TEMPERAMENTAL LOVE

Umalingawngaw sa loob ng conference room ang malakas na sigaw. Sabay sabay na napalingon sa front door ang mga empledayo sa naturang opisina. Kasabay ng mga bulungan. "Isang linggo ng mainit ang ulo Sir tsk tsk" "Kailan kaya babalik si Ma'am Colyn?" "Oo nga, si Ma'am Colyn lang naman kaya magpakalma sa kanya eh" "Lahat tayo damay nanaman dito kapag ganyan si Sir Prince." Natigil lang ang bulong-bulungan ng bumukas ang elevator sa dulong bahagi ng opisina, l umabas mula doon ang isang maganda at matangkad na babae. Wearing a red floral dress na above the knee and a pair of black 2inch sandals. A sweet smile seen on her face while walking. "Hi everyone ! What's the bulungan all about?" the lady asked as soon as she reach the reception. "Ma'am Colyn !!!" Halos sabay sabay na sabi ng mga empleyado. "Yes?" Natatawa nyang sabi. "Naku Ma'am ! Buti at bumalik na kayo" tila nabunutan ng tinik ang pagkakasabi ng secretary sa kanya. "Why ? It seems something happened here? What-----" hindi na nya natapos ang sasabihin nya ng marinig nya ang napakalakas na sigaw mula sa conference room. Napabuntong hininga sya at napailing. "Well, i should go inside na guys. Bago pa tuluyang magwala yung monster sa loob" sabay kindat at tawa sa mga tao sa labas. **Conference Room** Prince POV I took a deep breath to control my temper. Sumasakit na ang ulo ko sa mga kaharap ko. Nahihirapan na din ako kumalma,nangingibabaw yung pagiging temperamental ko. Yes. I have this attitude na hindi ko makontrol yung galit ko,kaya naman kinakatakutan ako ng mga tao dito sa opisina. Sometimes they call me "monster". Well, i don't care, sasabog ako kapag hindi ko nailabas galit ko. "What now?!! Tatanga na lang ba tayo??!! Do something!!!" sigaw ko sa mga nasa harapan ko. Nakita ko halos lahat sila nakayuko, natatakot na sila sumagot sa akin. "Prince calm down. We can talk about it in a nice way. All we need is to think strategies and apply it." sabi ni Allen Napatingin ako sakanya. He is my bestfriend and one of the stock holder at the company. Siya lang ata ang kaya sumagot sa akin at walang takot. Well, what do i expect he is my best friend since then. Napatingin ulit ako sa mahabang mesa sa conference room. Lahat sila nakayuko at walang imik. Isa-isa ko sila tinignan hanggang sa mapako ang tingin ko sa bakanteng silya sa tabi ko. Parang umakyat nanaman dugo sa ulo ko. Its been 2 weeks and she is not still here. God. Ineexpect ko na darating siya at makakasama sa meeting. No text and no call for a week now. Tsk. Nakakainis! Kung nandito sya malamang hindi ako nagkakaganito. Kung isa si Allen na hindi natatakot sa akin,mas lalo na ang babaeng to. Ito nanaman yung galit ko hindi ko maintindihan bakit hindi ko makontrol. Lalo na at wala man lang sumasagot sa akin. "Hello???!!! May tao pa ba dito??!!!" sigaw ko. Sisigaw pa sana ako ng bumukas ang pinto ng conference room at makita ko doon ang hinihintay ko.