Napayuko ako. Mas malala pa 'to sa inasahan ko. Hindi ko masikmura na gano'ng klase pala ang ama nila. Para akong binuhusan ng malamig na tubig at pinagsakluban ng langit sa bigat ng nararamdaman ko ngayon.
Sunod-sunod ang pagpatak ng luha ko nang marinig sinabi niya. Ni hindi ko man lang nagawang magpaalam kay Nazz ng maayos o nabigyan man siya ng halik sa huling hininga niya.
"Sumunod ka sa'kin para makita mo ang bangkay niya," sambit ni ate sa malungkot na boses. Iwanaglit ko muna sa isipan ko ang habilin ni tita na huwag umalis. Kahit bangkay man lang ang abutan ko Nazzareth ay sapat na para sa'kin. "Huwag kang malungkot, hindi niya magugustuhan 'yan."
Ano bang gusto ni ate? Ngumiti ako na parang walang nangyari? Act like nothing happen? When in fact nawalan kami ng mahal sa buhay?
