MAINIT NA NAMAN ANG ulo ng nanay ni Amari sa kanya. Kanina pa ito nagdadakdak. Naririndi na ang tainga niya sa katatalak nito. Awtomatik na para rito na sinagot niya ang tiyahin na parang maling bagay iyon samantalang nag-uusap lang naman sila. They were having a discourse. Hindi naman pwedeng one sided lang ang usapan at ang tiyahin niya lang ang magsasalita at maghahabi ng mga maling paniniwala.
“We were just talking,” rason niya sa nanay niyang nakaupo sa sofa at busy sa phone nito pero nagagawa pa ring mag-sermon.
“Talking, talking? Nakakahiya. Ang daming nakarinig sa inyo. Ngayon lumalabas parang hinihingi ko lahat ng sweldo niyo? Utang na loob niyo nga na kinuha namin kayo ng tatay niyo. Iyong ibang tao nga ang laki ng bigay nila sa magulang nila, kayo rito, solo niyo na ang bahay
