Chapter 8
1968 Words
The electricity of his warm hug that makes my body stop to function well. Naubusan ako ng lakas— at nawalan ako ng wisyo dahil sa ginawa niya. For the longest time I've known him. Hindi ko akalain na mangyayari ito.
Akala ko matapos niya akong yakapin. Uutusan niya akong lumuhod o tumuwad. Pero nagkamali ako.
Pinaalis niya ako sa harapan niya. Pero may kakaiba sa mga mata niya. Kahit gulat na gulat ako sa mga nangyayari. Nagawa ko pa din pakiramdam ang mga t***k ng puso niya. Kalmado lamang ito.
It was my first time.
Niyakap niya ako. Parang hindi ko kayang iproseso iyon. It didn't happen— won't ever, not until now.
"Alam mo bang may nangyari kanina habang wala ka..." sabi ni Cyne.
Wala akong ideya sa mga nangyayari kanina. Basta— galit siya. At dahil doon nagawa niya ang bagay na kailangan hindi niya ginagawa.
"A-ano iyon?" usal ko rito. Para akong tinamaan ng takot dahil sa bungad na usal nito. Nakatingin lang ako rito.
Huminto ito sa pagkain, at tinuon ang atensyon sa'kin.
"Galit na galit si Sir kanina. Nahack kasi iyong system, kaya nagkagulo kasi ang laki ng sales na nawala. Kaya nga hinahanap kita. Alam kong kayang bawain ng company iyong nawala kanina— pero kasi pinagmumura niya iyong department na involved." Kwento nito sa'kin.
It was reasonable. Alam kong madaming nasaktan na employees. Pero bawat isa may pagkukulang, at pagkakamali.
Masyado siyang perfectionist. Gusto niya lahat ng bagay ay naayon sa plano. Ayaw niya ng tanga, at bobo sa loob ng company niya.
"Nasisante ba?" saad ko rito.
Tumango naman ito. "Oo, Girl... Nahimatay pa kanina iyong isang employee na pinagmumura niya.." saad nito.
Hindi ko maiwasan maawa sa mga nasisante. Pero mahirap din kasing ipaliwanag ang side mo sa kanya. He won't ever accept it. His company— his rules.
Kaya kahit gaano ka katalino, at kahusay sa lahat ng bagay. It won't ever matter to him. He needs quality— not a piece of trash.
Wala maririnig ng mahihinang usapan o ingay sa loob ng opisina mula kaninang umaga. Kaya bawat isa nakakaramdam ng kaba, at takot. Gayundin ako.
Tuwing may magpirma, sa'kin na silang dumadaan agad. Kaya tuwing nakakakaharap ko siya. Para akong tatakasan ng puso ko sa kaba.
"Miah.." baritonong usal nito.
Nabibingi na ako sa kaba ng puso ko. I hardly gulped.
"Y-yes po." Mahinang usal ko rito.
Hindi ko magawang salubungin ang mga tingin niya. Matagal bago humupa ang galit niya. Wala taong kaya siyang pakalmahin.
Naalala ko, nagawa niya pang manuntok ng isang employee dahil lang sa isang kapalpakan. Hindi kasi umamin sa nagawa niya, sa galit ni Sir River nasuntok siya sa mukha.
Kaya takot kaming magkamali, dahil mawala kami ng trabaho.
"Miah.." usal nito sa pangalan ko.
Natigilan naman ako dahil doon. Tinuon ko ang mga mata ko sa kanya, habang pumipirma ito.
"B-bakit po?" mahinang usal ko rito. Nawawalan talaga ako ng lakas at kakayahan kumalma tuwing tinatawag niya ang pangalan ko.
"I would not be around for a week... So, you will be in charge here." Seryosong usal nito sa'kin. Kasabay nito ay inabot niya sa'kin ang pinirmahan niya.
Umayos naman ako ng tayo. "Yes, Sir." Malumanay kong usal rito.
"You may leave now." Sabi niya sa'kin.
Tumango lang ako rito. Saglit na nagtama ang mga mata namin pero wala pa din emosyon. Umiwas na lang ako.
Tiring week will come. I don't have to refuse nor to complain. Trabaho ko iyon bilang secretary niya.
Bumalik na din ako kaagad sa trabaho ko. Maaga siyang umalis. Pero ako patuloy lang ginagawa ko, at takip-silim na ako umuwi. Parang hindi kasi napapagod ang katawan ko. Parang ang dami niyang energy kahit ang totoo niyan gusto kong pagudin ang sarili ko.
"Miah, ngayon ka lang uuwi?" usal sa'kin ni Manong Jun, iyong guard ng company.
Tumango naman ako rito. "Opo, madami po kasing inaayos." Saad ko rito.
"Ganoon ba... Maaga umalis si Bossing." Sabi nito sa'kin.
"Oo nga po..." saad ko.
"Mag-iingat ka sa pag-uwi." Sabi nito sa'kin.
Nilakad ko ang sakayan, at ng makarating ako roon. Imbes na sumakay ako, prenteng nakaupo lang. At pinanunuod ang mga sasakyan na dumadaan.
Ilang beses ng may huminto na mga bus at jeep pero nakatingin lang ako sa kanila.
I can't go home. Pakiramdam ko may gustong puntahan ang mga paa ko.
"Miah, napadalaw ka.." gulat na usal ni Mother Nesa.
Kahit alam kong gabi na. Nagpunta pa din ako sa simbahan, kung saan ako lumaki. At iniwan ng Nanay ko.
"Magandang gabi po. Pasensya na po at ganitong oras ako dumalaw rito .." usal ko rito.
Umiling naman ito. Bigla ako nitong kinabig at niyakap ng mahigpit.
"Iha, wala naman sa'kin kung anong oras ka pupunta.. Ang tagal na ng huli kong kita sayo." Usal nito sa'kin.
Siniksik ko ang mukha ko sa gawing leeg nito, at niyakap ko siya ng mahigpit. Pakiramdam ko nakahanap ako ng lugar na payapa.
"Namimiss ko na po kayo, Mother Nesa." Halos pabulong kong usal rito.
"Gayundin kami." Malumanay na usal nito.
Ito ang lugar kung saan ako nakakahanap ng tunay na tahanan, at katahimikan sa puso ko. Ang dami kong desisyon sa buhay na alam kong bumabagabag sa isip ko. Pero kahit gustuhin ko man balikan ang lahat, at iwasan. Hindi na kaylaman iyong maibabalik.
Nagpapahinga ang karamihan dito sa simbahan. Sa may kusina naman kami nagtungo ni Mother Nesa.
"Kumusta ka na?" usal sa'kin ni Mother Nesa.
Ngumiti naman ako rito. "Maayos naman po." Usal ko rito.
Hinawakan nito ang kamay ko. I feel the warm of her hands. Parang hinahaplos din nito ang aking puso. Ngumiti ito sa'kin.
"Sigurado ka ba?" usal nito. Deretsong nakatingin ito sa aking mga mata, at sinusuri ako.
"Oo naman po." Pinasigla ko ang aking boses.
Marahan nitong tinapik ang kamay ko. "Kung may bumabagabag sa iyo, Iha. Handa naman akong makinig sayo.. Huwag kang mahihiya na sabihin ang nilalaman ng iyong puso." Malumanay na usal nito. Pero ramdam ko ang pagiging concern nito.
Tumango ako rito. "Oo naman po.. Maayos po ako.. Huwag po kayong mag-alala." Saad nito sa'kin.
Though I want to tell every single problem I have. Pero ayokong dumagdag sa anuman ang iniisip niya. Kaya ko naman ito, siguro kung hindi ko na kaya.
Gusto kong humingi ng tawad sa kanya. Dahil gumawa ako ng isang kasalanan na alam kong pinagsisihan kong ginagawa. Napagdalos-dalos ako. Pero kinailangan kong gawin iyong para sa kanila.
Dumating sa puntong kailangan i-demolish ang simbahan na kinalakihan ko. At malaking pera ang kinailangan para mabili ang lupa ng kinatitirikan ng simbahan. Sa kalagitnaan ng krisis na iyon, dumating ang offer niya.
I was so desperate and eager to have a money right away, but my dignity was the prize. I just swallowed my pride, and didn't thing twice to accept the offer. Kahit alam kong pagsisihan ko tinanggap ko pa din.
Sila ang pamilyang meron ako, ang mga taong tumanggap sa'kin. Kaya hindi ko kayang makita mawalan ang mga bata na naulila na mawalan ng tahanan.
Pero kahit bumabagabag iyon sa buhay— I need to do it for the sake of everyone. Naiibsan ang mga agam-agam ko tuwing nakikita kong maayos sila Mother Nesa. Hindi iyong kabayaran ng pagkupkop sa'kin, kung o
Pasasalamat dahil nagkaroon ako ng lugar na kung saan tatawagin kong tahanan.
Those little and big memories I made her, can't never erase. Kasi dahil doon natuto akong maging masaya at tanggapin ang buhay na meron ako.
Napatagal ang kwentuhan namin ni Mother Nesa. Hindi ko namalayan na lumalalim na din ang gabi. Ayaw niya akong pauwiin dahil nag-alala siya sa'kin.
"Iha, rito ka na muna malipas ng gabi." Malumanay usal nito.
"Hindi na po.. Sa susunod na lang po, Mother Nesa.." usal ko rito.
Kita ko sa mga mata niya ang pag-alala sa'kin.
"Mukhang hindi na kita mapipilit.. Mag-iingat ka. Huwag kang mahihiyang bumalik rito.." tumango ako rito.
Hinawakan nito ang aking mukha, at hinalikan ang noo ko. Dinama ko ang ginawa niya. Kahit pa-paano gumaan ang pakiramdam ko.
Nagbook na lang ako ng grab para hindi na ako mahirapan umuwi. Mabuti na lamang hindi na traffic, kaya naman mabilis lang akong nakauwi.
Pagpasok ko ng bahay. Ang tahimik at patay ang ilaw. Kaya naman nagtataka ako.
"Hindi umuwi si Serine." Mahinang usal ko. I didn't bother myself to turn on the the lights.
Tutal busog na din naman ako. Kahit tumanggi ako pinagluto ako ni Mother Nesa. Kaya naman hindi ko maiwasan padami ng kinain. Bagkus sa namiss ko ang luto niya, para akong bata natutuwa dahil naranasan ko muli ang kumain doon.
Nakatingin lang siya sa'kin habang kumakain ko. At alam kong ramdam niyang may agam agam ko. Pero hindi na nagtanong si Mother sa'kin kung ano iyon.
She respects it. They mold me and teach me those things I needed to do. I will overcome it.
Kinabukasan, hindi na tulad kahapon ang pakiramdam sa pagpasok sa company. Naayos din naman kaagad ang problema, pero ilang tao ang nawalan ng trabaho. We don't have power to speak, and defend ourselves in our boss. Dahil kung aangal kami. Mawawalan kami ng trabaho lahat.
"Saan ilalagay ito?" tanong sa'kin ni Je. Tinuro ko naman ang kulay na blue na envelop.
"Thank you.. " sabi nito.
Umalis na din siya. Napatitig ako sa mga reports sa may table ko. Hindi siya pumasok sa office, pero nagmessage siya sa'kin na idala ko sa may condo niya ang lahat na need na primahan.
Mauuna ang reklamo bago gumalaw.
Papasok ako ng building ng condo niya. Nanlaki ng kunti ang mga mata ko sa taong nakasalubong ko ngayon.
"A-anong nangyari sayo?" nag-aalalang usal ko rito.
Ngumiti kang siya, at napakamot pa ito ng batok niya.
"Malapit ng maging kwento.." biro nito. Imbes na matuwa ako. Naiinis ako dahil ginawa sa sinabi niya.
"Seth naman." Usal ko rito.
"Concern ka ba?" Tumango naman ito sa'kin.
Tumango naman ako sa kanya. May iilang band-aid kasi ang nasa mukha niya.
"Oo naman... " pero kumakabog ang dibdib ko.
Lumapad ang ngiti nito. "Pauwi na kasi ako noong nakaraan, at may mabilis na sasakyan ang aksidenteng humagip sa'kin.. Pero don't worry, mga minor injuries lang nakuha." Kwento nito.
I scanned. Pero nanatiling bindi ito kumikibo.
"Bakit ka nagtatrabaho kung ganyan nangyari sayo?" saad nito sa'kin.
"Kaya ko naman.." usal nito.
I felt something guilt. Pakiramdam ko may sumpa sa'kin. Dahil sa pag-aalala ko kay Seth, nakalimutan ko ng gawin iyong trabaho ko rito.
He extended help, but I didn't accept it. Kaya ko din naman. Humugot ako ng lakas ng loob tuwing bubuksan ko ang unit niya.
Bumungad sa'kin ang isang madilim na paligid. Marahan lang akong naglakad para hindi ako makagawang anumang ingay.
Tanging lampshade lang nanggagaling ang ilaw dito sa may kwarto. Malapit akong sumigaw sa gulat dahil narinig ko ang baritonong boses nito.
"You were f*****g idiot... Ang yabang mong sabihin na ikaw ang gagawa pero hindi mo nagawa ng tama.. I don't need your f*****g explanation motherfucker... Call Ryder... He will clean the mess..." sabi nito sa'kin.
Napaawang lang ang aking mga labi dahil sa narinig ko. Pero wala akong ideya kung ano iyon.
I heard his footsteps. At nahagip niya ako ng mga mata niya.
"You were too long at the lobby..." kinalabutan ako sa tono ng boses niya..
"S-sir..." takang usal ko rito.
"You were entertaining that boy, Miah..." hinawi nito ang distansya naming dalawa.
Halos takasan ako ng kaluluwa dahil sa lapit niya. I cannot process his words.
"S-sir, hindi po.." depensa ko rito. Nanunuyot na ang lalamunan ko sa kaba.
"Really?" parang may tono ng inis ang boses nito. Kaya naman kinakabahan ako sa kanya.
Tumango naman ako rito. At hindi ko kinakaya ang presensya niya.
How could I survive today?
_______________________________________
Happy Reading, People!
- Writer
