Habang patagal ng patagal ang pagstay ni Lars sa Pilipinas, partikular dito sa lugar namin ng Pangasinan ay unti-unti na niya din na-aadapt ang paraan ng pamumuhay namin. Minsan sinasamahan niya pa nga si Mama at Papa na mamalengke dahil hindi ko na kayang sumama para makapagbuhat man lang sana ng nga bilihin. Ang gawain ko lang dito ay taga pangalaga ni Balot na ngayon ay nakahiga na sa may kawayan na sofa namin. Sinusuklayan ko siya habang wala pang bumibili, sa ngayon nga ay nagpunta sila sa palengke halos ayaw pa nga sumama ni Lars dahil malagkit daw tumingin ang mga tindera sa kanya. Tinatawanan ko lang siya sa tuwing sinasabi niya iyon habang nakasimangot, ang cute-cute kasi.
“Ate, malapit na pala ang kabuwanan mo ah? Hindi ka ba kinakabahan?” bigla ay tanong ni Minerva na nasa tab
