Nagising ako ng nakatali na ang aking dalawang kamay at paa. May busal din ako sa aking bibig kaya hindi ko man lang magawang magsalita o kahit humingi ng tulong.
This time I felt so hopeless. I just realize na sana ay nakinig na lang ako kay Vladimir, na sana ay hindi na lang ako umalis sa tabi niya. Sobra-sobra ang pagsisisi ko. Kung nakinig lang sana ako sa kanya ay hindi ko sana sinapit ang kalagayan ko ngayon.
Nagawa ko lang naman yun dahil gusto kong makamit ang hustisya para sa mga magulang ko but it end up na ako pa pala ang magsu-suffer.
Si Vladimir na lang ang pag-asa ko ngunit hindi ko na alam kung nasaan siya ngayon, kung buhay pa ba siya o patay na. Pero sino nga ba naman ako para balikan at iligtas pa niya gayong nanganib na ang buhay niya ng dahil sa akin.
Narito ako
