Chapter 6
1949 Words
Lilian Magnaye's POV
"Hey, what is it? How do I look? Pangit ba?" I asked him. But he didn't answer me sa halip nakatitig lang ito. Alam kong maganda naman itong damit na napili ko, maybe hindi lang talaga bagay.
"Magpapalit na ako." Sabi ko at kaagad s'yang tinalikuran. Maglalakad na sana ako ng bigla ako nitong hilahin. "Ano ba! Magpapal--."
"Y-your b-beautiful." Mabilis at utal n'yang sabi. He staring at me. Bigla akong nakaramdam ng hiya kaya mabilis akong umiwas ng tingin rito. "S-sorry." Rinig kong sabi niya sabay iwas din sa akin. Guni-guni ko lang ba? I saw he's ears are red. Literally, he's freaking blushing.
The atmosphere feels awkward to us. Ramdam ko ang pamamawis ng kili-kili ko. Gayon na rin ang bilis ng t***k ng aking puso.
"L-let's go. I'll wait you outside." Basag niya sa katahimikan at mabilis na lumabas ng kuwarto. Pagkalabas na pagkalabas niya ay napa hawak ako sa aking kaliwang dibdib. "Wtf! Lilian, relax. You need to come down yourself. What the hell! I'm freaking blushing too. It that's because of that annoying, jerk? No no, no. NO!" Parang baliw kong sambit sa aking sarili.
"Ouch!" I shouted. Nauntog kasi ang kanang tuhod ko sa mesa. "Bullsh*t. Because of that man. I being so clumsy." Inis kong sabi sabay sipa sa mesa. Nang mahimasmasan.
"Inhale... exhale... Umayos ka, Lilian."
After I said that mabilis akong lumabas ng kwarto. I saw him naka upo ito sa sofa while waiting at me. "Hey, I-i'm s-sorry for make you wait, Let's go?" Hindi ko na hinintay pang sumagot siya sa halip nauna na akong naglakad.
Pagdating sa parking lot ay nauna pa rin akong naglakad sa kanya. Nang makarating sa kotse ay agad na sana akong sasakay ng awatin ako nito. "What?" Inis kong tanong sa kanya. Hindi ito sumagot sa halip ay ipinag-bukas lang ako ng pinto. "Sakay." Aniya kaya sa halip na mainis ay pumasok na lang ako. Kaagad din naman siyang pumasok at umupo sa driver seat.
Buong biyahe walang nagsasalita ni sino man sa amin. Dahil sa nangyari kanina I'm little be quietly. Ayaw ko rin kasing magkailangan pa kami ulit. Nang makarating sa naturang hotel ay nauna s'yang lumabas ng kotse at pinagbuksan ako ng pinto. "Be careful." Aniya habang inalalayan ako.
"Stop. Hindi ako pilay." Sabi ko sabay tabig ng kamay niya. Paglabas ng kotse ay nauna na naman akong naglakad sa kanya. Like what the hell, he treated me like I'm disabled person. Buntis lang ako hindi ako pilay.
"Good evening, ma'am." Bati sa akin ng isang staff ng hotel. Ang daming tao. Lahat sila ang gara ng mga suot. Kahit nasa entrance pa lang ay alam na alam mong sosyal ang lahat ng mga pupunta. Ang ganda!.
"Where's your invitation, ma'am?" Alam kong ako ang tinatanong niya, pero wala akong pake. Enjoy na enjoy ako sa mga nakikita ko. Oo, mayaman ang pamilya namin pero hindi ako. Ni minsan hindi ko naranasang sumama sa ganito. Well, ako kasi yung taong bahay lang sapat na.
"She's with me." Nagulat ko ng hinawakan ako niya sa kamay. "H--." Wtf! i-holding hands ba naman ako. "Enjoy your nivht, sir." Pagsabing 'yon ng staff ay hinila niya naman ako papasok.
"Ano ba. L-let me go nga." Sabay bitaw sa kamay niya. "O-okay. Okay. Enjoy your night my lady." Aniya sabay halik sa kanang kamay ko.
This stupid jerk. Alam na alam niya kung paano ako pakiligin. "H-hey stand up. Pinagtitinginan nila t-tayo." Saway ko sa kanya.
As in literal na pinagtitinginan kami. "A-no ba. Isa, hindi ka tatayo." Banta ko sa kanya. Kinindatan ako nito sabay tayo at naunang naglakad sa akin.
Bwiset. Iwan ba naman ako. No choice ako kundi ang sundan siya.
"Wow!" As in wow na wow. Ang ganda. Hotel ba talaga 'to? Mala palasyo kasi ang buong design. Feeling ko nasa renaissance at médiéval période ako. Ibang-ibang. Lakas maka prinsesa.
"Ouch." Agad naman akong nag-bow sa babaeng nakabangga ko.
"Is she the daughter of Armando and Lilibeth Magnaye?"
"She is the Leo Clémentine, right? And she's pregnant. Anong ginagawa niya dito?"
"Mukhang iba ang kasama niya. Alam ba ni Leo na nandito siya?"
Imbes na pansinin ang bulong-bulungan sa paligid mas ipanagtuonan ko ang pansin ang pakay ko. Hindi ako sumama sa parting ito para sa wala.
"Excuse me? Saan dito yung area ng pagkain niyo?" Pasimpleng bulong ko sa waiter.
"Sa kaliwang side po, ma'am." Sagot naman nito sabay ngiti.
Hindi ako nagpatumpik-tumpik pa. Nagmadali akong tumungo. Ni hindi ko nga naisip si Henry eh. Pagkain lang ang alam at ito ang pakay ko.
Pagdating ay halos lumuwa ang mga mata ko dahil sa dami ng mga pagkain. Mayaman ang pamilya ko pero hindi naka kain ng ganito.
Kaagad akong kumuha ng plato. Bawat putahe, mapa dessert at kung ano-ano pa ay hindi ko pinalagpas. Habang kumukuha ay siya ring nguya ko. Wala akong pake kung sabihan pa nila akong patay-gutom o ano pa. Ito ang pinunta ko ay walang makakapigil sa akin.
Napa tahimik ang buong paligid. Kasabay ng sunod-sunod na palakpak. "Guess, who's here." Ang boses na 'yon. Hindi ako lumingon sa halip nanginginig ang buo kong katawan at tila hindi maka tayo ng diretso.
Anong ginagawa niya dito?
Ramdam ako ang palit nito sa akin. Nanatili lang akong nakatalikod sa kanya.
"So... your with him, right?" Tanong niya pero hindi sumagot. Rinig ko rin ang bulong-bulungan sa buong paligid.
"Answer me!" Aniya sabay hapit sa akin sa braso. Nabitawan ko ang hawak kong plato dahilan para matapon din ang laman nito.
"You know what. I like you attitude. Seeing you scared makes me alive."
"Let's see who's gonna win tonigt. Good luck, bitch." Sambit niya sabay alis.
May lumapit na mga waitress sa akin. "Ma'am, okay lang kayo?" Nanginginig na tumango lang ako sabay alis. Kailangan ko ng umuwi. Ngayon din!
Nagmamadaling hinanap ko si Henry para magpahatid. Kailangan kong maunang umuwi.
I saw him at tila may kausap ito. Kaagad akong lumapit sa kanila kaso hindi ako gaanong nakakalapit ng mamatay ang mga ilaw. Nag dilim ang paligid.
"GOOD EVENING LADIES AND GENTLEMAN. Welcome. Where to celebrate..." Hindi ko na narinig pa ang buong detalye sa sinasabi ng emcee sa halip nang bumalik ang mga ilaw ay dali-dali na akong lumapit sa kanya.
"Hey, are you okay?" Tanong nito ng makalapit ako sa kanya.
"P-puwede na ba tayong u-umuwi?" Nanginginig na sabi ko sabay tingin sa paligid. Alam kong nandito lang siya. Nakamasid.
"May problema ba? Hey, listen to me. What's wrong?"
"He's here. Please, paki-usap. Iuwi mo na ako. Kailangan ko s'yang naunahang umuwi. Please." Mangiyak-ngiyak na sambit ko.
"Okay. Calm down. Iuuwi kita." Aniya sabay hawak sa akin sa kamay.
"Excuse us."
Hila-hila niya ang kamay habang papalabas kami. At nang lalabas na sana ay may biglang humarang sa amin.
"Ah. Ah. Who said both of you gonna leave this place, hmmm?" It's him. Boses niya 'yon.
"It's too early to go home. Why not both of you come here and enjoy the party." Umiling lang ako habang sinasabi niya 'yon.
"Come. I'll SAID COME!" Nagulat ako sa pag-sigaw niya kaya kahit labag sa loob ko ay bumitaw ako sa pagkakahawak sa akin ni Henry.
Habang patungo ako sa kanya lahat ng tao naka tingin at nakatitig lang sa akin. Hindi ko magawang maglakad ng tuwid. Nanginginig ang buo kong katawan.
"Lilian." I heard Henry's voice. Pero wala mas nangingibabaw ang takot ko.
"Come here, honey." Honey? At kailan niya pa akong tinawag na ganun.
Nasa stage ito. I saw Silvian, even my parents. Lahat sila nasa stage nakatingin sa akin.
Bagama't nanghihina ay minabuti ko na lang na sundin ito. Pag-akyat ng stage may mga staff na tumulong sa akin upang maka-akyat.
"Ladies and gentlemen, Let me introduce to all of you, my wife. Lilian Magnaye-Clementine." Hindi ko alam kung dapat bang matuwa ako sa pagpapakilala nito sa akin.
Kasabay ng pagpapakilala nito sa akin ang masigabong palakpakan. Plastic! Alam kong lahat sila pinagtitinginan at pinag-chichismisan ako. No choice akong lumapit at humawak sa kamay nito.
"Actually, to all you guys know. She's my desperate wife." Magmamakaawa akong tumingin sa kanya kasabay ng aking pag-iling.
"Why? Co'z she's obsessed to my fiance, Silvian. Know na alam niyo ring I'm engaged with him. Obviously, I'm a gay. But because on this woman beside me. Everything vanish. Should I say she planned everything to ruined my life. She having a one night stand with me, then I got her pregnant. And because of that we're married." Tuluyang tumulo ang aking mga luha dahil sa mga sinabi nito.
"Don't cry, honey. Don't cry. Makakasama sa baby natin 'to, right?" Agad akong pinunasan ang mga luha.
Mas tumindi ang bulong-bulungan sa paligid. At kung toxic ang pag-uusapan. This place suffocated to so much. I hate it!
Even my parents. Alam kong kinasusuklaman nila ako lalong-lalo na si dad.
"So... for everyone knows. My wife is beautiful isn't she? Just look at her. Gorgeous." Aniya sabay yakap sa akin.
Complement ba 'to o ano. Rinig ko ang masigabong palakpakan ng lahat. Pero wala ako paki-alam. Kailangan kong makaalis sa lugar na 'to. Kung mas tatagal pa ako ay mas lalo ko lang pinapalala ang sitwasyon. Natatakot ako sa posibleng mangyari.
"I hope all you guys enjoy the party. Please, excuse us. My wife is pregnant and pregnant women should early to sleep, right?" Sumang-ayon naman sa kanya ang buong bisita.
"Excuse us." Aniya sabay hila sa akin pababa ng stage.
"Lilian." Rinig kong sigaw ni Henry.
Sa likod kami dumaan.
"Ano ba. Let me go." Angal ko. Madiin ang pagkakahawak nito sa akin.
"Let you go, for what? Para sa bastardong 'yon? Your mine, b***h. Kaya wala kang karapatang umangal." This time buong lakas kong inialis ang kamay niyang nakahawak sa akin.
"Walang karapatan? Ano ako alila mo? Yes. I'm your wife, and your my husband. Hanggang doon na lang 'yon. Your with Silvian's, right? Then magsama kayo. I will fill a devorce, kung ikaw sawang-sawa na makita at makasama ako. Puwes ako nandidiri. Nakakadiri ka, ka--" sinampal niya ako.
"No, b***h. Ano ako, tanga? No hell. Devorce, seriously? Hindi ako papayag na ganu'n-ganun na lang. Ginusto mo 'to, right? Panindigan mo! Hindi ako papayag not unless you die." Aniya sabay muling kaladkad sa akin.
Not unless I die? Okay so let be. Hintayin. Kaunti na lang. For sure sa time na 'yon. Masasabi kong I'm free. Hintayin mong mamatay ako, malapit na. Kaunti pa.
- Writer
