Back
1385 Words
"Baby, are you done packing your things? Our flight tomorrow will be so early," tanong ko sa anak ko. She loves to pack her things at ilagay sa kanyang maliit at paboritong bag na bigay ng mamita niya, which is my mom.
"Okāsan, nani o motte iku ka mada kangaetemasu (Mom, I'm still thinking about what to bring)," sabi niya habang nakatitig sa lahat ng laruan niya.
"Beibī, nanimokamo motte ikanaide, Firipin ni tsuitara atarashī mono o katte ageru tte yakusoku suru yo. (Baby, don't take everything with you, I promise to buy you new things when you get to the Philippines)," paliwanag ko sa kanya.
My child's name is Aio, yes it's only Aio. Ayaw ko kasi na mahirapan siya sa pagsusulat ng pangalan niya. She is almost four years old. First time niya lang pupunta sa Philippines kaya nang sinabihan ko siya na uuwi kami sa Philippines, she is a little bit sad kasi hindi niya madadala lahat ng laruan niya.
Aio, who is almost four years old, is a multilingual child who fluently speaks three languages: Tagalog, Japanese, and English. She has a delightful mop of curly hair that frames her face, adding to her charm. Her complexion is fair, with porcelain-like white skin that contrasts beautifully with her dark, expressive brown eyes. Aio's features exude a hint of her Japanese heritage, particularly in her almond-shaped eyes, which give her a captivating and endearing appearance. She really looks like me.
Masaya ako dahil babalik na ako sa Philippines, but at the same time kinabahan. The trauma I experienced in the past is always hunting me. Yung bigla-bigla na lang akong nagkaka anxiety sa tuwing pumapasok sa trabaho.
Kung hindi lang talaga nagka-abirya yung ibang store naman hindi talaga ako uuwi. My mom and dad are busy sa ibang business namin sa ibang bansa. They also handle our business here in Japan. Dahil hindi na rin nila maipasok sa schedule nila ang pagpunta sa Pilipinas, kaya naisipan nila na ako na lang yung ipadala sa Pilipinas dahil sa akin din naman ipapamana lahat ng branch namin doon. Kaya kahit kinakabahan ako, alam kong mahalaga ang pagtulong sa pamilya.
"Okāsan, dōshite watashitachi wa son'nani nagaku Firipin ni iru no? (Mom, why are we staying in the Philippines for so long?)," Aio asked me. I smiled ng makita ko siya na hindi pa tapos mamili ng laruan.
"Then what took you so long to choose what toy you will bring?" I hold her chin and lean in to kiss her.
"Mama, I asked you first," saad niya at naging malungkot yung mukha niya.
"Baby, there are lots of things I will do there. Kaya matatagalan pa tayong makabalik dito. I promised baby you surely love the Philippines," sabi ko sa kanya na may halong ngiti. Aio is a smart kid kaya sigurado naman ako na maiintindihan niya lahat kung bakit kami aalis.
I packed all the things na kailangan para sa byahe namin, tapos ko na rin i-pack lahat ng gamit ni Aio. I give a sigh ng maalala ko naman ulit lahat ng trauma sa Pilipinas pero mas mabuti na rin 'to para matapos na lahat at maitapon ko na yung masasamang nakaraan na nangyari sa akin.
Going to the Philippines is an opportunity for a new beginning and a journey towards healing. By carrying the things that brought trauma to me, I am ready to face them with courage and determination. Through this action, I hope to achieve peace and liberation from the pains of the past.
"And this is the Philippines," I exclaimed as our plane landed at NAIA. Welcome back, self. Nagsimula na rin masilabasan yung mga tao sa eroplano. I hold Aio's hands para ma guide siya palabas.
"Init," reklamo naman ni Aio. I smiled a little bit, nakuha talaga ni Aio yung kaartehan ko. Naghihintay kami ngayon ni Aio ng sundo namin. Malapit na talaga akong mairita dahil sa sobrang bagal niya. He texted me earlier na malapit na daw siya pero tumagal dahil sa sobrang traffic.
Okay lang naman sa akin maghintay ng ganito ka init pero naawa na ako sa anak ko dahil naiinitan na. Hindi kasi naka duty si Manong Canor ngayon dahil may lakad daw at ginamit niya kotse namin.
"Attorney, long time no see," tawag sa akin ni McKay at lumabas na agad siya sa sasakyan.
"Ano'ng nangyari? Bakit ang tagal mo?" tanong ko sa kanya.
"Hello there little one," sabi niya, at agad niyang kinarga si Aio nang hindi ako pansinin.
"Kon'nichiwa, ojisan," bati naman ni Aio sa kanya.
"What did she just say?" tanong naman ni McKay sa akin. Kahit naman papaano ay kilala ni Aio si McKay dahil madalas silang magka-video call dalawa.
"She just said Hello to you too. Thank you, McKay, for picking us up. Naabala ka pa tuloy namin," pagpapaumanhin ko sa kanya. Tinulungan naman niya akong ipasok lahat ng gamit namin sa kotse niya.
"Nah, don't worry about it, Attorney. Basta para sa baby ko. Wala naman silang magagawa." at nilaro-laro naman niya si Aio, at nakikita kong nagiging masaya siya sa ginagawa ni McKay sa kanya. Ngayon ay basketball coach na si McKay sa paaralan na pinapasukan namin noon, dahil hindi naman masyadong abala sa kanilang negosyo kaya naisipan niyang mag-apply bilang coach sa paaralan.
"Uncle stop it," suway naman sa kanya ni Aio. "You're so kulit," and McKay and I both laughed.
"How are you?" McKay suddenly asked, breaking the silence. "Your return home was quite abrupt."
I noticed that we were stuck in traffic again, so Aio fell asleep during the journey.
"Well, I'm okay now, and I've already moved on, so I decided to come back here," I replied to him.
"Thank you, McKay. If not because of you, I would've lost Aio before, and I will never forgive myself for that. Saying 'Thank you' will not be enough," dahil nga kay McKay kaya nakaligtas si Aio sa tiyan ko dahil agad akong dinala sa ospital noong araw na iyon.
"Forget it, Attorney. Kung sino naman ang makakakita sayo sa ganong sitwasyon, tutulungan ka rin," sabi niya.
"So, kamusta ka naman?" pagtatanong ko sa kanya para maiba naman din yung usapan. "Ang busy-busy mo na ngayon ah. Sobrang abala mo sa trabaho, baka mas lalo kang yumaman."
"Well, okay naman ako. Wala pa ring pinagbago, gwapo pa rin," kahit kailangan, ang kapal talaga ng mukha nito.
"C'mon attorney. Wala pa sa isip ko 'yan. I'm too busy pa para sa ganyan," kontra niya sa sinabi ko.
Hindi nagtagal nakarating na rin kami sa bahay. Ginising ko na rin si Aio. Pagkatapos kaming inihatid ni McKay sa bahay ay agad din naman siyang umalis dahil daw may emergency sa kompanya nila. Sigurado ako kapag may time yun babalik din agad siya dito.
"Iha, welcome home," bati sa akin ni Manang.
"Manang, I really missed you so much. Kumusta kayo ni Manong dito?" I excitedly hugged Manang sobrang na-miss ko silang dalawa ni Manong.
"Nako iha, okay naman kami. Ang ganda-ganda mo na sobra," Manang held me and hugged again. "Akala ko hindi ka na babalik dito. Oh, ito na ba si Aio. Nako, sobrang cute naman nito, manang-mana talaga sayo."
"Baby, say hi to Lola. She's the one I'm talking about when we were still in Japan," paliwanag ko sa anak ko.
"Hello Lola," ikling sagot naman ng anak ko.
"Halina't pumasok na tayo sa loob dahil sobrang init dito. Iha, pinagluto ko kayo ng paboritong mong pagkain. Oh, Aio, ikaw, ano ang gusto mong ulam?" baling naman ni Manang sa anak ko.
"I want veggies," sagot lang ni Aio habang patingin-tingin sa paligid. She really familiarizes herself with lahat ng lugar na pinupuntahan namin. Dahil tinuturo ko palagi sa kanya na dapat ma-familiarize niya ang bawat sulok ng isang lugar na pupuntahan namin para kapag mawala man siya o malayo man siya, alam niya kung paano umuwi.
"Hay naku Arr, mabuti pa yung anak mo mahilig sa veggies. Ikaw, hindi talaga kumakain," sabi ni Manang and we both laugh.
"Oh my God.. Did I hit that?" bumaba ako para tignaan.
"Naku ma'am pasensiya na po. Sorry po talaga. Nakawala po kasi yung pusa bigla at tumakbo. Pasensiya na po talaga," paumanhin ng ginang na nasa harapan ko.
"Okay laang po. Pero next time
- Writer
