PAGSAKAY ko ng kotse niya ay walang usapang naganap matapos niya ideklarang sa Baguio kami pupunta. Napansin ko ring may dalawang kotse pa na nakasunod sa’min. Security Team malamang ang mga iyon. Treinta minutos simula ng biyahe namin na ay nagpanggap na ‘kong nakatulog. Mabuti at ibinigay ni Pierre ang jacket niya dahil napakalamig ng aircon ng kotse. Sinadya niya sigurong lakasan ito para parusahan ako kaya’t kahit nanginginig ako sa ginaw ay hindi ako nagpahalata.
Paghinto ng sasakyan hindi ko na alam kung ipapagpatuloy ko pa ang pagpapanggap na tulog o kusa na akong bababa ng kotse. Hindi ko nais maisip kung kailan ko matitikman ang hagupit ng parusa niya. Nakapikit ang isang matang sinilip ko ang aking relo. Ang dalawang oras na biyahe dapat simula Benguet papuntang
