“Mommy, where’s Daddy?” tanong ni Liran pagkamulat ng kanyang mga mata.
Maputla pa rin siya, pero halata kong mas maayos na ang lagay niya kaysa noong unang araw na dinala namin siya rito sa ospital.
“Ahm… may pinuntahan lang si Daddy,” sagot ko, pilit na kalmado kahit hindi ko talaga alam kung nasaan si Randy.
“Gusto ko dito lang kayo sa tabi ko, Mommy,” humikbi si Liran. “Namimiss ko si Daddy.”
Napangiti ako, pilit. “Oo, anak. Mamaya, andito na siya. Promise.”
Muli siyang pumikit, at maya-maya’y nakatulog na ulit.
Hindi ko alam kung tatawagan ko ba si Randy o hindi. Pero hindi ko rin kayang baliwalain ang hiling ng anak kong may sakit.
Habang nakaupo ako sa tabi ng kama ni Liran, hindi ko namalayang nakatulog na rin ako.
Nagulat ako nang maramdaman kong may humahaplos sa buhok ko
