I LOST AND FOUND YOU

"Mama, who is he?" Tanong ko kay mama nang mapansin ko ang batang nag lalakad papunta sa harapan namin. "Sophie, anak siya ni ante Ammy mo. Best friend siya ni mama." tinuro niya ang babaeng halos nasa thirty plus na ang edad. Tiningnan ko ang babae na ngumiti hawak-hawak niya sa kamay ang batang lalaki na sa tingin ko ay ka edad ko lang din. Nilapitan ko ang babae at agad na ngumiti. "Gusto mo mag laro kami?" I smiled as I reached her hand. Agad siyang ngumiti sa akin at inilapit ang mukha niya sa mukha ko. She is like my mom. "Sophie, you need to say 'po' remember what I told you before?" mahinang sabi ni mama sa akin nang lumapit siya sa harapan ko. "Okay po." "Do you want to play with him, Sophie?" Tumango ako at ngumiti, dala ko ang maliit kong doll na pink hawak-hawak ko ito sa kaliwang kamay ko. "Ken, Sophie wants to play with you, is that okay?" Hindi sumagot ang batang lalaki sa tanong ng nanay niya, at naka simangot lang na parang walang narinig. "Ganito lang talaga siya hayaan mo, mamaya, tatanungin ko ulit siya para mag laro kayo. Okay?" Binalik sa akin ang tingin ng babae at agad naman akong ngumiti. It's my first time seeing someone na walang hindi ngumingiti sa akin like my classmates. Mukhang ayaw niya sa akin, It's okay I can play with doll nalang. "Ate, play with me." lumapit ako sa ate ko dahil nasa sala sila mama habang nag kwentuhan kasama ang dumating na babae. "Hay nako, Sophie. Nag aaral ako mamaya nalang. okay?" I saw a lot of stuff in her bed, kaya agad lumabas ako ng kwarto niya para hindi siya ma storbo. Bumalik ako sa kwarto ko at kinuha ang iba ko pang dolls para mag laro sa garden, agad akong pumunta sa garden na may maliit na table at agad pinatong ang mga laruan ko. I comb their hair at binihisan sila mag-isa. Ilang minuto ay napansin ko na bumaba ang batang lalaki sa hagdanan patungo sa akin, kaya agad akong tumayo para kausapin. "What's your name?" Tumingin ang batang lalaki sa akin na walang halong emosyon sa mukha. Kaya agad akong ngumiti sa kanya para maramdaman niya na hindi ako nang aaway sa kanya. "Kino." maikli niyang sagot sa tanong ko. "Gusto mo mag play? My name is Sophie, 7 years old, and I want to be friends with you." I hugged him feeling friends na kahit hindi naman siya sumagot. "I don't play dolls." "Why? They're very good naman, you can be friends with them naman." Nalulungkot kong sabi habang tiningnan ang mga laruan ko sa maliit na table. "My friends, This is Kino, our new friend!" Tiningnan ko ang mga laruan ko at kinuha silang lahat para ipakilala kay Kino. "I have friends, I don't want to be friends with them." "Ken! andyan ka lang pala kanina pa kita hinahanap." Lumabas ang babae sa pintuan kasama si mama na agad tumakbo si Kino sa babae. "Sophie! halika na uulan na, pasok na sa loob." Sigaw ni mama kaya agad akong sumunod sa kanya. Nagpa alam ang babae na umalis kaya pumasok ako sa kwarto ko at hiniga ang mga laruan ko sa kama. Wala akong kaibigan sa bahay at si ate lang ang nag lalaro sa akin kapag wala siyang klase. But I always feel sad kasi hindi ako nakalalabas dito sa bahay to play with other people, kaya laging ang mga laruan ko lang ang naging kaibigan ko. But I have friends sa school naman kaya it's okay lang. "Daddy!" Tumakbo ako sa pinto dahil dumating na si Daddy galing sa work, at alam ko na may dala siyang bagong doll para sa akin. "Honey, did you miss Daddy?" He kissed my cheeks before carrying me. "Yes, Daddy!" I giggled. "Alam mo may bago akong friend," kwento sa kanya ang nakilala kong bata kanina. "Really? Tell me, honey." ngumiti siya at nakinig lamang sa kwento ko sa kanya. "His name is Kino, and I said to him we can be friends with my dolls, but he doesn't want to be friends with my dolls because may other friends na daw siya." I pouted. "Oh, baby. Listen, he doesn't want to be friends with dolls because he's a guy remember?" He hugged me so I giggled. Mama is watching us talking at natatawa nalang siya sa mga kwenento ko kay Daddy. Tumango ako."Yes, I understand." Hindi ko na nakita si Kino after that, at palagi nalang akong nag tatanong kay mama kung kailan ulit siya babalik pero sabi niya lumipat na daw sila kaya hindi na sila naka dalaw dito which made sad naman. "Happy sixteen birthday, honey!" Hawak niya ang cake at ako naman ay nasa higaan pa habang kakagising palang. Si ate may hawak na balloons at si Daddy may hawak na gift sa kaliwang kamay. "Thank you po." Nag wish ako before e blow the cake, and tuwing birthday ko ay palagi akong winish na sana makita ko ulit ang kaibigan ko. Sana makita ko ulit siya. "Honey, you need to transfer to another school." I know I'm going to transfer dahil mag senior high na ako at lilipat na din kami ng bahay malapit kina Lola. I missed my Lola so much! It's been 5 years na since the last time were together kaya gusto ko na din makita siya ulit para turuan niya ulit ako mag bake ng cookies. "Hello!" Tumingala ako sa babaeng nasa harapan ko para alamin kung sino, I don't have many friends since grade school kaya hindi ako masyadong nakihalubilo sa mga ibang tao. "Hello," I wave at her na agad siyang naupo sa tabi ko. "Ako nga pala si Zirah," she extended her hand towards me kaya agad kong kinuha. She's nice naman at eventually naging friends kami sa buong SHS. She's the first closest friend in my entire SHS journey at hanggang college siya pa din ang naging kaibigan ko. "Sophie, tahan na okay." Nagka sakit si Daddy at need nila pumunta kay ate sa States para mapagamot si Daddy at maalagaan. I cried so hard dahil maiiwan ako dito kay Lola na mag-isa. I need to be strong for Daddy. I need to focus more on my studies until I graduate. I want him to be proud of me, I want him to get better. Pumasok ako ng college na malungkot dahil hindi ko nakuha ang pangako ko kay Daddy, na maging Valedictorian sa batch namin. Dahil sa grades ko. But that made me motivate even more to focus on my studies. Pareho kaming kurso na kinuha ni Zirah dahil connected lang sa strand namin sa SHS. We also live in the same apartment dahil wala naman kaming pambili ng condo like other students dito sa RU na super rich. Habang tumatagal, we used to hang out with Kirsten at Faye sa bar dahil nga naging friends din namin sila sa apartment. I know it's not good, pero gusto ko din maranasan 'yun. Madalas akong umuuwi sa kay Lola kapag break namin sa school. During Christmas to New year and sometimes birthday niya umuuwi ako sa kanila. My sister shouldered the tuition and expenses ko dito sa apartment palagi siyang nag papadala sa akin. At dahil 'yung business na tinaguyod ni Daddy ay ang kapatid na niya ang nag patakbo. I'm not close sa mga cousins ko dahil hindi naman kami sabay lumaki at minsan lang din kami magkikita. "OMG! ang gwapo niya talaga!" "Crush ko na siya agad." "Ang galing, grabe!" Nag hahalong reaction ng mga studyante sa classroom sa video na pinanood nila kaya sumilip ako sa kanila. It was a clip of a basketball game sa covered court sa BIU, kung saan nag aaral sina Faye at Kirsten. "Sino naman ang mga yan?" Tanong ko. Hinila ako ni Zirah na galing sa panonood at dinala niya ako sa upuan ko na walang mga tao, kinuha niya ang cellphone niya at nag search. "Ito kasi, crush ko." Malaki ang ngiti niya sa labi na pinakita sa akin ang mukha ng lalaki sa screen. "Sino yan?" "Chad. ano kasi maraming nagka crush sa kanya, kaya sasabihin ko kay Kirsten na pumunta ako sa school nila para makita ko si crush." Parang bata niyang sabi kaya naiinis ako. "Hoy gaga nakalimutan mo na ang sinabi ni maam Vergara sa atin na...." " BAWAL MAGKA GUSTO SA BASKETBALL PLAYER DAHIL, PAG LALARUAN KALANG!" sabay naming sabi at agad na natawa. "Ah basta crush ko lang naman siya eh..." Tiningnan niya ang cellphone niya at pinag zoom ang mukha ng mga players sa group picture at may hawak na bola ang crush niya. Pinakita niya sa akin ang mga picture at pinakilala sila isa't isa. Grabe kilala talaga niya lahat, ewan ko ba sa babaeng 'to. "Ito si crush Chad. Ito ang best friend niya si Kino, ito si Lopez-" Hindi na niya natuloy ang sinabi niya dahil nagsalita ako. Tama ba ang narinig ko, Kino? Siya kaya 'yan o kapangalan lang niya. "Kino? Patingin!" Kinuha ko ang cellphone at tiningnan ng malapitan ang mukha ng lalaki. Malaki ang ngiti ng lalaki na naka suot ng jersey na blue na mag print na ibon at bola sa gitna. Matangkad siya na maputi, matangos ang ilong at sakto ang hugis ng kanyang panga at ang mapupugay na mata na kumikinang ay sobrang nakaka bighani. But not my type. Hindi siya kamukha ng batang naka usap ko na Kino din ang pangalan. That child is look so intimidating, na kahit kausap mo lang ay nakaka takot na talaga magsalita dahil baka hindi ulit siya sumagot sayo mahihiya kalang. At ayaw din ng bata na 'yun sa akin, pero si Kino na nakita ko sa picture ay parang hindi seryoso sa buhay at parang madali lang siyang maging kaibigan. Ang batang nakilala ko ay ayaw makipag usap sa mga tao. Natatakot siya magsalita, ayaw niya nga akong maging kaibigan. O baka dahil hindi ko nga siya kilala dahil isang beses ko lang naman siyang nakita. Hahanapin kita....