Marked by my Divine Alpha

Crescent Crimson Village

Ten years ago nang mamatay ang mama nila dahil sa pagtatanggol sa kanya. Dahilan upang umalis siya sa bahay nila. Hindi niya matiis na parati siyang masama sa tingin nang kanyang mga kuya. Kahit ang kanilang ama ay hindi rin naman siya ipinagtatanggol. Nabuhay siyang malayo sa pamilya niya. Nabuhay siyang mag-isa. Hindi niya kailangan nang awa nang mga ito.

Hindi rin naman ito ang unag beses na nagkaroon sila nang sagutan. Tuwing may nagagawa siyang pagkakamali sa mata nang pamilya niya, parating ganito ang nangyayari. Him needed to get suspended mula sa kanyang trabaho. Hindi na bago sa kanya ang bagay na iyon. Parang tuwing mag ginagawa siyang hindi gusto nang mga kapatid niya walang ibang gustong gawin ang mga ito kundi ang tanggalin siya sa trabaho. Walang kaso sa kanya iyon dahil may mga ibang bagay pa siyang dapat gawin. May mga bago siyang responsibilidad na dapat harapin.

Biglang natigilan ang binata ang sa paglalakad nang makita si Ashmaria na nakatayo sa harap nang sasakyan. Naalala niyang iniwan niya ang dalaga sa kotse niya nang kausapin niya ang Heneral. Malayo ang nilalakbay nang isip niya dahil sa naging pag-uusap nila nang pamilya niya kaya Nawala sa isip niya ang dalaga.

“Huhulaan ko, napagalitan ka ba?” anang dalaga nang makalapit si Achellion sa kanya.

“Bakit ka nandiyan sa labas?”

“Nakakabagot mag hintay sa loob. Tapos ka na ba?” tanong nang dalaga. Saka napatitig sa mukha nang binata. Hindi niya alam pero parang pakiramdam niya hindi maganda ang mood nang binata.

“I will not be asking what happen sa---- ” naputol agad ang sasabihin nang dalaga nang biglang sumakay sa driver’s seat ang binata. Napabuntong hininga nalang ang dalaga saka naglakad patungo sa passenger’s seat.

Sa buong biyahe hindi nagsalita ang binata kaya naisipan ni Ashmaria na ituon nalang ang atensyon niya sa labas at pagmasdan ang dinadaanan nila. Paminsan-minsan napapatingin siya sa binata pero masyadong seryoso ang mukha nito at parang sinasabing huwag siyang kausapin.

“Napakamoody.” Mahinang wika nang dalaga saka napasimangot.

“Sinong moody?” tanong nang binata na nakatuon ang atensyon sa dinadaanan nila. Napatingin naman si Ashmaria sa binata.

“Ikaw.” Mahinang wika nang dalaga. Narinig niyang napahalakhak nang pino ang binata pero hindi pa rin tumitingin ang binata sa kanya.

“Did I scare you?” tanong nito. Napatingin naman ang dalaga sa binata. Hindi naman siya natakot. Nabigla lang siya. At sino naman siya para pangunahan kung anong nararamdaman nang binata. Siguro may nangyari habang kausap nito ang mga opisyal sa loob nang headquarters kaya naging moody ang binata.

“Nope.” Wika nang dalaga saka napatingin sa labas nang binatana. “May iba pang nakakatakot kesa sa ekspresyon nang mukha mo.” Anang dalaga na ang nasa isip ay ang araw na pinaalis siya nang ama niya at ni Zion sa pack nila. Para sa kanya wala nang mas nakakatakot kesa doon. Nakakatakot mag-isa lalo na sag anito kalaking mundo. She was sheltered all her life. At hindi siya sanay mabuhay nang mag-isa.

“I know, you are a sheltered princess. Iniisip mong nakakatakot mag-isa sa ganitong lugar.” Dahil sa sinabi nang binata takang napatingin ang dalaga kay Achellion. Nababasa ba nito ang iniisip niya?

“I am not reading your mind.” Wika nang binata na lalong ikinagulat nang dalaga. Paano siya hindi maniniwalang hindi nababasa nang binata ang nasa isip gayong sinasabi nito ang kung anong nasa isip niya.

“The way I see it base sa sinabi mo. Sa palagay ko napakalaki nang naging kasalanan ko saiyo. I did not mean harm. Or mark you. Hindi ko----”

“I know that.” Wika nang dalaga. “Pero gusto kong malaman kung bakit ganoon ang nangyari.” Anang dalaga.

Hindi muling nagsalita ang binata hanggang sa marating nila ang isang lugar na tila isangn village. Sa b****a nito may mga nagbabantay na agad na pinagbuksan nang gate ang binata nang makita ang sasakyan nito.

Namangha ang dalaga nang makita ang mga bahay sa village na iyon. At lalo pa siyang namangha nang huminto ang sasakyan nila sa harap nang isang malaking manor. Sinundan niya ang binatan hanggang sa makapasok sila sa manor. Sa loob noon, naabutan nila ang isang binata, isang dalaga at isang ginang na nasa fifties na yata nito. Taka pa itong napatingin sa kanila.

“May bago ka yatang kasama?” Tanong nang isang dalaga. “Huhulaan ko, bagong ligaw na walang mapupuntahan? Alam mong hindi gaano kalaki ang village na ito. Malapit nang-----”

“Relax. It’s okay.” Wika nang binata na pinutol ang sasabihin nito. Napatingin naman si Ashmaria sa binata.

“Alpha Valeria. Okay lang ba na dito muna manatili si----” wika nang binata na tinuon ang pansin sa ginang saka bumaling kay Ashmaria. “Kanina pa tayo magkasama, pero hindi ko alam kung anong pangalan mo.” Wika nito sa dalaga.

“Ashmaria.” Wika nang dalaga. Napatingin naman siya sa ginang tila bigla itong nabato sa kinatatayuan nang marinig ang sinabi niya. Hindi naman niya maintindihan kung bakit ganoon ang reaksyon nito.

“Well, Ashmaria. You can call me Achellion.” Pakilala nang binata sa sarili. “Sila naman ang mga kasama ko. Si Alpha Valeria.” Pakilala nito sa tatlo na sinumulan sa ginang. “I think you are pretty much aware, what that means.” Dagdag pa nito.

“This is Astrid- her adopted daughter. And Nolan, her trusted assistant.”

“Nice to meet you. I’m Ashmaria. Pasensya na kung magiging pabigat ako sa inyo. I just don’t have any place to go. Si Achellion lang ang kilala ko. It’s long story, though.” Wika nang binata.

“Another addition sa mga ampon mo.” Wika ni Astrid saka bumaling kay Achellion. Lihim na napasimangot ang dalaga. Bakit ba pakiramdam niya hindi siya gusto nang dalagang ito.

“If you don’t like the Idea of me adopting her. What If I say. She is going to be my wife?” pabirong wika nang binata. Nang marinig ang sinabi nang binata bigla namang sumikip ang dibdib nang dalaga. Parang pinipiga ang puso niya. Dahilan para mapahawak siya sa dibdib niya.

“Are you alright? May masakit ba saiyo?” nag-aalalang wika ni Achellion nang mapansin ang reaksyon nang dalaga.

“Zara.” Tawag nang ginang sa isang babae ilang sandali pa lumapit sa kanila ang isang dalaga. “Samahan mo siya sa guest room para makapagpahinga.” Uto nito sa babae.

Agad namang tumalima ang dalaga sa utos nang ginang. Taka namang napatingin si Ashmaria kay Achellion.

“It’s okay. Sumama sa kanya. Para makapagpahinga ka. Pupuntahan kita sa silid mo mamaya.” Wika nang binata. Hindi naman maintindihan ni Ashmaria pero parang may natunugan siyang pag-aalala sa boses nito. Hindi naman tumutol ang dalaga nang akayin siya ni Zara patungo sa isang Guest room. Naiwan naman ang apat sa ibaba.

“Sino ang babaeng iyon? Bakit mo siya dinala dito?” tanong ni Astrid kay Achellion. “It’s unlike you to bring a girl here.” Wika pa nito. “Come to think of it ito ang unang beses na hindi batang lobong naliligaw ang dinala mo dito. You know will enough that crescent crimson village is not a charity house.” Anito.

“Well, I thought this place shelters those who are wandering wolf and has no place to go. Sila na mga pinaalis sa pack nila. Akala ko kinakalinga niyo ang mga tulad nila, gaya nang pagkalinga niyo sa kin at sa iba pang dinala ko dito.” Wika nang binata.

“You are a different case. Those young pups are defenseless---”

“And what about her?” tanong ni Achellion.

“She doesn’t look like she has no place to go.” Wika ni Nolan.

“She is my responsibility now. Mahirap ipaliwanag. But I will in time.” Wika nang binata saka bumaling kay Valeria.

“Alam mong maawain si mama. So she will agree to let her stay. Pero Achellion alam mong delekado ang panahon ngayon lalo na at nagiging agresibo ang mga pag-atakeng ginagawa nang mga aswang.” Wika pa ni Astrid. “Gusto mo bang ilagay sa panganib ang village na ito at ang mga nandito? Even if you are powerful. Hindi mo parin magagawang labanan ang hukbo nila. Alam mo yun. Alam mo ding hindi mo pa kayang Kontrolin ang kapangyarihan mo”

“I know that. But trust me. She is not a threat. You know me, Alpha. Hindi naman ako magdadala nang----” wika ni Achellion sabay napatingin Kay Alpha Valeria.

“I know that. I trust you. I also think she is not a threat. I can sense her pure energy.” Wika nang ginang. “ikaw nang bahala sa kanya.”

“Pero Mama---”

“My decision is final. She is just like us. Alam mong hindi pa lubusang tanggap nang mundo ang mga tulad natin, gusto mo bang magpalaboy-laboy siya at malagay sa panganib? We can help her. Bakit ipagkakait natin iyon sa kanya. And besides Achellion said she is his responsibility.”