko. Hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa lalaking pababa ng hagdan. ​Isang lalaking napakatangkad, siguro mga 6'2. Naka-suot siya ng mamahaling dark blue suit na hapit na hapit sa malapad niyang balikat. Ang panga niya, parang kayang makahiwa ng mansanas sa sobrang talim. Ang mga mata niya ay malamig, seryoso, at parang kayang basahin ang buong pagkatao mo sa isang tingin lang. Ito na yata ang pinakagwapong nilalang na nakita ko sa buong buhay ko. ​Ito ba si President Damien Goldwick? Lord, kung ulam 'to, tatlong kalderong kanin ang kaya kong ubusin! ​Sa likod niya, may sumusunod na isang babaeng mukhang modelo. Naka-red stiletto, makapal ang make-up, at busy sa pagtingin sa mga kuko niyang bagong linis. Asawa niya yata 'to. Ang ganda, pero mukhang maldita. ​Sumunod pababa ang dalawang bata. Isang teenager na lalaki na naka-suot ng oversized na hoodie, may suot na headphones, at parang pasan ang daigdig kung maka-irap sa tatay niya. Si Clark, 'yung Gen Z. Sa tabi niya, may maliit na batang babae, siguro Grade 1. May hawak siyang teddy bear na walang mata, nakayuko lang at hindi man lang pinapansin ng nanay niyang nagmamaganda. Si Princess. ​Tumigil ang Presidente sa mismong harapan namin. Ang bango niya. Amoy pera. Amoy kapangyarihan. ​Isa-isa niyang tiningnan ang mga mukha namin. Nang mapadako ang malamig niyang mga mata sa akin, tumigil siya. Tiningnan niya ang suot kong 'Vote for Kapitan Tiyago' t-shirt, pababa sa maong kong pantalon, at pabalik sa mukha kong may konting muta pa yata galing sa pag-iyak ko sa lamay kanina. ​Unti-unting tumaas ang isang kilay niya. ​Dahil sa kaba, at dahil literal akong bobita pagdating sa pressure, bigla kong inangat ang kamay ko na may hawak na Fita biskwit at ngumiti nang pagkalapad-lapad. ​"Condolence po, Sir?" ​Natigilan ang buong kwarto. Nanlaki ang mata ng terror na head maid. Huminto sa pagtingin sa kuko ang asawa niya. Ang lalaking Gen Z, natanggal ang headphones sa tenga. ​At ang Presidente? Unti-unting umigting ang panga niya, at humakbang siya palapit sa akin... papalapit nang papalapit hanggang sa maamoy ko ang hininga niyang parang mint at kape. ​Patay. Nakakamatay ba ang maling paggamit ng salita? Kasi feeling ko, dito na magtatapos ang buhay ko.