Reality of Darkness

Kabanata 10

I wasn't sleeping throughout the night, I'm just lying on my bed thinking what kind of..oh well. monster he is...

Sa inis ko ay bumangon ako sa pagkakahiga at lumabas ng kwarto. Natatakot ako na baka pag lumabas ako ay may biglang kumain sakin na kalahi nila.

It sends shivers down to my spine. Grr!

Nasa may sala ako muli, umupo ako doon at tahimik na pinagmasdan ang labas ng bahay nito. So peaceful...

Totoo ba talaga ito? Hindi ito panaginip? Walang halong biro? Are vampires do exist in this century? Really? Hindi ba ako weirdo? O baka panaginip lang ito?!

I sighed.

I heard footsteps sa aking gilid kaya dali akong napatayo ng wala sa oras. Kinakabahan na baka maisipan niya akong kainin.

He eyed on me. More so, glared at me.

"Do you really think I'll suck you're blood huh?" may pang-uuyam niyang tanong sakin. I looked away. Duh. Hindi ka tao so ano gusto mong i-expect ko? Titigan mo ako?!

"You and you're paranoia. I didn't bring you here to kill you. You don't even appealing to my taste." I frowned at him. Napaka walang hiya ng ano—ano...hindi ko alam kung ano siya! Ah basta!

"Jerk." I muttered enough for him to hear me, bago umalis na kinatatayuan ko. Kapal ng mukha neto! Akala mo kung sinong—gwapo! Ugh!

I rolled my eyes. Hindi magandang makihalubilo sa mga katulad nila baka maisipan akong lapain at gawing hapunan. Jusko! What to do?! Should I go back to my old school?! Pero...wala nadin naman akong babalikan doon.

Ang lakas pa ng loob kong umalis kila Auntie, jusko babalik din pala ako. Grr! Kakainis!! Bakit na napagkamalas ko sa buhay?!

Halos mag dabog ako palabas ng bahay nito. I stomped my foot hard close enough to wreck his wooden staircase going down to his patio.

"May balak kabang sirain ang hagdan ko, woman?" doon ako napahinto sa paglalakad. Masamang tingin ko itong nilingon. I don't know but whenever I look at him there's something in his eyes that's hypnotizing. Para bang gusto ko nalang titigan ang mga mata nito ng hindi napapagod, though hindi naman talaga nakakapagod ang pagtitig. Tss.

Una itong umiwas ng tingin. "Care to tell me what kind of species, are you? How and why?" nilakasan ko ang loob ko sa pagtatanong na iyon. Gusto ko kasing malaman kung anong klase ba siya o sila...I know na marami sila, maaring pati sa school ay meron din or worse lahat ng nasa school ay puro kalahi niya.

Kinagat ko ang aking labi. Kung lahat man ng masa school ay kalahi niya, malaki ang chance na harmless nga sila. The way sila makihalubilo sakin kung ako man lang talaga ang tao doon. Na I wonder na malabong mangyari.

"You will know sooner. As for now, I don't want you to get scared of me. I won't eat you. I told you, you're not appealing nor even worth a second looked." I rolled my eyes for the nth time! Gosh! Napaka walang hiya, self-centered at mayabang ng lalaking ito!

"I get it! Hindi mo na kailangan pang ipamukha sakin yan! Napaka self-centered mong—grr!" I flipped my hair at nagpatuloy sa paglalakad.

Nanuot sa katawan ko ang lamig ng madaling araw, kaya mariin kong niyakap ang sarili ko pero—naramdaman ko ang braso nitong pumatong sa balikat ko kaya napahinto ako sa paglalakad, nanigas ako bigla sa kaba at takot. Muling naghurumintado ang puso ko. Napagpigil ako ng paghinga kasi kung hindi ko iyon gagawin mararamdaman niyang sobrang bilis ng t***k ng puso ko.

Dahan dahan ko itong nilingon. He gulped hard as he faces me. Seryosong seryoso itong nakatingin sakin na para bang walang ibang nakikita kungdi ako lamang. His dark and serious features are more intense now. Walang pagsidlan ang ka gwapuhan ng lalaking ito. Hindi mo maiisip na hindi siya tao, kayang kaya niyang maki halubilo ng hindi pinagdududahan ng iba.

I looked away. Sa totoo lang mas gugustuhin pa ng ibang babae na ihain ang sarili nila para sa lalaking ito.

"I don't know what you're thinking. Your different from other girls I met before." Mas lalong humigpit ang pagkakaakbay niya sakin na kung titignan mo kami sa malayo ay napaka possessive tignan ng posisyon naming dalawa. Hindi ko na maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon, I'm torn with his arms and erratically beating of my heart.

"Stop being so tense, you think I will kill you? You think lowly of me. I know I'm a monster in your mind..." sa huling sinabi nito ay lumuwag at tuluyan na niyang inalis ang pagkaka akbay sakin kaya napatingin akong muli dito.

"I'm a Tri-brid. A combination of Witch-Werewolf-Vampire. If that's what you want to know. A monster to be described, we can transform what we want. A wolf, a vampire or capabilities of witch." He looked away and distance himself from me. May kung anong kumirot sa puso ko sa ginawa nito.

"You can do your own research when we get back to VKS. It's okay to be curious, I'm here to protect you. I'm always here..." hindi ko na narinig ang pinaka dulong sinabi nito. Seryoso itong tumitig sakin bago ako tinalikuran at nag lakad papasok muli ng bahay.

Napanga-nga ako, he looked so hurt, hindi naman iyon ang iniisip ko. Hindi naman halimaw ang tingin ko sakanya. I'm just curious, hindi ko kasi alam kung ano ba ang dapat kong iwasan para ma trigger ang pagiging iba niya. Like what I watch in movies, na kapag nakakaamoy ng dugo doon lumalabas ang pagiging wild nila. Iyon ang ibig kong ipaintindi sakanya kaso iba ang naintindihan niya sa gusto kong iparating.

Kahit na may part padin sakin na hindi makapaniwala sa nangyayari, hindi ko kailanman naisip na i-judge siya. Oo, sumagi sa isip ko na iwasan siya pero paano? Hindi naman siya naging masama sakin, kahit pa na alam kong sa isang iglap lang ay maari niya akong patayin.

***

KAKAPASOK ko lang sa dorm ng dumugin ako nila Ems at Ash. Simula ng bumalik kami dito ay wala naman masdong nakahalata ng pagkawala ko ng gabing iyon. Kinaumagahan ng pagbalik namin ay umalis din ako kagad ng hindi nagpapaalam.

Two weeks ang lumipas at eto ako kadadating lang pasado alas sais ng umaga. Pagdating ko last two weeks ago sa dorm bago ako umalis ay siya ring pag dating ng 2 months allowance ko. Iyon ang ginamit ko sa ilang araw na pagkawala ko. Nag stay muna ako panandalian sa isang mumurahing apartelle, napag pasyahan ko kasing magbalik sa dati kong school.

And It's been two weeks simula nung last encounter namin ni Ked sa gubat.

Umalis ako para magtanong kung maari ko pabang kanselahin ang scholarship ko dito.

Pero bigo akong makausap ang dean namin doon. May nakausap naman ako, pero school administrator lang, na ang sabi ay hindi na papayagan ni dean na umalis ako sa VKS.

Na bother ako doon. Alam din kaya ni dean na puro special creatures ang kasama ko dito sa school na 'to? I bet hindi...I hope na hindi...

"OMG Stella! WHERE HAVE YOU BEEN?!" halos mapatakip ako ng tenga sa lakas ng hiyaw ni Ash.

Agad naman siyang inilayo sakin ni Ems.

"Bunganga mo talagang babae ka eh. Stop shouting, will you?" I appreciate Ems today. Haay! Para kasing nakalunok ng speaker 'tong si Ash eh. Abot hanggang kabilang bundok yung boses.

Ngumiti naman ako sa dalawa, I eyed on them, pero agad ding nawala ang ngiti ko ng tumingin sila sakin ng seryoso.

Ilang araw ko din pinag isipan ang itatanong ko sa dalawang ito. Hindi padin kasi mawala sa isip ko na iba sila sakin.

"C-can I ask you something?" wika ko. Tumango naman si Ems, at ilang na ngumiti si Ash.

"Are you...ugh—same with...K-ked?" tanong ko sakanilang dalawa. Ni walang halong pagtataka ang kanilang mga ekspresyon kaya doon ko napagtantong kabilang nga sila. Inaasahan ko na ito pero bakit parang nakakagulat padin? Muling bumilis ang t***k ng puso ko, hindi sa takot kung hindi sa kaba. "I assume it's a yes." I continued. Wala pading mababakas na kahit ano sakanilang dalawa kaya napabuntong hininga ako.

"I know it's hard to believe but yes, we do exist. Were simply vampires, were not like Lord K-ked. He's different from us." nag-angat ako ng tingin kay Ems. So, does it mean na magkaiba sila ni Ked?

"Tribrid is different from pure vampires. I will tell you once were home later, right now we have class. You miss days, so you need to catch up." I smiled to her. Para akong nabunutan ng tinik, sa wakas ay mag babalak nadin na mag explain sakin ng lahat. Haay! Gosh! Akala ko uubusin ko lang ang oras ko sa library kaka research! Uso ba dito ang internet? Simula nung dumating ako ay hindi nako nakabukas ng f*******: man lang.

Marahan akong tumango dito.

"I just change." at iniwan ko silang dalawa doon, dumiretso ako sa kwarto ko para makaligo at makapasok nadin. Haay...I guess I have no choice but to stay.

***

Kakapasok lang namin sa loob ng room. Wala pa namang prof pero agad din naming nakuha ang atensyon ng lahat, napapikit ako at napayuko.

Mabilis kong tinungo ang pwesto ko sa may dulo. Pero hindi nakaligtas sakin ang dalawang pares ng mata na naka tingin sakin na para bang may nagawa akong napaka laking kasalanan. His eyes were different, ibang iba sa huli naming pagkikita.

Muling bumilis ang t***k ng puso ko. Agad akong nagpigil ng paghinga sa takot na baka marinig niya ang paghuhurumintado nito.

Para akong robot na hindi magawang lumingon sa kanang gawi ko. Damn...

Hindi nagtagal dumating nadin ang prof?

Napatitig ako sa taong nasa harap namin ngayon.

"Magandang Umaga L-lord Corwin." sabay sabay na nagsipag tayo ang lahat at nag bow sa kapatid ni Ked.

Napatayo din ako sa gulat sa ginawa ng ibang classmate namin kaya nanatili ang titig ko dito.

He just smirked habang nakataas ang kilay na nakatitig saming dalawa ni Ked. Samantalang itong lalaking ito ay prenteng naka upo lang at walang pakialam sa presensya ng kanyang kapatid.

"Stella and Ked. Kayo ang magiging mag representative sa darating na 1940's Decade Dance Party sa makalawa. Since, mukhang hindi naman kayo close na dalawa." hindi nawala ang nakakalokong tingin nito saming dalawa.

Walang nagtangkang lumingon, nanatiling naka yuko ang lahat. Nakikinig ng maigi sa bawat sasabihin ng kapatid nito.

Dahan dahan ko itong nilingon. Wala padin itong pakialam sa sinasabi ng kanyang kapatid. He gave him a bored look.

Binalingan ako nito ng may seryosong tingin. I looked away. He looks more problematic right now, yung tipong hindi nakapag ahit dahil medyo makapal na ang stubbles nito.

"Papayag kaba Binibining Catalina?" huminga ako ng malalim.

"Yes, I will join." at doon ko nakuha ang atensyon ng lahat.

Napapikit nalang ako sa sobrang kaba. Umecho sa buong classroom ang nakakabinging tawa ng kapatid ni Ked na para bang nanalo ito sa lihim nilang paligsahang magkapatid.

Gosh. Ano ba itong pinasok ko...should I go back to my old school? Sht...This ain't good.

To be continued...