Hospitality Man Series II: His Magnificent Specimen

CHAPTER 8 PART 1

“Zoren, wag mo nalang akong sunduin mamaya, I’ll be having a business to attend to later after work,” sabi ko sa kaniya. May pupuntahan lang akong lugar na tanging nagdudulot ng kunting saya sa akin sa mga gabing nag-iisa ako.

Si Zoren ang nagdadrive sa akin papuntang trabaho. Iyong driver kase nagday-off, may emergency din daw sa pamilya niya kaya hinayaan ko nalang. Kahit tahimik na tao Iyong driver ko na iyon, basta’t patungkol na sa pamilya niya, kahit alam niyang minsan hindi magandang timing ang pagkakaroon ng problema sa kanla, hindi siya nag-aatubiling humingi ng permiso sa akin na kumuha ng day-off. Kaya sa tuwing wala siya, si Zoren ang driver ko.

“Okay, Sir.” Walang inquisition na sagot niya sa akin. Nakakapanibago, parang dati pagka gantong bagay na sinasabi ko sa kaniya, madalas ‘tong magtanong eh kung saan ako pupunta at sino ang kasama ko. For goodness’ sake! I’m an adult now, dapat sa mga bagay na gusto kong may privacy ako dapat hindi niya na sinosought iyon. Pero, di ko naman siya masisi. Siya nga ang PA ko diba, at saka, alam niyang pag may nangyari sa akin, he will be the one to pass through the hassle.

But then, pakiramdaman ko na alam niya na din kung saan ako pupunta. I don’t know if I am the one who’s hiding my secret so well or him. Ayaw niya lang siguro na malaman ko na alam niya na ang mga ‘other’ businesses na ginagawa ko. Kung si Jims Iyong kasama ko ngayon, panigurado, haharang iyon kahit na alam niyang bomba ako kung magalit. Buti nalang at pinabalik na iyon sa London.

Patalikod na sana ako kay Zoren nang matandaan kong may client meeting pala ako sa may Solace Resort sa may Victoria, Australia. Hindi ko alam kung ilang oras ang byahe, kaya sasabihin ko nalang kay Zoren na ipahanda na Iyong Helicopter ko. I have a private jet, kaya lang, baka naman masyadong exaggerated lang ang dating. Magpaprivate jet pa eh nasa Australia lang din naman ang pupuntahan ko. Helicopter seems fit for the matter kaya iyon nalang ang sasakyan ko.

Muli akong humarap kay Zoren na nasa labas ng pinto ng driver’s seat. “Zoren,” prompted I, papasok na naman kase sana siya sa loob ng kotse eh. Dahil sa pagtawag ko na iyon, muli niyang ibinaling ang tingin niya sa direksyon ko.

“Sir?” tanong nito.

“Tell Michael to have my chopper ready for tomorrow morning, we’ll be going to Victoria. I have a meeting there with the CEO of Haven Hotel,” pagpapaliwanag ko sa kaniya.

Pagkatapos noon, agad na akong tumalikod at pumasok na sa company building ko. As usual, lahat ng mga employees ko ay nagbabow sa akin to show their greeting and respect sa akin. I just return their deference with a nod and smile.

Hindi pa man ako nakakalagpas sa may reception hall ng patakbong lumapit at nagbow sa akin Iyong receptionist. Hinahabol niya ang paghinga niya. ba’t ba naman kase siya natakbo? May dala siyang brown envelop with striped sticker ng branch ng company ko sa Philippines. Inabot niya iyon sa akin.

“Good Morning, Sir,” she said it between her heavy breathing. Though obvious na ang paghingal niya, pinipilit niya parin maging normal ang paghinga niya. Tss. People, para lang sabihing matayog talagang pinipilit sa sarili ang mga bagay, kahit na pagkukunwari lang ang lahat.

“Why are you running Lily?” di ko mapigilang maamuse sa ginawa niya. Mukhang talgang sa akin niya pa ibibigay ‘tong delivery na ‘to ah. Eh sa pagkakaalam ko, maaga namang napasok sa trabaho iyon si Paige, bakit hindi niya nalang binigay kay Paige ito?

I sighed heavily, alam ko na. I’m hitting her as well. Tell me, is there woman who’s immune to my God-given dazzling self? Kase kung meron, that will be very exciting. Habang sinusubukan kong isipin ang tungkol sa bagay na yan, agad na napakunot ko ang noo ko, ‘cause as I think it through, meron palang babaeng immune sa charm ko. She’s the person whom I love very dearly in this world.

I frown at tiempo noon ay ang pagtingin sa akin ni Lily. Sa expression ng mukha ko, siguro inakala niyang galit ako sa kaniya. Kaya naman, parang bigla niyang finade ang sarili niya.

“U-uhm. S-sir, t-this a-arrived e-early t-this m-morning,” nanginginig siya habang inaabot niya sa akin ang envelop na iyon. Gusto kong sabihin sa kaniya na hindi ako galit sa kaniya. Gusto kong sabihing may naalala lang ako kaya biglang nag-iba ang expression ko. But then, naisip ko. Ba’t naman ako mag-iexplain sa kaniya? Ano ko ba siya?

Hinablot ko mula sa kanyang pagkakahawak Iyong brown envelop, at malungkot akong nagtungo sa elevator. Patuloy pa din ang pagbati sa akin ng mga employees ko kaso, I can’t seem to find myself back. Nalulungkot ako, and to thik na naimmune na nga siguro talaga si Saphire sa akin, it depresses me. Patuloy lang ako sa paglalakad at hindi ko na lang pinapansin ang mga tao sa paligid ko.

I’m wearing my gray slacks na parang thick silk-like cloth, kase habang naglalakad ako, the clothe sashays around my manly thigh and legs. It’s a designer’s slacks and it costs so much. Suot ko din ang par nito na gray office coat. Nakawhite shirt ako bilang panloob, and I’m wearing a black ivory scarf and I know I look amazing and gorgeous. Pero anong silbi nito kung hindi din naman maappreciarte ng kaisa-isang taong minahal ko ng higit pa sa sarili ko dito sa mundo? Wala din, it’s just a waste.

When the elevator pings open, I quickly step into it and press the floor where I’m at. Buti nalang at wala masyadong nagamit ng elevator na ‘to kaya naman, dirediretso lang ang elevation nitong platform.

Sa muling pagbukas ng elevator, I immediately step out from it at nagpatuloy akong naglakad papunta sa office ko. Sa may mismong bungad, agad kong nakitang nag-aabang na si Paige with my cappuccino coffee. She’s wearing that same sweet yet annoying at this very moment smile again. Inayos-ayos niya pa ang sarili niya sa harap ko and she flutters her eyelashes like a prostitute aiming to get laid.

Right now, I wanna give her what she wanted and fvck her hard and strong that she might yell to death of the pain and hurt. But then, I don’t screw and bang my employee, that’s always been the no. 1 about employer-employee relationship. Ayoko ding masira ang pangalan ko, ngayon na may anak na ako. Ayokong madawit sila  kung sakaling masasangkot ako sa isang moral depravity issue. Ayokong ding sa pagdating ng panahon, ipapamukha sa kanla ng tao kung gaano ka dumi at promiscuous ng daddy nila. I want the best for them, but how, I don’t have them both.

Muli akong napabuntong-hininga. It’s been my always answer for everything. At least nagsigh ako nababawasan ang pagkabigat ng dibdib ko. Medyo nakakatulong din naman kahit papaano. But no matter how depress I am, I never touch drugs or something as such, mas lalo lang akong madidepress at wala akong intention na maging baliw kaya iniiwasan ko iyon.

“Good Morning, Sir. I made you your coffee,” sabi niya sabay abot sa akin noon with the tone of her voice so soft and seduictive. Pero immune ako sa mga ganon. Hindi ko nalang pinansin ang horny gestures niya. Bumati lang ako sa kaniya at pumasok na sa loob ng office ko.

Nung nasa loob na ako, agad kong nilabas ang phone ko mula sa inside pocket ng coat ko at nilapag ito sa glass table ko kasama Iyong brown envelop na binigay sa akin ni Lily kanina. Tinanggal ko ang coat ko at isinabit ito sa likuran ng leather chair ko. Agad akong umupo and I turn my computer on.

I input my password and habang nagsastart-up ap Iyong OS ko. Kinuha ko Iyong brown envelop at binuksan ito. Nagulat ako nung halungkatin ko ang mga laman nito. Isang litrato, few printed private conversations and I tell you, it’s some sort of conspiracy at isang contract na may perma ako yet di ko alam ang tungkol dito.  May isa ding red card na may symbol na palaging ginagamit ni Halter.

Iyon na muna ang unag pinuklat ko at napalaki ko ang mga mata ko sa content ng message.

“Young Master,

            You have to come here. The OIC is planning to plant a conspiracy in your company. Director Nestor is part of the whole treason. I can’t text you since they hired another IT here to monitor every texts and mails which are going out of the fence. Please sir, come here immediately. The contract I sent you is the photocopy of the original one I found in OIC Robert’s emails. They’re planning to sell your company to the European bidder. The agreement will be realized the month before next. I’ll text you as soon as I get home; I’m handicapped here in the office. And about Lady Saphire, I have some news.

            Take care, Sir.

 And on the bottom-right corner of the card, there’s a symbol of a flying hawk. A hawk that seeks and sees everything.   

Agad nalang akong nakaramdam ng matinding galit at poot. Dahil dito, I press the call button to Paige’s phone at hindi kalaunan, sinagot niya naman ito.

“Come inside, right now!” napasigaw ko ng sabi sa kaniya. She’s stammering as she says her reply and after that, she hangs and before I know it, she’s already in my office.  Kung nakocontain ko pa kanina ang galit at disappointment ko, ngayon talagang imposible na Iyong mangyari lalo na nung mabasa ko ang mensahe na pinadala sa akin ni Halter. Nanlilisik ang mga mata ko sa nadarama ko at padabog kong hinampas ang kamay ko sa glass table ko.

“Call the boards! I don’t care if they’re up to something important or not right now! And I want them in the conference room in thirty minutes!” I can’t hide my anger. Paige seems intimidated at habang sinasabi ko iyon, she’s shaking as I mumble each word with emphasis. Halatang-halata ang panginginig niya dahil sa suot niyang fit na black office skirt at pink lace blouse. Nasa likod niya ang mga kamay niya ang if i know, she wrestles her fingers with each other.

“Y-yes, s-sir,” agad niyang sabi kahit pa nabubulol siya. Halos mabangga siya sa glass door as she steps out from my office. Poor thing, siguro takot na takot siya sa outburst ko. Agad ko namang inabot ang phone ko at tinawagan si OIC Robert.

Pinako ko sa sarili ko na magiging least professional ako habng kino-confront ko siya. Ayokong maging iresonable sa harap ng mga employee ko kahit kailan. Kaya lang, right now, hindi ‘to basta bastang problema lang eh. Isa itong napakalaking problema. Kaya naman, I have to deal with this privately. Ayokong lumabas ito sa media, ayokong sundan palagi ng mga yellow journalists. Nakakabwiset kung mangyayari man iyon.

Nakailang calling Beep na ang lumipas at hindi niya pa rin ito sinasagot. Inend ko na at tinawagan siyang muli. Ngunit ganun p din ang nangyari. Sa isip-isip ko, ayaw niyang sagutin kase natatakot siya. Alam niya na siguro na alam ko na ang tungkol sa conspiracy na ginagawa niya sa loob ng kompanya ko. How dare him do such transaction without my knowledge? Makikita niya!

Tumayo na ako mula sa pagkakaupo at naglakad papunta sa may glass wall ng office ko at mukla dito, kitng kita ko ang buong Australia. I tap some digits on my phone’s screen at pgkatapos noon, tinawagan ko ito.

Nakailang beep pa lang ay agad nitong sinagot ang tawag ko.

“Grandson, why the sudden call? Is there something wrong?” agad na binungad ni grandda Godric sa akin.

“Grandda, I want to ask you about something…” hindi alam pero parang mas lalo akong kinakabahan sa isasagot niya sa akin.

Alam siguro ni grandda na problemado ako kase halata sa boses nung muli niyang pagsagot ang pag-aalala niya. “What is it, Pervince?”

Napatingin ako sa kabilang building mula sa company building ko. It’s my condominium building. Though kung titignan mula dito parang malapit lang ito sa kinaroroonan ng building ng company ko, pero ang totoo, medyo may kalayuan din pala ito mula dito.

“May alam po ba kayo about the deal of my company’s branch there with the European Bidders?” iyon, nasabi ko din. Pero, as second of every minute passes by, mas lalong nagfofold ang kaba ko na nararamdaman. Sana hindi malaking damage ang madudul;ot nitong conspiracy na ginawa ng mga hayop kong empleyado.

There’s a slight pause between our conversation bago ako sinagot ni grandda. “None Tristan, I’ve never heard of such a thing,” dahil sa sagot na iyon ng lolo ko. Muling nang-init ang buo kong katawan, hindi sa libog, kundi sa galit at bwiset. Talagang sinusubukan ako ng mga gago, I’ll show them how low they are.

“Okay, thanks grandda. I’ll be on to something nasty. Take care, and please do extend my regards to grandma. I’ll see you soon. Bye,” pagpapaalam ko sa kaniya. Alam kong alam niya na may problema, pero sa ngayon, ayoko munang manghingi ng tulong sa iba hanggat kakayanin ko pa ang circumstance.

“I will. You too take care. See you soon too,” sabi niya. I can sense the sincerity of his statement. Grandda’s always been warm and thoughtful, sabi ni dad, talagang ganun daw si granddad simula pa noon. I mean, siguro nung nagkasariling pamilya na siya. As a teenager, grandda’s a bit introvert sort of guy and almost everyone is intimidated by him. Pero everything changed when he met my grandma.