Chapter 4
1535 Words
Lilian Magnaye's POV
"Hey, are you okay?" Henry asked me. Napa upo ng mapagtanto ang nangyari sa akin. "How's my baby. Is she/he okay?" I asked him back. Pero sa halip na sagutin ako ay umiwas lang ito ng tingin.
"No. Please tell me. Okay lang siya diba?" Okay ang baby ko." Umiiyak na sambit ko. "I'm sorry." Those words heat me so much. "Sorry? Okay lang baby ko. You don't need to say sorry. Okay siya maayos siya." This time mas naging triple pa ang kaba ko.
"I mean. I'm sorry about earlier. The baby is fine. The baby is safe." Sa sinabi niya para akong nabunutan ng tinik. "The doktor said that you need to be careful. Ang sabi niya pa once your bleeding again posible that the is gone. This is your last chance so be careful." Tumango lang ako sa sinabi niya.
"Bakit ka tumatawa? May nakakatawa ba?" I asked him. Pero agad itong umiwas sa'kin habang nagpipigil ng tawa. "Pinagtatawanan mo ba ako? Ano ba!" Aniko pa sabay palo sa kanya. "My fault but. Hahahahaha... Ang pangit mo pa lang magdrama. Hindi bagay." Napa simangot ko sa sinabi niya.
"Ah talaga?" Pilosopo kong tanong sa kanya. Tumango lang siya sa'kin. "Okay then go out." Inis kong sabi sabay bato sa kanya ng unan. "GO OUT!" Sigaw ko kaya dali-dali naman itong lumabas.
That man. His getting to my nerves. Nakakainis siya. Hinawakan ko ang aking t'yan. "I'm sorry baby ah. Promise. Mag-iingat si mama. Stay ka lang d'yan ah. Wag mo ako iiwan, dahil hindi ko kakayanin pag nawala ka sa'kin." Sabi ko sabay himas.
"Lilian." I heard mom's voice. Nasa pinto ito. "Come in mom." Malamig ngunit naiilang kong sabi. Pumasok naman ito at umupo sa tabi ko. "How are you? Are you okay?" Tanong niya ng makaupo siya sa tabi.
"I'm fine mom. We're fine. My baby is safe. Don't worry mom. I can handle myself. Btw. Alam ba ni daddy na andito kayo?" Kita kong umiling ito. "Okay, then go home mom. Just tell to dad that I'm fine. Still alive and kicking." I sarcastically said then slightly smiled at her.
"I'm safe. His company and money are safe. Go home mom. I'm sleepy." Sabi ko lang at humiga sabay talikod sa kanya. Maya-maya pa pinakiramdaman ko ang paglabas nito sa pinto.
"Hey, what's that attitude of your ha? She's your mom." Here he comes again. "Bakit ka pumasok? Get out." Pagtataboy ko sa kanya. "And why I should I? I have my rights, duckling. Baka nakakalimutan mong ako ang nagdala sayo dito. Ako di---"
"Enough. Ang daldal mo. Bakla ka ba?" Pang-aasar kong sabi sa kanya. "Hmmm... Actually I'm not. At kung hindi ka lang buntis, tiyak sap--." Agad ko siyang hinagisan ng unan. "Bastos!" Singhal ko sa kanya.
"Just kidding. Btw. Are you hungry? Iwan kita dito saglit. I buy you foods." Tumango lang ako. Lumabas naman ito ng kuwarto kaya halos 30 minutes din akong naka higa at tulala.
Maya-maya pa may narinig akong bumukas ng pinto kaya dali-dali akong bumangon. "Ang ta--. Leo. W-what are d-doing here?" Utal at hindi mapakaling tanong ko. Yumuko din ako dahil ayaw kong makita ang pangit este ang nakakatakot n'yang itsura. " So... Your alive? I mean the baby is safe right?" Tumango-tango lang ako sa kanya. Hindi ako maka tingin ng diretso dahil sa takot.
Ramdam ko ang unti-unting paglapit nito sa akin. Mas tumindi pa lalo ang kaba ng tuluyan itong lumapit sa akin at umupo sa tabi ko. "Great. Good to know. But hindi pa ako tapos." This time hinila niya aking buhok kaya napa liyad nanaman ako. "Not unless you die." Aniya sabay tawa ng malakas. Umaalingawngaw ang boses niya sa paligid.
Gusto kong takpan ang tenga ngunit hindi ko magawa. Madiin at hapit na hapit ang kamay nito sa pagkakahawak sa buhok ko. "L-let me g-go." Pagsusumamo kong saad sa kanya.
"Let you go?" Tumango sa tanong niya. "Okay." Tinulak niya ako, dahilan para tumama ang ulo ko sa balak. Bahagyang nakaramdam ako ng pagkahilo. "Btw. The man who's with you last time and bring you here. I guess I know him." Aniya sabay tayo. Hindi ako sumagot, hindi na rin ako nagsalita.
"Paki sabi Nice to meet him again. Pero ang galing lang no. That piece of trash is have a great time with my b***h wife. Exciting. I like it. Let see kung hanggang saan kayo." Muli ay sambit bago tuluyang lumabas ng kuwarto. Pagkalabas niya naman napahawak lang ako sa aking dibdib.
"Okay ka lang? I saw him sa lobby. Is he going her?" Tanong niya pagkapasok. Pansin kong inilagay niya ng mga binili niya sa mesa. "He said. He knows you. Magkakilala ba kayo?" Out of nowhere kong tanong sa kanya sabay tingin ng diretso.
"Tell me. Kilala mo siya di'ba? Alam mo bang ang lalaking 'yon ang mahal ng taong mahal ko. That time I'm ruined their lives, magpapakasal na sana sila during that time. Pero anong ginawa ko? Oo. I planned everything during that time, pero hindi ko gustong umabot sa ganito ang lahat. I love Silvian more than anything. Siya na lang ang alam kong mahal ko but because I ruined his life, ni wala na s'yang balak pang kausapin ako. Then I end up with that bastard. Balak man pero wala akong nagawa. I married him and still. I'm suffered like hell." Hindi ko mapigilang sambit. Samo't saring emosyon. Halos hindi ko rin ininda ang pag-tama ng noo ko.
"He's my ex. We broke up 4 years ago, I'm breaking up with him that time. But surprisingly I see him and I'm here with his wife." He said and smiled bitter.
"Sorry." Salitang lumabas sa aking bibig. "It's okay. I'm fine. Hindi mo kailangang humingi ng sorry. Besides it is my fault." Aniya sabay ngiti. "Maybe what happened in the past will remain in past." Dagdag niya pa.
"Aray! Ano ba! Anong nun ah." Sabi niya habang hawak ang noo niya. Hinampas ko kasi ito. Natawa naman ako sa reaksyon niya. Yung tipong akala batang sinapak ng classmate niya. Ang pangit. Hahahaha...
"Ang drama mo kasi." Tawang sabi ko. Mas lalo pa akong natawa ng mag lip bite ito. "Anong itsura 'yan? Ang pangit. Hindi bagay sayo." Pang-aasar ko pa.
"Oh siya't ipag-hain mo ako. Nagugutom na ako." Sabay cross arms. No choice naman ito kundi ang tumayo habang hawak-hawak pa din ang noo niya.
Tahimik lang kami habang kumakain. Madalas napapakunot kilay ako kapag nahuhuli kong tumitingin ito sa'kin. "Hoy! Problema mo? May dumi ba ako sa mukha?" Taka kong tanong. "Ang ganda mo pala." Out of nowhere niyang sabi. Agad naman akong umiwas ng tingin. "S-syempre no. Ano bang k-klaseng sagot y-yan." Utal kong sagot. Feeling ko namumula ang buong mukha ko. Nakakahiya.
"Ang pangit mong namula. Di bagay." Tinaasan ko siya ng kilay sabay hampas sa kanya sa braso.
-----
Dalawang araw din akong nanatili sa ospital at ngayon ang araw ng paglabas ko. Wala namang special maliban lang sa araw-araw akong bwisitin ng lalaking nagbabantay sa'kin. Marami din akong nalaman mula sa kanya. At akalain n'yong anak pala siya ng may-ari ng HLN clothing company, obviously fashion designer pala ang kupal. Hindi halata di'ba? Hayy... buhay nga naman.
"Hey. Alam kong gwapo ako, wag kang matulala. Ako lang 'to." Sabay kindat. Bigla naman akong umaktong nasusuka kaya dali-dali siyang lumapit sa akin. Pagkalapit niya ay hinampas ko siya ng maliit na bag na hawak ko. "Ano ba! Pang ilan mo na 'yan." Agad kong tumalikod sa kanya kaso nagulat ko ng humatak sa akin.
Natulala ako sa kanya. Panandaliang mapag masdan ko ang itsura niya. Iba. Magaling din talaga pumili ng jowa yung asawa kong bakla. May taste din talaga ang baklang 'yon eh no.
Ganun pa din naman ang tema. Bago niya ako iuwi eh, bumili kami ng pagkain kaya habang nasa biyahe ay busy lang ako sa pag-ngata. Hindi naman ganun kalayo ang ospital. Sa totoo nga lang kung pupuwede lang ay do'n na ako manatili, wag ko lang makita ang bwisit kong asawa.
"Sure ka bang kaya mo na?" Tanong niya ng alalayan niya akong bumaba ng kotse niya. "Oo naman. Buntis lang ako, hindi ako pilay." May pagka pilosopo kong sabi sabay ngiti sa kanya. Bigla naman itong sumimangot kaya nag peace sign na lang. Wala naman s'yang ibang nagawa kundi ang napakamot sa kanya batok.
"Sige, alis na. Ang pangit mo nasisira araw ko." Pagtataboy ko sa kanya. "Seriously? Baka naman ako ang pinaglilihian mo. Nako, maging kamukha ko pa ang baby mo." Aniya sabay pogi sign.
"Ah ganun." Dali-dali akong pumulot ng bato at binato sa kanya. Naka ilag naman ito. "Alis na. Bwisit na 'to." Sabi sabay talikod sa kanya. Padabog akong pumasok ng gate at sinira ito. Pinakiramdaman ko lang ito. Nang makaalis ito ay pumasok naman ako sa bahay.
Pagpasok ng bahay. Patay ang mga ilaw. For sure hindi uuwi ang dalawang 'yon. "Yes! Solo ko ang bahay!" Masayang sambit ko sabay upo sa sofa.
- Writer
