NAKAKAPANGHINA ang pag-alaala ng nakaraan. I sighed and knocked on the bathroom door. Nag-alala ako nang wala akong marinig na ingay mula sa loob.
“Pierre,” mahina kong pagtawag. I wanted to hold him as much as I wanted him to ease away the pain that I am feeling, with his touch and kisses.
“Pierre...I need you here with me...” Ayaw ko man ipahalatang desperada na ako ay iyon ang pakiramdam ko. I desperately needed him. Lalo na ngayong nararamdaman kong may bahid na siyang pagdududa simula nang ayaw kong sabihin ang nangyari noon.
When he opened the door, I forced myself not to cry. I hugged him by his waist. Gusto ko ring marinig ang t***k ng puso niya kung para pa rin ito sa akin. Hindi ko alam kung bakit takot na takot akong mawala siya sa mga sandaling iyon. Marahil
