Axelle’s POV
Hindi ko alam kung paano niya ‘ko nahanap pero naisip kong makapangyarihan nga naman siya. Walang imposible sa taong may pera.
Lulan na kami ng sasakyan niya pauwi ng bahay. Ang tahimik. Wala rin akong ganang magsalita. Ramdam ko ang pamamaga ng mga mata ko mula sa labis na pag-iyak. Sumasakit na rin ang ulo.
Muling bumalik sa ‘kin ‘yung nangyari sa school. Bigla akong nawalan na ng gana na pumasok pa bukas. Natatakot na ‘ko kung ano na naman ang kakaharapin kong panglalait ng mga classmates ko. Nakakatruama ‘yung pambubully nila sa ‘kin.
“Let’s find somewhere to eat first—”
“Can we just go home?” Mahinang saad ko. Breakfast lang ang nakain ko ngunit kahit konti ‘di ako nakaramdam ng gutom. “Gusto ko na lang makauwi agad at makapagpahinga,” dagdag ko pa.
Hindi siya
