Call Me Wife, Boss (SPG)

NAPASINGHAP si Celestine nang maramdaman nito ang mahigpit na pagkakahawak ng lalaki sa kaniyang balakang. "Get back to work..." Agad siyang sumunod sa utos nito dahil trabaho niyang trabahuin ito. Tahimik pero mabilis at madiin siyang umindayog sa ibabaw ng kaniig habang napapalunok mula sa pinaghalong kiliti at sarap na nararamdaman. Silang dalawa lang naman ang tao sa loob ng opisina nito ngunit hindi pa rin mapanatag ang puso niya, parang kailan lang kasi noong wala siyang ibang ginawa kung hindi ipagtimpla ito ng kape at tanggapin ang kaliwa't kanan nitong mga bulyaw. Kung paano sila umabot sa ganito? Mahabang kwento... Basta ang alam niya, tutok na tutok ang mga mata nito sa kaniya ngayon na para bang tuwang-tuwa itong panoorin ang bawat reaksyon niya sa tuwing sinasalubong nito ang bawat ulos na ginagawa niya. Hindi niya tuloy mapigilan ang huwag mapatingala at mapahalinghing sa ibabaw nito. "F-ck! That's it...show me how hard working you are, Ce—" Bahagya siyang napahinto sa paggiling, hindi malaman kung bakit bigla na lamang pumasok sa isipan niyang ipaalala dito ang natatangging rason kung bakit nagagawa nilang pagsaluhan ang isa't isa ngayon. "CALL ME WIFE, BOSS..." hinihingal niyang sambit habang dinadama ang kabuuhan nito sa kaniyang kaibuturan. Subukan man kasi nitong gisingin ang sarili mula sa mahabang panaginip ngunit hindi naman pa rin nito mababago ang katotohanang siya na ngayon ang pinakamamahal na asawa ni Sebastian Monteverde. Pinakasalan niya ang sariling boss tatlong buwan na ang nakakalipas at piniling samahan ito sa madilim at makasalanang sekretong silang dalawa lamang ang nakakaalam. ~~ SIMULA ~~ HINDI na mabilang ni Celestine kung ilang minuto na siyang nakasandal sa malamig na pader na kinatatayuan. Pakiramdam nito ay unti-unti na ring nanunuot sa kaniyang balat ang lamig ng aircon kahit hindi naman manipis ang suot niyang blouse at katamtaman lang din naman ang haba ng suot niyang palda. Gustuhin man nitong kumalma ngunit para bang gusto nang kumawala ng puso niya mula sa halo-halong emosyong hindi niya maipaliwanag. Mala-yelo naman kasi sa lamig kung tumitig ang lalaking nasa kaniyang harapan pero hindi niya maintindihan kung bakit gano'n na lamang ang init na namumuo sa pagitan ng kaniyang mga hita. Para siyang pinapaso, sinisilaban ng apoy kaya maging ang hininga niya ay wala na rin sa ayos magmula kanina. Malaki at malawak naman kung tutuusin ang opisinang kinaroroonan pero ilang pulgada lamang ang layo nilang dalawa sa isa't isa ng lalaking kaharap. At gustuhin niya mang kumawala mula rito pero nagmistulang harang ang matipuno nitong braso sa kaniyang daraanan. "Are you one of them?" Maiksi lamang ang tanong nito pero pakiramdam niya sinusuri na ng lalaki ang buo niyang pagkatao. Hindi lang boses nito ang nakakakaba, maging ang sensasyong nararamdaman niya mula sa mamahalin nitong perfume. Gusto niyang sabihing siya ang bago nitong sekretarya pero hindi niya alam kung papaano ipapaliwanag ang sarili dahil umpisa't sapul pa lamang ramdam na ramdam niya na ang paghuhusgang ginagawa nito. "Are you one of those sluts who dare to seduce me?" Umiling siya habang mariing nakapikit para pasinungalingan ang sinabi nito. Ginawa niya ang lahat upang maiwasan ang mga mata ng boss...dahil sa tuwing ginagawa niya 'yon bumabalik lamang sa isipan niya ang mga nakita ilang minuto ang nakakalipas. "Wala kang bayag, Mr. Monteverde!" naluluhang hasik ng magandang babae bago dumapo ang malakas at malutong nitong sampal sa kausap. Hindi inasahan ni Celestine na gano'ng eksena ang bubungad sa kaniya matapos siyang bigyan ng permisong pumasok sa opisina ng boss. Buong akala niya mayroon itong ipag-uutos pero hindi niya akalaing isang malaking eskandalo pala ang sasalubong sa kaniya. Sa kabila ng pamumula ng pisngi mula sa natamong sampal, umigting lamang ang panga ng lalaki habang hawak ang mamahalin nitong cellphone. "SLUT!" Kinilabutan siya nang makita na walang kahit na anong emosyon ang mga mata ng boss habang nagsasalita pero higit pa doon, mas lalo siyang nawindang nang masaksihan kung paano nito itinapon sa basurahan ang isang pulang lace panty na mukhang pagmamay-ari ng babae. Mula sa matapang na tigre ay para bang naging maamong pusa bigla ang babae. Sinubukan nitong magmakaawa para makuha ang nasa basurahan pero gano'n na lamang ang panlalaki ng mga mata nito dahil sa biglaang pagdating ng mga lalaking nakasuot ng itim na tuxedo. Matatangkad, matipuno ang mga katawan at seryoso ang mga tindig. Nagmamadali siyang umatras para magkunwaring wala siyang nasaksihan pero siya namang nagtama ang mga mata nilang dalawa ng boss. Muntik pa siyang mabilaukan sa sariling laway nang makitang kumunot ang noo nito habang pinagmamasdan siya. 'Hinayaan niyang kaladkarin ng security ang babae kahit wala itong suot na salawal. Hindi man lang siya naawa kahit konti. Grabe!' Mahigpit niyang naiyukom ang kamao matapos ang paglalakbay ng kaniyang diwa. Hindi kasi nito nagawang pigilan ang emosyong nararamdaman dahil magmula pa man noong nagdalaga siya ay may galit na itong tinatago sa mga lalaking walang modo at babaero. Hindi tuloy siya makapaniwala na kailangan niyang makisama at magtiis sa bagong boss na nagtataglay ng mga ugaling kinamumuhian niya. "Look at me." Nahigit ni Celestine ang hininga sa kaniyang narinig. "I said, LOOK AT ME..." Muntik na naman siyang napailing sa harapan nito. Bakit ba gusto nitong gawin niya ang isang bagay na kanina niya pa iniiwasang gawin? Masusukat ba sa pakikipag-eye contact ang tiwala nito sa kaniya? Hindi naman, 'di ba? "Do it or I'll fire you!" Malalim siyang napalunok dahil alam nitong wala na siyang ibang choice kung hindi sumunod. Hindi siya pwedeng mawalan ng trabaho, huwag ngayon kung kailan kailangang kailangan niya ng pera. Maraming umaasa sa kaniya, maraming naghihintay na obligasyon mula sa sasahurin niya sa kompanyang ito. "Yes, Sir..." aniya habang maingat na inaangat ang mukha para titigan ang impakto este lalaking nasa harapan. Agad niyang naramdaman ang init ng hininga nito sa kanilang posisyon pero higit na nagdala ng kaba sa puso ni Celestine ang sumibol na ngiti ng boss matapos nitong makuha ang gusto nitong ipagawa sa kaniya. "I'm your boss. You're paid to do whatever I tell you to do. So if I tell you to forget what you saw, do it." Sinubukan niyang tumango bilang pagsang-ayon ngunit nanatili lamang na nakapako ang tingin niya dito. May kakaiba sa mga mata ng boss na hindi niya maipaliwanag at nang lumapit lalo ang mukha nito sa kaniya...literal siyang natunaw sa kinatatayuan. "You're pale as hell," namamangha nitong sambit na may kasama pang mahinang tawa. Kung tutuusin wala naman talaga siyang pakialam sa mga nangyari, labas iyon sa pagiging sekretarya niya pero hindi niya mapigilang 'wag makaramdam ng pinaghalong frustrasyon at takot. Gusto niyang maluha sa kinatatayuan dahil wala siyang ideya na magiging ganito ang kalalabasan ng unang araw niya sa trabaho. Kung kailan kailangan niyang makaipon para sa monthly maintenance ng kaniyang ina, doon naman siya swinerte sa bagong boss. Hindi ba gumana ang mga dasal na ginawa niya magmula noon? Bakit pakiramdam nito eh masisisante agad siya kinabukasan? "Wala po akong nakita..." aniya matapos makakuha ng sapat na lakas ng loob. "Wala din po akong narinig, Sir. Promise!" Sinubukang ipakita ni Celestine sa kaniyang boss ang katangiang nagustuhan sa kaniya during interview— ang jolly personality na palagi niyang ginagamit para pagtakpan ang bigat na dinadala niya magmula pagkabata. Umasa siyang mapapaniwala itong kakampi siya at mapagkakatiwalaan kung sekreto ang pag-uusapan. Sa mga oras na ito, wala siyang pakialam kahit magmukha siyang clown lalo sa harapan ng boss. Pero laking pagtataka niya nang hindi ito umimik, nanatili lamang ang mga mata nitong nakapako sa kaniya. Bigla tuloy siyang natahimik hanggang sa hindi niya inakalang mapupunta ang paningin sa bahaging hindi niya dapat titigan. "Bukas ang zip—" mahina ang pagkakasambit niya kung kaya naman nagawa itong talunin ng boses ni Sebastian. "Are you actually dumb or what?" Inosente siyang napatingin dito na para bang naghihintay ng susunod utos. Nakalimutan yata ng boss niya na ito ang unang araw niya sa trabaho kung kaya naman natural lamang na nangangapa pa siya sa dilim...sa totoo lang hindi pa rin nga siya makapaniwala na nagawa nitong makapasok bilang sekretarya sa isang malaking kompanyang tulad nito. Gusto niyang tanungin kung gusto nitong magpatimpla ng kape pero bago pa man niya nagawa iyon ay pinalabas na siya nito ng opisina. Habang kumakain sa cafeteria, wala pa ring laman ang isipan ni Celestine kung hindi ang mga nangyari— kung paano kinaladkad ng security ang babae at kung paano nawalan ng trabaho ang kasamahan nitong nagsabi na pwede na siyang pumasok sa opisina ng boss. Ang nakakapagtaka doon, tahimik ang paligid niya para bang wala itong alam sa mga nangyari, na para bang nanood lang siya ng teleserye kanina. Hindi niya alam kung coincidence lang ang lahat o may kinalaman ito sa utos ng boss na kalimutan na lamang niya ang lahat ng nakita. 'Hindi kaya tinakot din nito ang mga trabahante tulad ng ginawa nito sa kaniya? Grabe naman ang pagiging impakto ng boss niya kung ganon!' Nasa kalagitnaan siya ng matamis na dessert nang maagaw ang atensiyon niya ng balitang nakapaskil sa malaking flat screen TV. Hindi tuloy siya makapaniwalang iisang tao ang lalaking kausap niya sa opisina kanina at ang lalaking napapanood niya ngayon. 'It's Sebastian Monteverde's Engagement Party Tomorrow. Who's the lucky girl?' Gusto niyang mapangiti nang malamang ikakasal na pala ang bagong boss. Marahil normal na sa mundo ng mga mayayaman ang ugali nito kaya may babae pa ring nagkagusto at nagmahal sa kaniya. Pero kahit anong gawin niyang pangungumbinsi sa sarili, awa pa rin ang naramdaman niya sa tinatawag nilang lucky girl. 'May pagkakataon pa para umatras...kapag nakita niyang hindi marunong magsarado ng zipper si boss at mas magaspang pa sa buhangin ang ugali nito.'