Chapter 2
956 Words
Jassie POV
Huminga ako nang malalim bago nagsalita.
“Sige,” mariin kong sabi. “Magkasundo na lang tayo. After one year, magdi-divorce tayo. Mapagbigyan lang natin sila.”
Tahimik siyang nakatingin sa akin kaya tinuloy ko.
“Huwag tayo magturingang mag-asawa. Gagawin mo ang gusto mo, gagawin ko rin ang gusto ko. Civil lang. On paper lang. Walang pakialaman.”
Habang sinasabi ko ’yon, nagkaroon ako ng kaunting pag-asa. Tutal, wala namang nakakaalam sa labas na ikakasal kami. Isang taon lang… kakayanin ko.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos… ngumisi siya.
“I don’t like your idea,” malamig niyang sagot.
Nangunot ang noo ko. “Bakit?”
“Ibibigay ko ang pangalan ko sa’yo,” dahan-dahan niyang sabi, “tapos wala akong karapatan?”
Nanigas ako.
Lumapit siya nang kaunti, sapat lang para maramdaman ko ang bigat ng presensya niya.
“If we’re getting married,” dagdag niya, mababa ang boses, “then it won’t be fake.”
Parang bumagsak ang sikmura ko.
“You can’t expect me to act like a stranger,” patuloy niya. “I don’t do half-measures.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Keano…” mahina kong sabi, pero hindi ko alam kung ano ang susunod kong sasabihin.
Diretso ang tingin niya sa akin. Walang biro. Walang lambot.
“Think carefully before you offer terms,” aniya, saka tumalikod.
Iniwan niya akong nakatayo roon.
Tuliro.
Baliw talaga ang lalaking ’yon.
Akala ko may kontrol ako sa sitwasyon. Akala ko puwede ko siyang kausapin nang maayos.
Pero mukhang mali ako.
At ngayon…
Mas lalo akong natatakot sa isang taong akala ko noon ay pangarap ko lang.
Pagkasara ko ng pinto ng guest room, doon ko lang pinakawalan ang hiningang kanina ko pa pinipigil.
Parang buong araw akong nakikipaglaban.
Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kama. Tahimik ang paligid pero ang ingay ng isip ko.
Marriage.
One year.
Keano.
Napatawa ako nang mahina, pero kasunod noon ay ang paghapdi ng lalamunan ko.
“Ang tanga mo, Jassie,” bulong ko sa sarili ko.
Pinangarap ko siya nang tahimik. Sa malayo lang. Sa safe na distansya. Hindi ko inasahang darating ang araw na mapipilitan siyang pakasalan ako.
At lalong hindi ko inasahang maririnig ko sa kanya kung gaano niya kaayaw ang ideya.
Humiga ako at tumitig sa kisame.
Hindi ako nasaktan sa sinabi niyang hindi niya ako type.
Sanay na ako roon.
Ang masakit…
Yung pakiramdam na parang isa lang akong obligasyon. Isang responsibilidad na kailangan niyang akuin dahil sa sitwasyon.
Hindi dahil gusto niya.
Kundi dahil kailangan.
Napapikit ako habang may isang luhang tumulo sa gilid ng mata ko.
Hindi ito ang klase ng love story na pinapangarap ko.
Ayokong maging babae na pinakasalan dahil napilitan.
Ayokong mahalin ng kalahati lang.
Kung sakaling maging totoo ang kasal na ito… kaya ko ba?
Kaya ko bang araw-araw siyang makita, marinig ang malamig niyang boses, maramdaman ang distansya niya?
At mas masakit na tanong,
Kaya ko bang hindi na siya mahalin?
Pinunasan ko ang luha ko at pilit na umupo.
Hindi ako mahina.
Isang taon lang ito.
Isang taon para protektahan ang pangalan ko.
Isang taon para patunayan na kaya kong tumayo nang hindi umaasa sa kahit sino—lalo na sa kanya.
Pero sa kaibuturan ng puso ko…
Sana mali ako.
Sana may parte man lang sa kanya na hindi puro galit ang nararamdaman.
Hindi ko inaasahan na gano’n kabilis ang lahat.
Parang kahapon lang pinag-uusapan pa namin ang terms.
Ngayon…
Nasa loob na kami ng opisina ng huwes.
Tahimik. Formal. Mabigat.
Sa kaliwa ko, nakaupo si Mama. Tahimik pero halatang hindi mapakali. Hawak niya ang lumang bag niya na matagal na niyang ginagamit. Katabi niya si Jasper, ang bunso kong kapatid. Nakapolo ito na hiniram pa sa kapitbahay namin.
Wala na kaming tatay.
Iniwan niya kami para sa mas bata sa Mama ko.
At ngayon… heto ako.
Ikakasal sa anak ng amo ng nanay ko.
Personal Assistant si Mama ng Mommy ni Keano. Lumaki kaming magkakapatid na tumutulong sa mga gawaing bahay sa mansyon. Ako ang madalas nandoon noon.
Pero nagbago ang lahat nang makapasok ako sa boutique ng girlfriend ni Shean—best friend ni Keano at kasapi ng Seven Pillars. Nabawasan ang pagpunta ko sa mansyon. Nabawasan ang pagiging “katulong”.
Pinilit kong iangat ang sarili ko.
Pero ngayon…
Parang bumalik ako sa pinanggalingan ko.
“Ready?” malamig na tanong ng huwes.
Napatingin ako kay Keano.
Nakaayos siya. Calm. Composed. Parang business contract lang ang pipirmahan niya.
Hindi kasal.
Napatingin ako kay Mama.
Ngumiti siya sa akin. Pilit. Pero nakita ko ang lungkot sa mga mata niya.
“Anak…” mahina niyang bulong. “Sigurado ka ba?”
Sigurado ba ako?
Hindi.
Pero kailangan ko.
“Opo, Ma,” sagot ko, kahit ang bigat-bigat sa dibdib.
Tinawag ang pangalan ko.
Lumapit ako para pumirma.
Habang hawak ko ang bolpen, nanginginig ang kamay ko.
Ito na ba talaga ang kapalaran ko?
Napatingin ako kay Keano.
Wala akong mabasang emosyon sa mukha niya.
Nang siya naman ang pumirma, wala man lang pag-aalinlangan.
Pagkatapos noon…
“By the power vested in me…”
Parang unti-unting lumalayo ang boses ng huwes.
“…I now pronounce you husband and wife.”
Wife.
Mrs. Ishikawa.
Parang hindi ako ’yon.
Hindi ako handa.
Hindi ito fairy tale.
Walang palakpakan.
Walang kilig.
Kontrata lang.
Paglabas namin ng opisina, tahimik pa rin ang lahat.
Lumapit si Jasper sa akin.
“Ate…” mahina niyang sabi. “Masaya ka ba?”
Hindi ako agad nakasagot.
Ngumiti ako.
Yung tipong para lang hindi siya mag-alala.
“Oo,” sagot ko.
Pero sa loob-loob ko…
May bahagi ng puso ko ang tuluyang napunit.
At ang lalaking dahilan nito,
Tahimik lang na naglalakad sa tabi ko.
Parang wala lang nangyari.
- Writer
