Chapter 3
1847 Words
Someone's POV
"Doc. How is she? Kamusta po ang lagay niya?" Tanong ng binatilyo sa kalalabas lang na doktor. "She's fine now. The baby is fine too buti at na i-dala mo sila ng mas maaga. Ahm... If you don't mind. Can I ask you a question?"
"Yap. What is it Dok?" Sagot ng binatilyo sa doktor.
"Your wife need to rest. Kailangan niya ring kumain ng mga masustansyang pagkain, co'z when I check her she's malnourished. Hindi akma ang timbang ng asawa mo lalo pa ngayon na buntis siya. And while I check her may nakita akong malalaki at maiitim na mga pasa. Madalas na kayong mag-away or what? Please. Kung anong alitan o hindi pagkakaintindihan ang meron kayo. Consider her pregnancy hindi makakabuti sa pasyente lalo na sa lagay niya." Wala siyang maisagot sa doktor. Hindi niya din alam kung paano o kung sino ang nanakit sa dalaga at mula sa mga sinabi ng doktor ay nakaramdam sa ng awa sa dalaga.
"I'm sorry. May I leave? May mga pasyente pa kasi akong dapat asikasuhin. Don't worry she's safe. For sure nailipat na ito sa private room." Ani ng doktor sabay tapik sa braso ng binata at umalis.
"Miss, saan dinala yung babaeng kalalabas lang sa emergency room?" Tanong niya sa nurse na kalalabas ng rin ng er.
"Room 309 sir. Second floor." Pagkasabi ng nurse ay agad naman s'yang sumakay ng elevator. Pagkarating sa nasabing room ay agad n'yang binuksan ang pinto.
Kita niya ang babae. Naka higa at tila ba nahihimbing sa pagkakatulog. Marahan s'yang naglakad at umupo sa tabi ng dalaga. Bakas ang bagsak ng timbang nito at habang pinagmamasdan ay naka kita siya pasa sa parehong mga braso nito.
Maya-maya ay nakatanggap siya ng tawag sa kanyang telepono. Ulit ay marahan s'yang tumayo at lumayo ng kaunti sa natutulog na dalaga upang sagutin ito.
"How is she? Is she's okay? Please. T--"
"Stop. Their are fine, she's fine. You don't need to be worried. Nasa private room na siya nag-papahinga." Sagot niya mula sa kabilang linya.
"Thanks God. Btw. Can I go there?"
"Enough. Stay there. For now ako muna ang babantay. Siguro naman okay na sayo?"
"But why. I need to see her lang naman. Aalis din ako agad." Tila isip batang sagot nito mula sa kabilang linya.
"No! Stay. You need to recover too. Okay. I hung up." Sagot ng binata sabay baba kanyang telepono.
Lilian's POV
Pagkagising ko ay marahan akong napa upo. Blur man ang aking paningin ngunit pilit kong pinagmasdan ang paligid. "Your awake. How are you?" Napa atras siya sa lalaking kapapasok lang ng pinto. Yumuko ako at hindi sumagot sa tanong nito sa'kin.
"Nagugutom ka ba? Bumili ako sa canteen nila sa baba. Kahit papaano healthy naman. Ipaghahanda kita." Rinig kong sabi niya sa'kin. Wala akong balak na sumagutin o magsalita pa. Maya-maya pa agad niya akong pinag-hain.
"Just eat don't stare. Hindi kusang gagalaw ang mga 'yan para sayo." Nagulat ako sa pagbabago ng boses nito. Nakaramdam ako ng takot at kaba.
Mula sa pag kayuko ay tumingin ako sa lalaki. "Ikaw?!" Hindi makapaniwalang sigaw ko sa kanya. Ang lalaking nasa harap ko lang naman kasi ang kumuha at humila sa sa'kin, sa counter at binayaran ang instant noodles na dapat sana'y bibilhin ko. Agad naman akong umayos ng pagkakatingin rito, nang makita kong kunot noo itong naka tingin sa'kin ay mabilis akong umiwas muli ng tingin.
"Eat." Nahihiyang kinuha niya ang pagkain at inumpisahang kainin. Habang kumakain ay panay ang sulyap niya sa lalaki na ngayo'y busy sa kanyang telepono.
Pagkatapos kumain ay akmang sana tatayo ako upang linisin at kunin ang aking pinagkainan, kaso nagulat ako ng lumapit ito sa'kin at kinuha ang mga pinagkainan ako. "Ako na." Sabi ko, pero binigyan lang siya nito ng matalim na mga tingin. "You know that your bleeding the last I saw you?" Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. "The baby is fine. Hindi mo kailangang mag-alala." Sa mga sinabi niya ay naka hinga ako ng maluwag.
"Tell me, sinasaktan ka ba ng asawa mo?"
"Ah. H-hndi. Nagkakama-li ka. Lately k-kasi masyado akong naging c-creless. Madalas nauuntog kung saan-saan. Pero ayos naman ako. O-okay lang ako." Maang-maangan kong sagot sa kanya sabay ngiti. Walang dapat na ibang maka-alam. Iyon ang bilin sa'kin ni Leo. At kapag may naka alam. Dad well hurt me so bad. Ayaw kong mangyari 'yon. Ayaw kong mas lalo pang ma-disappoint sa'kin si dad. Ayaw ko!
Umiwas nanaman ako ng tingin sa kanya. Ayaw kong may maka-alam. Mas okay na 'to. Mas okay.
"Okay. Let's go."
"Let's go? Where?" Kunot noo kong tanong sa kanya.
"Iuuwi na kita. Almost 4 days ka ng andito. 4 days is enough. For sure your husband worried on you." Napa nganga ako sa sinabi niya.
"Seriously?" Panigurado ko. Tumango-tango lang ito sa'kin. Agad naman akong bumangon sa aking kinahihigaan. "Hey. Watch out. Hindi mo kailangang magmadali." Aniya sabay lapit sa'kin at inalalayan akong tumayo.
"Thank you." Pagpapasalamat ko.
"Thank you saan?" Tila naguguluhang tanong niya sa'kin. "I mean thank you. Sa pagbabantay, pag-alaga at pagbili sa'kin ng mga prutas. Pasensya na din kasi mukhang hindi ko sila nakain." Sabi sabay kamot saking batok.
"Hey. Okay ka lang?" Pansin ko kasing natulala ito. "Namumula mukha mo. May sakit ka ba?" Hindi ko tuloy alam kung may sakit ba 'to o wala.
"May dumi ba ako sa mukha? Tulala ka e." Sabi ko pa. Agad itong tumalikod sa akin. "Magbihis ka na. Hihintayin kita sa labas." Sabi niya sabay labas ng kuwarto.
Problema nun. Pero ang cute niya. Mukhang bombang sasabog dahil sa pula ng mukha niya. So ayon na nga pagkalabas na pagkalabas niya pa lang ng kuwarto ay tumayo na ako para magbihis. Pagkatapos magbihis, lumabas na ako ng kuwarto. Nakita ko siya naka tabi ng pinto.
"Tara." Aniya pero umiling ako.
Lumapit ako sa kanya at bumulong. "May pera ka ba d'yan? Babayaran ko din once na magkita tayo ulit." Sabi ko sabay pacute. "Ano namang gagawin mo sa pera?" Taas kilay n'yang tanong.
"Ah. Pamasahe. Para naman hindi mo na ako kailangan pang ihatid. Sige na babayaran naman kita e." Muli ay sabi ko.
Nagulat ako ng hawakan niya ang kaliwang kamay ko. Kinaladkad niya ako palabas ng ospital. "Teka. Ano ba nasasaktan ako." Angal ko pero walang epekto.
"Excuse me. I'm pregnant, you know! Dahan-dahan naman sa pag-hila sa'kin." May pagka-sarkastikong sabi ko pa. Binitiwan niya naman ako agad. "Hay! Salamat naka dama din."
"Para saan yan?" Tanong niya ng ilahad ko ang aking mga kamay. "Ito? Ah. Ito ba. Malamang pahiram ng pera para pamasahe ko. Gets mo?" May pagka-mataray ko ng sabi. "Get in." Sabi niya. "Anong get in ka d'yan. Asan na? Pahiram na kasi b----." Hindi ko na nagawa pang tapusin ang sasabihin ng bigla ba naman niya akong buhatin at isakay sa kotse niya. "T-teka. Ano ba! Hoy. Isa. Ibaba mo ako."
Hindi niya ako pinakinggan sa halip pagkatapos niya akong ipasok na parang sako sa kotse niya. Isinara niya ang pinto at umikot sa kabilang side. Pagkapasok naman ay umupo ito sa tabi ko. "Address?"
"Anong address ka d'yan?" Inis kong tanong sa kanya. Napa hilamos siya kanyang mukha. "My gosh. Just tell me the f*cking address, para maihatid kita."
"St Villa. Subdivision." Sagot ko. "Exact address please." Aniya.
"Galit ka?" Emosyonal at naiiyak kong tanong. "No!" Taas boses na sagot niya. "Nagagalit ka e. Pinagagalitan mo ako." This time umiiyak na talaga. Hormones. "Okay fine. Blk *** Lot ****. Douglas St." Naka ngusong sagot ko at hindi na lang siya pinansin. Buong biyaheng tahimik at walang nagsasalita. Kahit siguro hindi ko pa siya kilala sa asta niya pa lang. Tiyak sasakit ulo ko sa tulad niya.
Bago umuwi e dumaan muna kami sa fastfood chain. Binili niya ako ng ice cream sundae, tapos isang order ng chicken with water. Kaya habang papasok ng subdivision e na ngata ako. "We're here." Aniya kaya nauna na akong lumabas. Paglabas ko naman ay tanay ko second floor ng bahay. For sure wala naman si Leo at Silvian e.
"Para saan 'to?" Tanong ko sa kanya. Nagulat kasi ako ng bigla n'yang ilahad ng kanang kamay niya. "I'm Henry Cowen. I'm sorry what happened earlier. Nice meeting you." Pagpapakilala niya sabay pilit na ngumiti. "Hahahahha... I'm sorry. Natawa lang ako." Sabi ko sabay takip ng bibig. Agad ko ding inilahad ang kamay ko upang makipag shake hands din sa kanya. "I'm Lilian Magnaye, Nice meeting you too. Thank your for this." Sabay lahad ng pagkaing hawak ko. "And for the ride." Dagdag ko sabay ngiti.
"Seriously. Hindi bagay sayo ang naka ngiti. Ang pangit mong tignan." Asar ko sa kanya.
Muli ay natawa ako ng sumimangot ito. "So. Thanks again. And nice meeting you." Tumango lang ito.
"P-pa--."
"LILIAN!" I saw them dad and mom staring us.
"Dad, mom. What are you d----." Dad slapped me so hard. Ang hapdi ng mukha ko dahil sa lakas ng pagka sampal niya sa'kin. "Armando." I hear mom's voice. Napa yukom ang pareho kong mga kamay. I smiled.
Tumingin ako kay dad but I saw Leo and Silvian sa likod nila mom and dad, watching me. This scene makes me sucks. Ang mas masakit pa wala silang mga paki-alam.
"How dare you to leave this house?" Kita ko ang paglitid ng ugat nito sa noo at leeg. "Leave? Why dad. Wala na po akong karapatang umalis. Maglibang o magpakasaya man lang? Ah. Baka naman nag-aala kayo sa'kin dahil sa pera at sa kompanya. No need to, dad. I can handle myself. I can. Nagpunta na kayo dito dahil nagsumbong siya?" Sabi ko sabay duro sa asawa ko.
"Hahahahaha... My husband is a gay, dad. He's a gay. Pero mas kakampihan niyo siya kaysa sa aking anak niyo? How come. Sana pareho na pang pala kaming namatay ni at-." Dad slapped me again. Hahawakan na sana ako nito sa pulsuhan ng bilang hawakan ako ni Henry.
"Your b-bleeding." I was totally shocked when mom said that. Agad akong napakapit kay Henry. "No! Please. Not again. My baby. Please. I'm begging y-you help me." My tears headed to my face. Unti-unti akong nanghihina at tuluyan ng nawalan ng lamay.
"Please. Not again. Paki-usap, Lord. Forgive me."
- Writer
