Chapter 15
1794 Words
Like a cloud—its color changes depending on the weather, whether it will rain or be sunny. The climate changes along with it. It's the same with people; we don't realize that a person's mood changes depending on what's happening around them. Like him, there's so much that's unique about him. I avoided giving it meaning because I felt it wasn't right. But why did I reach this way of thinking?
"Sino iniisip mo?" his voice sounds familiar.
Kaya nilingon ko naman ito sa'kin. He is wearing a wide smile.
"Hi, Miah.." masayang usal nito. Tinaas pa nito ang isang kamay para kawayan ako.
"H-hello po, Sir Casper.." nahihiyang usal ko rito.
Umiling naman ito sa'kin. "May po ka nga, may Sir pa.. Huwag kang masyadong maging pormal ako lang ito.." biro nito sa'kin.
Napangiti naman ako roon. "Sorry, Sir." Hindi ko maiwasan maging pormal sa kanya.
"Don't say that.. Siya nga pala may pasalubong ako." Sabi nito sa'kin.
Sabay abot ng isang paperbag. Nagdadalawang isip naman ako kung aabutin ko ba ito o hindi.
"Thank you, Sir.. Tagal na ng huling kita ko sayo.." usal ko rito.
Napakamot naman ito ng batok niya.. "Just find something fun somewhere.." makahulugang usal nito.
"Puro kalokohan ka pa din.." sabi ko rito. Tumawa lang naman ito.
Natigilan kami ng biglang may magsalita.
"Casper.." baritonong usal nito.
I don't like its tone of voice; something feels off about it. Its face is so serious that it makes me feel uneasy. Its gaze seems angry or annoyed.
Nanatiling nakangiti ito ng humarap ito kay Sir River.
"River.." maligalig nitong usal.
I see how his face folded. "Hell! What brought you here, fucker?" may tono na ng inis ang boses nito. Kaya naman umiwas ako ng tingin at mahigpit kong hawak na binibigay ni Casper sa'kin.
"Chill! You make the environment uncomfortable." He is trying to lighten things.
"Don't fool me around... Let's talk to my office, Fucker." Sabi nito.
I heard his footsteps. Kaya naman naglakas akong harapin si Casper ulit. Kibit-balikat itong humarap sa'kin.
"Paano mo natitiis si River?" curious na tanong nito.
"Kailangan lang po.." simpleng sagot ko rito. He looks at me so amaze. Parang binibigyan niya ng ibang kahulugan ang sinabi ko.
"I think that— fucker is lucky.." mahinang usal nito. Hindi ko naman masyadong na intindihan ang sinabi nito. Kaya naman mariin ko siyang tinignan. "Sa susunod na lang, Miah.. I need to talk the fucker." Usal nito. Bigla naman itong kumindat.
I can't deny Casper's unique charisma. He's one of Sir River's friends, but he's also the one I can talk to casually. He's always smiling and kind. I can't help but stare at the gift he gave me. It's become his hobby to give me a presence whenever he goes somewhere. Kahit nung una tumanggi ako, kasi ang unusual nung ginawa niya. Pero masyado siyang magaling magpaliwanag kaya pumayag na din ako.
Binaba ko naman muna sa gilid ang paperbag. Mamaya ko na lang siya titig at uusisain. Magtatrabaho muna ako.
As lunchtime approached, I couldn't help but yawn because of the sleepiness I was feeling. Iniisip ko iyong mga nangyari, lalo na iyong nasa simbahan kami. Pakiramdam ko mahihimatay ako sa mga oras na iyon, hindi naman ako naiinis sa mga tanong ng mga bata. Pero hindi akma sa mga oras na iyon ang ganoong mga katanungan. Kaya naman bukod sa kinakabahan ako, nahihiya ako dahil sa mga naririnig niya.
Ilang beses akong nagpasalamat sa kanya ng mga oras na iyon. Pero imbes na sa opisina kami pumunta, binaba niya ako sa sakayan. Naguluhan ako doon, tinatanong ko siya kung bakit. Wala akong nakuhang sagot.
"Hindi ka ba kakain?" tanong sa'kin ni Cyne.
Umiling ako rito. "Busog pa ako..." sabi ko sa kanya.
Dahil sa dami ng tumatakbo sa utak ko ngayon. Imbes na gutom ang maramdaman ko, para akong busog. Kahit kunti lang naman ang kinain ko kanina.
Nagpatuloy ako sa pagtitipa. Nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan ng office niya. Sumilip naman ako para tignan sila.
Nauunang naglalakad si Sir River habang nakasunod si Casper. Dere-deretso lang ito sa paglalakad, at mabuti na lang na na hindi sila lumingon rito. Nakahinga naman ako maayos ng makaalis sila.
Habang busy ako sa pagtitipa. Biglang may nagdeliver ng pagkain.
"Ma'am, delivery po.." nagulat naman ako dahil biglaang pagsasalita niya.
Mabilis ko itong napalingon. "W-wala po akong in-order.." usal nito sa'kin. Umiling naman ito sa'kin.
"Hindi po ako nagkakamali, Ma'am.. " banggitin nito ang pangalan ko at nagtataka ako. Kanina naman kaya ito nanggagaling?
Simula ng may nangyari kay Jerome wala ng mga employees na nagbibigay sa'kin ng pagkain. Hindi ko alam. Pero mas okay iyon para sa'kin.
Kanino kaya ito galing ngayon. Saad ko sa sa sarili ko.
Nag-aalangan akong galawin dahil baka nagkakamali sila. Pero hindi ito ang una, madaming beses na itong nangyari. Gustuhin mo man malamang kung sino siya. Wala naman akong ideya kung sino nga ba siya.
Nakaramdam ako ng pagkagutom ng makakita ako ng pagkain. Kinain ko na din ang deliver sa'kin. Hindi naman ako natagalan.
Habang nagpapababa ako ng kinain. Nagpasya akong tinignan ang laman ng paperbag. At hindi ko maiwasan mapangiti dahil isang crochet jacket ang laman nito. It is a color purple, with some small flowers in some parts. Ang cute naman nito.
Isusuot ko ito. Kahit alam kong summer palang ngayon.
Muli kong binalik sa paperbag ang jacket. At nilagay ko ito sa tabi ng bag ko. Para hindi ko siya makakalimutan na i-uwi. Makakaipon ako ng jacket dahil jay Casper. Kasi iba't ibang designs at style ng jacket ang binibigay tuwing magkakakita kami. Kahit hindi ko magawang suningitan hindi tulad ng ibang kaibigan nila.
"Yes, Sir.. It is okay.. I will talk first Sir River for the reschedule meeting.." malumanay kong usal rito.
"Thank you.. Sorry for the cause." Sabi ni Mr. Su sakin.
Kaya naman sumulyap ko para abangan nadadating siya. Kahit gusto kong magfocus kailangan ko siyang makausap ngayon. Pero walang Sir River ang bumalik.
Bakit kaya? Kahit naman alamin ko wala din namn akong sagot na makukuha. Kaya naman chineck ko na lang ang schedule niya para malamang kung kailangan i-adjust iyong meeting.
Ang dami niya ding kailangan na pirmahan. Pero mukhang bukas na lang talaga.
Kahit wala siya, inabot pa din ako ng kung anong oras dahil sa dami ng trabaho na nakatambak. Kaya pag-uwi ko ng bahay ko pakiramdam ko gusto ko na lang matulog at magpahinga.
Pero hindi si Serine ang naabutan ko sa bahay kundi si Leo. Nakalikod ito habang busy siya sa pagluluto. Napangiti naman ako dahil doon.
"Mukhang masarap iyan a.." sabi ko rito.
Napatingin naman ito sakin at biglang ngumiti.
"Oo naman." Saad ni Leo. Muli niyang binalik ang atensyon sa niluluto niya.
"Hindi ka umalis?" usal ko rito. Umiling siya.
"No, I just need another week. May inasikaso lang.." paliwanag nito sa'kin.
"Kanina ka pa dito?" sabi ko..
"Oo, saktong kaalis mo lang tsaka ako dumating.." saad bi Leo sa'kin.
"Magpapalit muna ako tsaka tayo magkwentuham ulit.." sabi ko rito. Napatango naman ito.
Kaya naman umakyat na ako ng kwarto para magbihis. Siguro magshower muna ako para makaramdam naman ako ng fresh kahit saglit.
Hindi naman na bago ang pagpunta niya dito lalo na kung nandito siya sa Pilipinas. Kaya nagkakaroon kami ng oras para magbonding.
Agad akong bumaba ng matapos ako. Naabutan ko naman siyang naghahain na. Sinubukan mong tumulong pero hindi siya pumayag.
"Ako na dito." Sabi ni Leo sa'kin.
Pinanood ko na lang siya. I can't help but smile at what Leo doing. You wouldn't believe there are still men like him. He's caring, good at cook, and handsome. Whoever becomes his girlfriend is such a very lucky.
"Crush mo ko." Biro niya sa'kin dahil pansin niya ang pagkatitig niya sa'kin.
Natawa naman ako dahil doon. "Feeling nito.." sabi ko rito.
Bigla nitong sinapo ang puso niyang parang nasasaktan. Kaya naman inirapan ko siya.
"Sungit mo naman.." sabi nito.
Bago natuloy sa matinding kulitan kaming dalawa. Nagsimula na din kaming kumain. Nilagyan niya ng pagkain ang plato ko.
"Nasaan si Serine?" usal ko rito.
"May aasikasuhin daw siya pero hindi na niya sinabi kung ano.." sabi ni Leo sa'kin.
Mukhang may mga bagay talagang bumabagabag kay Serine. Hindi na muli naming napag-usapan ang tungkol kay Serine dahil pakiramdam ko ang awkward sabihin.
Nagkwentuhan lang kami ng bagay bagay na nangyayari sa'min. At napatagal ang pagkain dahil sa tawanan namin.
Nang matapos kami, ako na nagpresinta na maghugas ng pinagkainan naming dalawa kahit ayaw niya. Nakakahiya naman kasi siya na nga itong nagluto pati ba naman sa paghuhugas ng pinagkainan namin.
Nagmovie marathon kami. We did the usual things, kasi mukhang mahihirapan kaming magkaroon ng bonding sa labas dahil busy ako sa trabaho.
Kinabukasan, hinatid niya naman ako. May sarili siyang sasakyan dito na ginagamit tuwing umuuwi siya. Pero isa sa pinsan nilang lalaki iyong halos gumagamit para hindi lang masira.
Parang hindi kami mauubusan na dalawa ng kwento. Kaya kahit paulit-ulit na lang. Natatawa pa din kami.
"Salamat sa paghatid.." masayang usal ko rito.
"You're welcome, Lady.." sabi ni Leo sa'kin. Bahagya pa itong nagbow, naging prinsesa pa naging role ko. Kaya naman tinampal ko ang balikat nito. At muli naman itong natatawa sa pinagagawa niya.
"Just message me, if wala kang sasakyan.." sabi nito sa'kin.
"Thank you.. Sige update kita?" Para naman akong bata na sinabi iyon. He chuckles again.
Napanguso naman ako dahil roon. Pero kinurot niya ang pisngi, para siyang nanggigil kaya maman kinurot ko din siya.
Natawa naman ako sa pinagagawa naming dalawa. Nagpaalam naman na ako sa kanya.
"Ingat." Sabi ko sa kanya.
"I will, Lady.." at kinindatan niya pa ako. Kumaway naman ako sa kanya hanggang makaalis sila.
Akmang aakyat na ako ng hakbang paakyat. Natakot ako dahil sumalubong sa'kin ang dalawang nanlilisik na mga mata.
Para naninigas ang buong katawan ko dahil sa takot. Ilang beses akong lumunok ng lakas ng loob na puntahan siya. Halos hindi ko na mailakad ng maayos ang mga paa ko.
Nanginginig ako ng nasa harap ko siya.
"G-good morning, Sir.." sabay yuko ako.
"Who's that guy?" seryosong usal ko rito..
"K-kaibigan ko lang po." Halos bulong ko na lang sinasabi.
Takte! Nabibingi na ako sa kabog ng dibdib ko.
"Really?" he smirked.
Parang kinakabahan ako lalo sa susunod niyang sasabihin, ramdam ko ang masama nitong timpla kaya naman hindi ng puso kong kumabog.
"O-oo, pasensya na po.." saad ko.. Hindi ko alam kung saan ang sorry na iyon, pero pakiramdam ko mali ako.
Naguguluhan ako.
"Really? Just a friend... That's what U hate— lying..." makahulugang usal nito sa'kin.
He walked away. Naiwan naman ako nagtataka at iniisip ang sinabi niya.
Ano ba iyon?
____________________________________
Happy Reading, people❤️
- Writer
