Chapter 10
1600 Words
LILIAN MAGNAYE'S POV
"Lilian." I heard my mom's voice.
"Mom." Marahan akong bumangon sa aking kama. "W-what are you d-doing here." Argh! I feel the pain, stock in head. Medyo nahirapan pa akong umupo dahil sa bigat ng aking t'yan.
"Thanks mom." Sambit ko sabay pilit na ngumiti. Naglagay kasi ito ng unan sa aking likuran.
"I'm here to visit you iha. Leo called at me, kaya nagmadali ako. I'm worried." ako sa kanya. "Mom, kahit na. Okay lang naman po ako. Dapat hindi na kayo nag-abala pa." Hindi ito sumagot sa halip ay yumuko lang.
"Alam ba 'to ni dad?" Tanong ko. Umiling naman siya. Napa kamot ulo na lang sabay tingin sa orasan. "Okay mom. Ganito lang na since nalaman n'yong okay na ako. Umuwi na po kayo. Baka kung anong gawin na naman sa inyo ni dad. Okay?" Tumango lang ito.
Akmang tatayo ako ng tumayo ito upang alalayan ako. I love mom and no one can describe how really missed her. Eversince when I'm was a child. Mas uhaw ako sa atensyon ni mom. Pero dahil sa pagmamahal niya kay dad at naging sunod-sunuran siya dito. Mas naging malayo ang pagitan naming dalawa.
Nakakatawa mang isipin pero naiingit ako kay ate Lily. Coz mom loves her so much. Til now, alam kong masama ang loob niya because of what I did. I want to tell her everything, about my ate's condition. Pero hindi pa ito ang tamang panahon.
"K-kaya ko po." Utal kong sabi.
"A-ah. Pasensya na." Aniya sabay kaunting lumayo sa akin.
Yumuko ako. "I miss you, mom. I really do kaso hindi na ata tayo babalik sa dati. Hindi na." Sambit ko sabay pilit na ngumiti sa kanya.
"Pahintay na lang po ako sa baba. Para maihatid ko po kayo sa gate." Sabi ko at naglakad papuntang cr.
Pagpasok sa loob ay napatitig lang ako sa salamin. Usually ito naman talaga ang madalas kong ginagawa. I'm staring myself in front of mirror. Iniisip ang mga nangyari kahapon sa party, si ate Lily and Henry. Even Silvian, the way he touched my face. The way he looked at my eyes. Sobrang mixed emotion para sa akin 'yon. Lalo na yung mga nangyari sa amin ni Leo. Kung paano niya paulit-ulit na sambitin ang pangalan ko. Sobrang natuwa ako.
"No! Umayos ka, Lilian. He said act what where you belong. Alam mo ang lugar mo diba? Don't fall at him and never fall at him. Masasaktan ka lang." Pangungumbinsi ko sa aking sarili. Kaagad akong maghilamos, nag-toothbrush at pagkatapos ay lumabas ng banyo.
Paglabas naman para aking lutang sa mga nangyari. I mean, Ang hirap i-process. Ang daming mga nangyari at sobra akong naguguluhan.
Habang nagbibihis ako ay bigla kong naalala na iba ang suot ko kagabi sa suot ngayon. Naalala ko naka grown ako kagabi, sobrang bigat ng gown na 'yon kaya paanong nakapantulog ako ngayong pag-gising ko? Imposibleng nagpalit ako kagabi dahil alam ko hinimatay ako. Kaya paanong nakapantulog ako ngayon?
Ano 'yon siya ang nagpalit sa'kin ng damit? Yeh. His my husband pero kasi imposible talaga e. I know him at alam kong hindi niya ako pag-aaksayahan ng oras.
Pero kahit na... what if siya nga? Oh my! For sure nakita n'ya itong pangit kong katawan. Sh*t nakakahiya!
Hayyysss, ano bang pake n'ya kung pangit itong katawan ko? Beke siya no. As in bekla, binabae, etc... At higit sa lahat lalaki rin ang gusto niya tulad ko. Kaya bakit kailangan kong mahiya?
"Pero kasi... No no, no. No! Imposible. Alam kong hindi niya gagawin 'yon. As in never! Okay, Lilian don't stress yourself. For sure habang binibihisan ka niya eh nandidiri siya. Wag kang umasa sa wala girl. Wag umasa." Tila nababaliw kong sambit sa aking sarili.
Pagkababa ko ng hagdan. Kita kong nakatingin sa akin si mom kaya ngumiti ako. Kahit medyo pilit. Sabay kaming naglakad papalabas ng bahay.
"Lilian, are you okay?" Napa tingin ako sa kanya.
"A-ah. Yeah. I-i'm f-fine." Utal kong sagot. Paano ba naman kasi hindi pa rin mawala sa isip ko 'yon. Feeling ko namumula ako buong mukha kapag naaalala ko iyon.
"Are you sure? Coz your blushing iha. Tell me, may masakit ba sayo?" Napa hinto ako kasabay ng paulit-ulit na pag-iling.
"I'II SAID I'M OKAY, MOM. I'M OKAY." Na shock si mom sa ginawa ko. Kahit ako na shock din sa pag-sigaw ko.
Para bang tumigil ang mundo sa pagitan naming dalawa ni mom. Naka yuko na lang ako sabay yukom ng aking mga kamay.
"Papasok na po ako. I'm sorry." Sambit ko at kaagad na tumalikod at naglakad papasok ng bahay. Pagkapasok ay kaagad akong tumungo sa kusina para uminom ng tubig.
Pagka-inom ay napasambunot na lang sa aking sarili. "Ano bang nangyayari sa'kin? Ano bang ginagawa ko? Nakakainis. Sobrang nakakainis!"
Buong maghapon akong nagkulong sa kwarto. Lumalabas lang ako kung iinom ng tubig or nagugutom. Nakahiga lang ako at nakatitig sa kawalan. Ayaw kong lumabas kung hindi naman kailangan. Dahil kapag naiisip ko yong mga nangyari ay nahihiya lang ako sa sarili ko.
KINAGABIHAN kinailangan kong magluto. Medyo napaaga pa nga pero kailangan. Pagkatapos magluto inihain ko na 'yon sa mesa. Kumain na rin ako para kung sakaling umuwi man siya e busog na ako. Hintayin ako siya. Naghintay ako sa sofa. Mag-aalas nuwebe na pero wala pa din siya. Kailangan kong matulog ng maaga ngayon. Naghintay pa ulit ako ng sampung minuto kaso wala. Kaya napagpasyahan ko na lang umakyat sa aking kuwarto para matulog.
Pagpasok ng kuwarto. Nag half-bath lang ako at kaagad na humiga sa kama. Same sceneries pa din. Nakatitig lang ako sa kawalan habang hinihintay na dalawin ng antok. At nang maantok ay pumikit na ako kaso napa balikwas naman ako ng umalingawngaw ang ingay sa baba.
Isinuot ko aking balabal at lumabas ng kuwarto. Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan. Rinig ko ang ingay galing sa pinto kaya mabilis ko itong tiningnan. "Leo." Dali-dali akong lumapit sa kanya at kaagad s'yang inalalayan.
"Kaya mo ba? Tulungan n--." Tinabig niya ang kamay ko.
"Don't touch me." Aniya sapat na para marinig ko. Pero imbes na masindak sa kanya ay lumapit pa din ako at hinawakan siya sa noo.
Mainit ito. Kaya inalalayan ko siyang maglakad upang maka upo sa sofa sa living room. Hirap man pero kailangan ko s'yang alalayan. Ni hindi na nga tumingin o lumingon man lang sa kanya dahil feeling pag ginawa ko 'yon e mapapahamak lang ako.
Pagkarating sa living room kamuntikan pa s'yang matumba buti na lang at nasalo ko ito. Nawalan na din ito ng malay kasabay ng mabilis n'yang paghinga. Senyales na may mataas itong lagnat. Inihiga ko siya sa sofa ng maayos. Tinanggal ang mga sapatos.
Kumuha kaagad ako ng basin na may lamang tubig at bimpo. Marahan akong umupo sa tabi niya. Hirap akong yumuko to the point na kailangan ko pang kumapit sa sofa para lang hindi matumba. Pinunasan ko siya agad ng piniga kong bimpo sa tubig. Maingat at marahan upang hindi ito maabala.
Pagkatapos ko itong punasan ay nagtungo pa ako sa kuwarto nito upang maghanap ng damit na maisuot niya. After kong mapalitan siya umupo ako sa tabi niya at pinagmasdan siya.
"Alam mo kung naging babae ka lang. For sure mas maganda sa'kin. Pero alam mo din na kahit lalaki ka, ang ganda mo pa din. Hope all." Biro ko sabay haplos sa makinis n'yang mukha.
Ilang minuto ko din s'yang tinitigan bago tuluyang makatulog. Pero pagka madaling e naalipungatan ako. Hinaplos ko siya sa noo at maging sa leeg. Medyo bumababa na ang lagnat nito. Mainit din kasi pinatay ko yung aircon sa buong bahay. Kaya muli na naman akong tumungo sa kuwarto nito upang ikuha siya ng damit. Muli ko siyang pinalitan. Pagkatapos ay muli akong bumalik sa pagtulog.
KINABUKASAN mas maaga akong nagising sa kanya. Pagkatapos sa morning routine ko ay tumungo ako sa kusina para magluto.
Nagluto ako ng lugaw para kahit paano ay mainitan ang kanyang sikmura at kahit paano ay gumaan ang pakiramdam nito.
Habang naghahain ako sa hapag ay nagulat ako ng makitang nakatawa ito sa mismong pinto ng kusina. "G-good m-morning." Bati ko sabay bow ka kanya.
Kita ko ang pag-taas ng kilay niya. Senyales na galit o hindi maganda ang gising nito.
Maya-maya pa ay hahakbang na sana ito ng kaagad ko s'yang inalalayan. Muntikan na kasi itong matumba. "Don't t-touch me." Tulak niya sa akin pero hindi siya pinansin sa halip ay inalalayan ko lang siya. Akala ko itutulak niya ako pero hindi niya ginawa.
Pagka upo niya ay nanatili lang ako sa isang tabi. Pinapanood s'yang kumain at habang ginagawa ko 'yon ang daming kapantasyahan ang tumatakbo sa utak ko.
"Ang gwapo niya. Yung tipong kahit kumain lang siya. Tapos yung pag subo. As in wow! Feeling ko parang lumilipad ako sa alapaap. Nag s-slow motion ang buong paligid." Ang sarap sa feeling.
At pagkatapos n'yang kumain ay tumayo na ito kaya dali-dali ko namang iniligpit ang mga pinagkainan niya. Aalalayan ko pa sana siya ng pigilan ako nito.
"Thank you." Hindi ko alam pero nanlaki lang ang mga mata ko sa sinabi niya. Natulala ako to the point na hindi ako maka galaw o maka hinga man lang. Feeling ko rin umakyat lahat ng dugo ko sa mukha.
- Writer
