Trigger Warning:
Depression and anxiety. Feel free to skip this part. Thank you.
Ilang linggo rin akong nakakulong sa impyernong bahay na ito. Hindi ko nga alam kung paano ko nakayanang mamalagi rito nang walang kinakausap. Iyong inaalagaan kong buhay ko noon, napunta lamang sa ganito.
Hindi naman ako makalabas ng bahay dahil sa sobrang dami ng bodyguards na nakapalibot sa aming bahay para lang hindi ako makatakas. Tatlong araw rin akong hindi kumain dahil sa sama ng aking loob sa nangyari.
Sinusubukan din nilang buksan ang pinto ng kuwarto ko pero hindi ko sila hinayaan. Bakit kasi ako nabuhay sa ganitong paraan? Hindi ko naman gustong maging mayaman kaya bakit?
Nang makarating ako sa sala ay nakita ko si mommy na nagdo-drawing muli sa kaniyang sketchpad. Si mommy ang naging sandala
