Kitian POV Two days. Dalawang araw na akong nags-stay sa bahay nila. Wala akong magawa kundi ang imikan siya, sila. Dalawang araw ko na din siyang naririnig na umiiyak tuwing madaling araw. Bakit naman kaya? Gusto ko siyang palayuin. Hindi ko na talaga kasi kaya ang nararamdaman ko. Baka mamaya ay bigla ko na lang agawin kay Tristan. I had respect to my best friend that I am treating him as my own brother. Mike, William and Justin… all of them I treat them as my brother. Sila lang kasi ang pamilya ko na nakakaintindi sa pinagdadaanan ko, nakakaintindi sa ugali ko, sila lang talaga ang nakakaintindi. Masungit man ako sa kanila at parang walang pakialam ngunit hindi ko sila pinapabayaan. Gulong-gulo ang isip ko. Bahala na. Iba na talaga ang nararamdaman ko sa kaniya. Bahala na kung
