CHAPTER 17
(Read at your own risk *wink*)
After he maneuvered and parked the car properly, I hold the interior door handle with hope to open the door immediately, but it is still lock.
“Let’s talk.” Mahinahon niyang saad.
Hindi na ako kumontra at sumandal sa sandalan ng upuan. Marahil ay tama na rin ‘to, kailangan naming mag-usap, hindi yung tatakasan ko na naman siya at hihintayin na siya ang mag-approach kahit may mali rin naman ako.
Itinanggal niya ang ilang pagkakabutones ng polo niya saka bumuntong hininga.
“I’m sorry.”
“Sorry.”
Sabay kaming nagsalita. Medyo natawa pa siya doon.
“Ladies first.”
Sinulyapan ko muna siya bago yumuko at nilaro ang mga daliri ko.
“Sorry, mahal. Hindi ko sinasadyang maging rude. Nagselos lang ako at nag-overthink na naman. Hindi mo kasi pinaalam
