Racelle's POV
-flashback-
Natulala ako ng ilang minuto sa sinabi ng lolo niya sa akin. Bumalik lang ako sa realidad ng biglang lumabas si Kitian sa kusina. Pasimple akong tumalikod at mabilis na pinunasan ang papatulo ng luha ko.
"Lunc— oh, Lolo ba't po kayo nandito?" bakas sa boses niya ang gulat. Humarap ako at pekeng ngumiti sa kaniya na kahit ang totoo ay nasasaktan na ako.
Pumungay ang mga mata niyang tumingin sa akin, saka ito lumapit at ngiting umakbay. Napapayuko ako sa tuwing magsasalubong ang tingin namin ng lolo niya. Ang sama-sama ng tingin niya tila ba mangangain ng buhay dahil sa pag-akbay sa akin ng kaniyang apo.
Halos maihi na ako sa takot at tumakbo palabas ngunit pinipigilan ko lamang ang sarili ko. Iniisip na 'hindi naman siguro mangyayari ang iniisip ko' pilit k
