Hospitality Man Series II: His Magnificent Specimen

CHAPTER 9

Mag-tatanghali na ng magising ako. dire-diretso lang ang pagtulog ko, buti nalang at hindi ako inistorbo ni Paige. Alam niya sigurong ayoko din na istorbohin ako.

Nag-ayos muna ako ng sarili at nag-unat unat ng kunti. Pagkatapos, pinindot ko ang call button sa phone ko na konektado sa phone ni Paige. Di kalaunan ay sinagot niya ito at pagkatapos, sinabi ko sa kanyang pumasok sa office ko.

Hindi nagtagal, agad na bumukas ang pintuan ng office ko at sabay pasok ni Paige. Kagaya kanina, cautious pa din siya at pinakiramdaman lang ako. Hindi ko naman siya papatayin pero sa kinikilos niya, talo niya pa ang dalagang nacorner ng isang gang sa isang alley para gahasain.

Hindi ko na pinatagal pa ang paghihirap niya at agad ko na siyang tinanong. “Did Zoren call?” tanong ko. Noong marinig niya ang tanong ko, pansin ko agad ang pagbuntong-hininga niya. I think it’s a sign of relief, akala niya siguro pagagalitan siya. Mahinhin siyang tumanggi at gaya ng dati, ginagawa niya Iyong gesture ng napakacheap na nagmumukha lang siyang call girl sa ginagawa niya. Wala akong panahaon para makipagflirt. Bagay sa kaniya ang pahiraman eh, and be fvcked hard and strong. But then, gaya ng sabi ko, I don’t do it with my employee. Masisira ang image ko at ng company namin.

“Did Nestor leave the building already?” naaannoy ako sa pagpapacute niya. Wala na ba siyang ibang alam na gawin kundi ang magpacute ng magpacute sa akin? good thing na magaling siya sa mga paperworks at errands, dahil kung hindi, matagal ko na siyang na-fire out

“Yes Sir, the securities help him move out his belongings. The position for the board is now open, Sir. We may need to replace him immediately.” Iyon lang ang sinabi niya, her nauseating gesture’s along with it. I can’t help to contain my annoyance.

“Okay then, that’s all. You may leave now,” pagkatapos na pagkatapos kong sabihin ito, agad naman siyang lumabas sa office ko. Noong wala na siya sa paningin ko, napaface palm nalang ako. Ano na ang dapat kong gawin? Wala ng magmamanage sa company ko sa Pinas. I think, kailangan ko na mismo na magmanage ng company ko dun. Masisiguro ko naman na may mabuting mamamahala nitong company ko, I have Director Johnson as candidate. Nasa kaniya lahat ng qualities ng isang efficient na company president. Ako pa din ang CEO.

Saka ko nalang itithink through ang tungkol sa bagay na iyon, sa ngayon, kailangan ko munang intindihin ang ngayon.

Napatayo ako sa kinauupuan ko at diretsong nagtungo sa may glass wall. Kagaya ng palagi kong ginagawa, pinapanuod ko lang ang mga taong naglalakad sa may side walk at mga sasakyang umaandar papunta-balik sa kalsada. It seems to me like I’m a forgotten God from above. I look from beyond, I can see them, but they can’t see me.

Di nagtagal, sa tuwing nagmamasid ako dito sa kinatatayuan ko, hi ko maiwasang maisip ang tungkol kay Saphire at ng anak ko. Saan na ba sila? Every day, nabubuhay ako sa pangarap na makita sila someday. I will dewll all circumstances just to make that happen.

Naputol nalang ang all of a sudden reverie at pag-eemo ko ng magring ang phone ko. Inabot ko ito mula sa pocket ng slacks ko at pagkakitya ko sa screen. Agad kong napafurrow ang brows ko. It’s my concubine. Since wala naman akong choice, sinagot ko ito.

“Hello Pervince,” maamo niyang bati sa akin from the other line. Her tone is soft but cautious. For a change, hindi ko muna siya sisigawan ngayon. Ayokong madepress ulet, I’m hoping na hindi niya ako bibigyan ng rason na sigawan siya.

“Why the sudden call? Do you need something?” I try my best to be reasonable and calm. After all, I’m that man. I mean, I was that kind of man. Not anymore, since she left me.

“Uhm, can you visit tonight? And maybe you can sleep over here?” still her tone is calm. Hindi muna agad akong sumagot. After last night, I think, hindi muna ako pupunta dun. And besides, I have other business later. Bumuntong –hininga muna ako bago muling sinagot siya.

“ I think I’ll pass. May pupuntahan ako ngayong gabi,” sabi ko sa kaniya. Nagkaroon ng kunting katahimikan bago muli siyang nagsalita.

Her tone is hopeless and pitiful, “Ah ganoon ba? Maybe… tomorrow night?” hindi matanggi sa boses niya na she’s really hoping for me to agree. So since, last night di ko naabutang gising ang anak ko, maybe tomorrow night pupunta ako. It’ll serve as a compensation for my absence last night.

“Okay. What time?” sabi ko sa kaniya. Napatingin ako white cabinet ko sa may gilid ng office ko. Tinignan ko ang masaya naming picture ni Saphire. Iyong picture namin nuon noong nagkukulitan kami. Hindi ko na alam na napangiti pala ako. But then, noong igalaw ko ang mga tingin ko sa gawing kanan ng picture namin na iyon, agad nawala ang ngiti ko kasi kasabay noon, nabalik ako sa reality. It’s a picture of me and my daughter. I was sleeping in that picture at tinitickle ni Ceena ang ilong ko.

“Say, maybe eight pm? It’s a long drive.” Sabi niya. I know na she’s trying to hide her amusement pero, hindi niya maitanggi sa boses niya na masaya siya. Napasigh nalang ulet ako. Kahit gaano pang magbago at maging mabuting ina ni Eurika sa anak namin, my heart still won’t change. I can’t love her, I won’t. That is why I’m always sorry for her. kahit alam niyang hindi ko pa din magawang kalimutan si Saphire, apatuloy pa din siyang nagtatry hard with her best. I noticed it, but I will not fall for it.

“Fine. I’ll be there tomorrow night.” Wala na akong ibang masabi. Kahit wala si Eurika sa harap ko, alam kong sa kabilang linya, panay na ang sashay niya ng ulo niya. A gesture of contained amusement perhaps. A thriumphant smile if not.

Pagkatapos noon, akala ko ibababa niya na. pero, hindi pa pala. Nagulat nalang ako ng may sabihin siya ulet.

“Uhm, Ceena’s listening. She wants to talk to you,” sabi niya. Oh geez! Nakikinig si Ceena? Tss. Ayoko pa namang isipin ng anak ko na may esteem relationship kami ng mom niya. ayokong someday, iwish niyang tumira ako kasama sila. Ayokong iinflict ni Eurika Iyong thought na iyon sa anka namin, kasi sigurado akong madidissappoint ang anak ko sa isasagot ko sa kaniya.

“Okay, let me talk to her,” sabi ko. Pagkatapos kung sabihin iyon nagulat nalang ako ng may matinis na boses ang tumawag sa akin mula sa kabilang linya.

“Dad!” bati niya sa akin. Noong marinig ko ang boses niya, agad agad akong napangiti. I can’t hide na masaya akong makakausap ang anak ko. After all, she’s mine. Though hindi na ako nagpaDNA test para masiguro iyon.

“OH! How’s my princess? Dad came last night but mom said that dad’s princess is already asleep,” English speaking ang anak ko. Dito na kasi siya lumaki, pero sa Pilipinas siya ipinanganak. Although, wala siyang anumang resemblance sa akin, sabi nila da at mom na kay Eurika daw nagmana ang anak ko. Hindi ko din alam kung iyon ang dahilan kaya hindi sila malapit kay Ceena. Natawag lang sila pagkanadalaw ako sa anak ko at saka pa lang sila nagkakausap. Hindi Iyong talagang matagalan.

“I’m fine dad. You didn’t come early that’s why I turned in early. Mom said you came over my room and bid me goodbye before you left. Thanks dad,” sabi niya. nagulat ako sa huli niyang sinabi. Did I? Ang alam ko, I never did that, I just fvcked your mom my little princess, that’s what I’ve done.

She’s very loquacious for her age. Hindi ko alam, baka nahawa na din sa mga classmates niya. Though minsan hinihingal siya tuwing nagkikwento. Di kasi nauubusan ng salita. Hindi ko tuloy maiwasang isipin, kung kagaya niay din ba ang other child ko, my son. For five years wala akong alam sa anak ko.

“No problem, my princess. I’ll visit tomorrow night. See you soon okay?” kahit hindi ko naman ginawa Iyong tinithank you niya sa akin, para hindi siya magduda, nagwelcome nalang din ako. ayoko ng pahabain pa ang pag-uusap namin kaya naman, sinabi ko na ang magic line. See you soon.

“Okay dad, please be early, mom and I will be waiting,” she giggles after saying it. Napangiti tuloy ako. a dad can smile of his daughter’s delight even if he hates the mother.

“Okay, dad will promise that he won’t be late. Dad will appear at exactly eight in the vening, okay?” pag-aassure ko sa anak ko. She won’t let go and hang up kung hindi ko iaassure sa kaniya ang pagdating ko, wala na akong ibang choice.

“Okay dad, bye. See you tomorrow. I love you,” there, she said I love you again. Tuwing sinasabi niya iyon, parang naiisip ko na si Eurika ang nagai love you sa akin. the thought makes me want to vomit. Ayoko namang biguin ang expectations ng anak ko so I replied.

“Uhuh! Same here. Bye,” sabi ko. Alam kong iaassume na ni Ceena na I love you too Iyong sinabi ko. She then hangs up pagkatapos. Since mahaba haba pa naman ding panahon bago maggabi. Bumalik nalang ako sa leather chair ko at ginalaw galaw ang mouse ng PC ko para makita ko ang monitor display. Ang background picture ko ay ang mga picture namin ni Saphire na nakacollage plus ultrasound pictures ni little tyke ko.

Kaya hindi ko sila magawang makalimutang isipin in every second or even every nanosecond of my life, everything around me reminds me of them. I myself remind me of them.

 I click the browser icon and input in the address bar, facebook.com. Baka may clue akong makita sa account ni Saphire. Titignan ko.