Nakatulog na pala ako kagabi sa braso ni Dane dahil sa kakaiyak. Nagising na lamang ako na wala siya sa bahay. Siguro maaga pa umuwi no'n dahil sa inaasikaso niya. Bigla tuloy ako naguilty sa kakaisip sa byahe niya.
Imagine, tatlong oras na byahe papuntang Maynila. Ang hirap naman kung gano'n. Hindi niya naman sana talaga kailangan pang pumunta rito lalo na't may inaasikaso pa siya. Pero sadyang matigas ang ulo at gusto talagang pumunta rito. Nagi-guilty na naman ako. I sighed.
Inasikaso ko na si itay para pang umagahan niya bago ako nagtrabaho. Kahit na sabihin ni Dane na hindi ko na kailangan ay hindi ko siya sinusunod. Kailangan ko kasi kailangan ko ang sahod. Pumapasok na nga ito sa back account ko. Kaya dapat lang ay pagbutihin ko ang trabaho dahil wala akong cut. Kahit na bayaran
