Calix POV
Nakita ko siyang lumabas ng kwarto, dala ang bag niya.
Hindi niya ako napansin. Tahimik lang akong nakasunod sa may pasilyo, hanggang sa makita kong pumasok siya sa chapel.
Walang ibang tao sa loob. Tanging liwanag ng kandila at mabining tugtog ng hangin mula sa aircon ang bumabalot sa espasyo.
Naiwan akong nakatayo sa pinto, pinapanood siyang nakaupo sa huling upuan. Nakayuko siya, hawak ang bag sa kandungan, at kahit wala akong marinig, alam kong umiiyak siya.
Hindi ko alam kung lalapit ba ako o hahayaan siyang mag-isa.
Sanay akong malakas si Belle — matapang sa lahat, pero sa ganitong sandali, kitang-kita ko kung gaano siya nanghihina.
At doon ko na-realize, baka nga hindi niya kailangang maging matapang sa harap ko palagi.
Dahan-dahan akong lumapit.
Bawat hakbang, ra
