Papalabas pa lang si Meseeyah ng resort nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala siyang payong, pero mas pinili niyang maglakad kaysa sumabay ulit kay Moses. Ayaw niyang maramdaman nitong may epekto sa kanya ang presensya niya.
Pero sa kasamaang-palad… may humintong itim na SUV sa tapat niya.
At bumaba ang lalaki.
Moses.
Arogante pa rin ang tindig, parang hindi umuulan, at nakapamulsa lang habang tinitignan siya mula ulo hanggang paa.
“Bakit ka naglalakad sa ulan? Plan mo bang magkasakit?” malamig na tanong niya.
“Huwag mo kong asikasuhin, Moses,” mabilis na sagot ni Meseeyah, tinatakpan ng braso ang mukha dahil sa ulan.
“Too late.” Lumapit ito, binuksan ang payong, at inilagay sa ibabaw niya. “Sumakay ka.”
“H-hindi. Tatakbo na lang ako—”
“Huwag mo kong pilitin na buhatin ka
