Chapter 7
1915 Words
In his warm bed. I still feel the coldness of his presence. My ears are deafening by the silence.
We ended up in his warm bed. He left me after. Hindi na niya ako nilingon o binigyan ng salita. Multiple times— I'm full of his juices. Hindi siya humihinto hanggat maabot namin ang rurok.
Kung kanina hindi ko ramdam ang sakit ng katawan ko, ngayon para akong binubugbog. Nanatili akong nakahiga sa kama niya. I want to take a snap. Pero mukhang hindi ko magagawa dahil nandito siya.
I need to go. Kaya kahit ang sakit ng p********e ko, at para akong natutumba dahil nanginginig ang mga tuhod ko. Humugot ako ng lakas. Pinulot ko ng mga damit kong nakakalat, at nagtungo na ako sa may banyo niya.
I'm staring at my body full of his marks. Nagpakawala ako ng mabibigat na paghinga. I took a quick shower. Nararamdaman ko kasi ang paglalagkit dahil sa ginawa namin.
Pagkalabas ko ng kwarto niya. Wala akong aabutan na presensya niya. Not until— magawi ang mata ko sa veranda niya.
"Okay, I'll be there... Just fix it right away." Seryosong usal nito.
Gusto ko magpaalam pero dahan dahan akong lumabas ng unit niya. Hindi niya ako mapapansin na umalis dahil wala na naman siyang pakialam.
Habang papunta akong elevator— parang nahihirapan na ako humakbang dahil sa sakit ng buong katawan ko. Pero kailangan ko ng makauwi para makapagpahinga din.
Sinandal ko ang katawan ko sa gilid habang pababa ng lobby ang elevator. I need to take a rest. Nang makarating ako sa lobby. Nagdere-deretso na din akong naglakad papaalis.
Naabutan ko naman si Seth na pauwi na din. I did not bother myself to call him. Pero napansin niya din ako.
"Miah, uuwi ka na?" tumango naman ako rito. At kasabay nito ang pagtunog ng sikmura ko.
Ang tagal ko din pala sa unit niya. Hindi ko na nagawang kumain ng ngayong maghapon kaya din pala ganito na ang pakiramdam ko. Parang babagsak na ako dahil sa pagod at gutom.
Napatitig naman si Seth sa'kin. He was looked so concerned.
"May gagawin ka ba?" usal nito.
Umiling naman ako rito. "Wala naman. Uuwi lang." simpleng usal ko rito.
Tagal bago ito nagsalita. Pero rinig ko ang dalawang mabibigat na paghinga nito.
"Pwede ba kitang—" tumigil ito sa'kin. At napakamot siya sa batok nito.
"Ano iyon?" takang usal ko rito.
"Aayain sana kitang kumain bago ka umuwi." Umiwas pa ito ng tingin. Para siyang nahihiya.
Napangiti naman ako sa kanya. Akala ko naman kung ano.
"Pwede naman." Sabi ko rito.
Nagugutom na din talaga ako. Parang hindi ko na kayang pigilan ang gutom ko. Nakasunod lang ako sa kanya. Tinanong niya ako kung saan ko gustong kumain. Pero siya na lang ang pinagdesisyon ko dahil wala akong lakas para umisip ng lugar. Dinala niya naman ako sa isang kariderya.
"Dito na lang tayo.. Okay lang ba sayo?" tanong nito ng makababa kami ng jeep. Tumango naman ako rito.
Siya ang nagbayad ng pamasahe namin dahil siya daw ang nag-aya. Hindi na ako umalma.
"Oo naman." Saad ko rito. Nginitian ko naman siya.
Kahit saan naman niya naman ako dalhin okay lang. Hindi naman sa'kin kung mahal o mura, ang mahalaga makakain ako. Dahil pakiramdam ko mahihimatay na ko sa gutom.
"Seth, tagal mo din hindi nagpunta dito.." bati ng may-ari ng karinderya.
"Nanay Cel, busy sa trabaho." Usal nito. Napalingon naman ito sa'kin.
"Nobya mo?" curious na tanong nito.
Sabay naman kaming napailing na dalawa. Kaya hindi ko maiwasan ngumiti rito.
"Kaibigan ko, Nay... Si Miah po." Paglilinaw niya.
"Bakit kaibigan lang? Naku! Bagay pa naman kayo." Usal nito sa'kin.
Natawa na lamang si Seth, ako naman umiwas na lang ng tingin rito. Nagpaalam naman ito sa'min dahil may customer na dumating.
"Pasensya ka na kay Nanay Cel.." sabi nito sa'kin.
"Wala lang iyon.." usal ko rito.
Nagsuggest siya mga kakain namin dito. Kaya hinayaan ko na lang siya. Iba't ibang putahe ng inorder niya.
"Hindi ba masyadong madami." Usal ko rito.
Umiling naman ito. "Sakto lang iyan." Sabi nito sa'kin.
The smell of the food makes my stomach starve. Kaya naman sinimulan ko ng kumain. At lahat ng nakahain ay masarap. Mukhang mapapadami pa akong ng makakain.
Hindi ko namalayan ang pagkain ko. "Kumusta?" napaangat ako ng tingin sa kanya.
"Masarap silang lahat." Masayang usal ko.
Hindi naman kami masyadong nagkausap. Pero alam kong may pagkakataon na nakatingin siya sa'kin. Hinayaan ko na lang dahil wala naman siyang malisya.
Nakakausap ko naman siya kung may pagkakataon. Pero doon lang loob ng condominium unit. He is kind, and fine man. Palangiti din siya. He had good looking, and gentlemen man.
Isn't the first time, he asked me out. Pero sadyang hindi ako pumapayag. Hindi naman sa ayoko— busy lang talaga.
His presence never intimidated me. It's just calm.
I found myself full. I'm very satisfied. Talaga naman masasarapan ka sa lahat ng pagkain na-iooffer nila.
"Thank you..." masayang usal ko rito.
He never let me to pay. Siya ang nag-aya, siya ang bahala. I refused. Kasi siya na ang nagbayad ng pamasahe namin, pati ba naman dito. Pero hindi siya talaga pumayag.
"Libre ko ngayon.. Kaya huwag ka ng mag-alala." Usal nito sa'kin.
Sumuko na din. Pinanood ko siyang nagbabayad. I'm quietly observing the surroundings.
It's simple— but not plain. Malawak din ang kabuuan ng karinderya. Napasarap kasi ang kain ko kaya mawalan ako ng oras tignan ang paligid.
"Tara na.." usal nito sa'kin.
Tumango naman ako rito. Mabuti na lang pala naligo ako kanina. Hindi ako conscious sa magiging amoy ko. Kahit paano kumalma ang katawan ko, at naibsan ang gutom ko.
He asked me to walk at baywalk. Tutal malapit lang iyon sa karinderya. Medyo madaming tao din dahil madilim na din. Nasa gilid niya lang ako.
Walang kahit sino ang gustong kumibo sa'ming dalawa.
"Sorry, inaya pa kita dito.. Kung gusto mong umuwi na, okay lang naman sa'kin." May tono ng pag-aalala tono nito.
Sumulyap sa'kin ito, at ang tama ang mga mata namin. Pero mabilis din ito g umiwas sa'kin. Ngitian ko siya.
"Hindi naman— kahit dito muna tayo." Sabi ko rito.
Though my body was a little bit exhausted, I needed some air to breathe all the heavy baggage in my chest.
"Sige, pero sabihin mo lang kung gusto mo mg umuwi." Sabi nito.
Tumango ako rito. Mabagal lang ang naging hakbang namin. Sinusuri ko bawat tao nandito. Some laughter that caught my attention, sounds genuine and not. Pero kahit ganoon— they tried to.
Umupo kami sa gilid ng bay walk. "Thank you." Saad ko rito.
Napahinto ito at tumingin sa'kin. "Nakakadami ka na ng thank you." Biro nito sa'kin.
Kasi walang kahit anuman ang nangyari.
"Kasi ang dami mong ginawa ngayon para sa'kin." Saad ko rito.
"Wala iyon.. Sa susunod gusto mo ikaw naman." Biro nito, at tumawa siya.
"Sige.." saad ko rito.
Huminga ito sa pagtawa.. "So, pwedeng maulit ito." Para siyang gulat sa sinabi ko.
"Oo naman. Bakit hindi?" sabi ko rito.
Wala naman mali. Gusto ko din kasing bumawi sa kanya sa susunod.
"Wala naman.." sabi nito.
Nagkwentuhan lang kami. But we didn't talk about our personal lives. Pero na-enjoy ko ang oras ko sa kanya.
Inihatid niya naman ako kahit ayoko. Gusto niyang makasigurado na okay ako. Kaya naman hinayaan ko na siya.
"Salamat.. Ingat ka." Sabi ko rito.
"Salama din.. Pasok ka na." nakangiting saad nito.
Kumaway naman ako bago ako pumasok sa gate. Hindi naman malalim ang gabi.
Pero parang tatakasan ako ng kaluluwa ng bumungad sa'kin si Serine sa harapan ko. Nakacross pa ang kamay niya, habang nakataas ang kilay.
Hindi ko gustong huluan, kung bakit ganito ang reaksyon niya.
"H-hi.." mahinang usal ko rito. I almost lost my voice, dahil sa gulat ko sa kanya.
"Sino iyon, babae?" mataray niyang tanong sa'kin.
"K-kaibigan ko lang." piyok kong usal rito.
Muli niya akong tinaasan ng kilay na parang hindi naniniwala.
"Kaibigan?" tumaas ang boses nito.
"O-oo." Usal ko.
Mahihimatay talaga ako sa kanya. Ang tindi niya kasing magtaray, at magalit. Hindi na siya muling nagtanong pa. Kaya naman kahinga ako mg maluwag.
Kinabukasan, everyone is silent, but I felt their pain. Naglalakad ako sa kahabaan ng hallway. Ngayon at lahat sila ang hindi magawang makangiti sa araw na ito. Gustuhin ko man silang tanungin kung anong meron, pero mukhang hindi nila magagawang magsalita pa.
Pero bahagya akong napakunot ng noo ng may umiiyak sa gilid. Hindi ko maiwasan kabahan. Mukhang may hindi magandang nangyari dito dahil sa mga reaksyon nila.
Halos takasan ako ng kaluluwa ng kauupo ko ng bigla niya akong pinatawag.
Sa susunod ayoko ng malate. Ang dami kasing bumabagabag sa utak ko kagabi. Mamaya ko na nga lang iyan isipin.
Marahan kong pinihit ang doorknob. At hindi ko na nilingon pa. Kahit nanginginig ang mga tuhod ko, alam kong sumabog na siya sa galit.
Halos mabingi ako sa matinding kabog ng dibdib ko, lalo ng nasa tapat na niya ako ng opisina niya. Alam kong masasakit na salita ang binitawan niya.
Natayo ito sa gilid habang nakatingin sa baba. Glass kasi ang ibang side ng office niya.
Nagsimula akong maglakad ng tahimik papunta sa pwesto niya. Halos hindi ko maihakbang ang paa ko dahil sa kabang bumabalot sa puso ko.
"Get out." Seryosong usal niya.
Kaya naman natigilan ako, at parang nanigas ang mga paa ko. Kinikilabutan talaga ako dahil sa kanya.
"S-sir." Mahinang usal kor ito.
Tagal bago ito sumagot sa'kin. Unti unti siyang lumingon sa'kin.
"You're here." Halos walang buhay nitong usal. Bigla nitong pinaluwagan ang necktie, at lumapit sa upuan niya.
He darkens stared made me anxious. Pero para akong nilulunod nito sa kawalan. At binabalot ng kakaibang takot.
"I need to release it... I need you." Usal nito sa'kin.
Hindi nagbibiro ang tono niya. Isang paglunok lamang ang nagawa ko. At marahan na tumango lamang sa kanya. Naninigas ang mga binti ko hanggang paa, at kumakabog na ang dibdib ko dahil sa takot.
Unti unti itong lumapit sa'kin. Umiwas ako ng tingin rito.
"Look at me." Utos nito sa'kin.
How can I look at him? How can I resist his eyes?
My poor heart won't stop beating. It caused me to lose my breath. I'm trembling— but still stand cool.
I gaze at him. Nagtama ang mga mata naming dalawa— sa unang pagkakataon. May nakita akong kakaiba sa mga mata nito. Hindi siya kaylanman nagpakita kahit kaunting emosyon.
He looked so stressed and tired. Kusang napako ang mga mata ko sa kanya. Those eyes are different.
Natigilan ako at huminto ang mundo ko panandalian.
"R-River.." mahinang tawag ko rito.
Napahinto ito, at mariin akong tinignan. Kaya naman natigilan ako dahil sa sinabi ko. I called his name— for no reason.
"You called me... by my name." his voice was so deep.
Umiwas ako ng tingin rito. "S-sorry..." sabay yuko ko rito. Hindi ko sinasadya na tawagin siya sa pangalan niya. There's something from me that automatically said his name.
"For what?" usal nito sa'kin.
Akmang magsasalita na ako rito. Naramdaman kong sumandal ito sa balikat ko, at kinabig niya nag bewang ko papalapit sa kanya. He locked me on his chest.
I actually expected he asked me to kneel. Pero isang mahigpit na yakap ang ginawa nito.
"S-sir?" usal ko rito.
"Don't move... I'm trying to be patient." Bulong nito. Kahit ayokong aminin pero hindi ako makapaniwala na maririnig ko sa kanya ito.
_______________________________________
Happy Reading, People!
- Writer
