Chapter 47: ERA
Morphie WALANG awa kong pinaluputan sa leeg ang mga hampaslupang Mutuah. Nababagay lang sa kanila na wasakin at hindi kaawaan dahil sa dami ng buhay na pinatay nila. Buhay lang din nila ang natitirang kabayaran sa kanilang kagagawan at wala nang iba pa. Hindi lang ang atensyon nila ang nakuha ko kung hindi pati na rin ang sa mga kasama ko. Ito na ang pangalawang beses na makikita ni Noah ang latigo ko. Hindi rin ito ang unang beses na ginamit ko ito sa pakikipaglaban dahil noong nakaraan nilang pagsugod ay nagtago ako sa isang sulok upang walang makaalam dito kahit sino. Base sa nangingitim na wangis nila, halata na binabalak nang tumakas ng kanilang hininga dahil sa pagkakasakal ko sa leeg nila. 'Gan'yan nga… sige lang at magdusa kayo sa sarili niyong kahibangan,' ang sumpa ko sa kan
- Writer
