TAKUMI
“Bukas na lang tayo mag-celebrate,” narinig kong sabi ni Blue.
“Yes, nawala na rin ‘yong dalawa,” sabi ni Ruki na may relief na ang hitsura.
“Diyan raw sila matutulog sa rest house ni father, nakapagpalit na rin naman sila ng clothes,” sabi ni Blue.
Nangiti na lamang ako. Pagod na rin naman ako. Nakahinga na rin ako nang maluwag na matutuloy pa rin sila sa kasalan.
Nagkanya-kanya na kami nang biyahe dahil may kanya-kanya na kaming dalang sasakyan.
Malakas pa rin ang ulan pero hindi naman sobra. Pero dahil sa ulan nagiging mas maingat ako mag-drive, siyempre, sa kaguwapuhan kong ‘to, hindi ako dapat masiraan ng mukha ‘no! Hindi bale nang mamatay, atleast, pogi pa rin ‘wag lang sira ang mukha ko, trahedyang nakakalungkot ‘yon nang husto.
Nag-play ako ng music, hindi naman ako
