Chapter 9
1675 Words
LILIAN MAGNAYE'S POV
"Your looking to lover your lover right, b***h?" It's him. My husband. Nilingon ko siya. Napa kunot kilay ako when I saw him. Naka sandal sa pader while crossing his arms.
We're here at the ball. I'm wearing a evening gown, pastel cream design na medyo revealing suot which is ito talaga ang dahilan ng pag punta ko dito. Lumabas ako ng venue dahil hindi ko gusto ang napaliligiran ng mga tao lalo kung sa ganitong kasuotan. Tapos ngayon andito siya. Arrrghh!
"Lover... really? Diba dapat ikaw ang tanungin ko 'yan. Where's your lover, my husband? Alam ba n'yang nakawala ang alaga niya. Coz his pet destroy my day. Oh bak-." He cutted me with a slap. Hindi ako nagpasindak sa kanya sa halip ay tinitigan siya.
"How dare you! You have nothing, b***h. Asawa lang kita. Act what where you belong, b***h!" I laughed sarcastically.
"Alam mo pinapatawa mo ako. Dapat ba pasalamatan kita sa pagpapatawa sa akin? Well, thank you. Ngayon mo lang ako napatawa ng ganito. What a first time, right?"
"Ooopsss... don't you dare to slap me again. Tingin mo ba pag nakita ka ni Silvian, matutuwa siya sayo?" Banta ko. Kita kong napaatras ito.
Ano bang akala niya. Papatalo ako. Na habang buhay akong matatakot sa kanya?
Maya-maya pa ay kita ko ang paglapit sa direksyon namin si Silvian. At nang makalapit ito. Ay kaagad na lumingon ako sa ibang direksyon. "Excuse me." Kaagad akong umalis sa harap nila at minabuting tumungo na lang sa garden.
Sa totoo lang ayaw ko naman talagang pumunta pero mapilit si mom. At kapag nalaman ni dad na hindi ako pumunta for sure ay mananagot nanaman ako.
Pagkarating sa garden ay umupo sa upuan. Full moon ngayon kaya pinagmasdan ko lang ito. "Lilian." Anong boses na 'yon. Hindi ako puwedeng magkamali. "Ate!" Naka mask ito. She's wearing a red gown. We're twin sister kaya alam na alam ko ang pigura nito. Tinanggal nito ang mask na suot.
Tumulo ang luha ko. Hindi ko akalaing makikita ko siya.
"Ate." Muli ay sambit ko. Tumayo ako at kaagad itong niyakap. "Ate, I really miss you. I really do." Iyak kong sambit sa kanya while hugging her tight.
"Ssshhh... Of course I miss you too. Don't cry please. Hindi makakabuti sayo." Aniya sabay punas sa aking luha.
"How are you? Are you okay? How about your operation? Tell me, okay ka na ba?" Sunod-sunod kong tanong while checking her from head to toe.
Five years have been past. Still, she's beautiful. Yes, she's my identical. My beloved twin sister. I'll remembered everything from the time she need me. Humingi ito ng tulong sa akin. Yes, I helped her.
*Flashback.
Habang nasa klase pinatawag ako.
Kaagad akong pumunta sa clinic "Ate, okay ka lang? Anong masakit? Please... Tell me." Sambit ko ng maka lapit ako sa kanya.
"I'm fine. There's nothing to worry about. Btw. May klase ka, right?" She said and smile. Hindi ko alam pero while seeing her like this... I'm in pain. I love my twin sister so much. Maybe our parents doesn't love me, pero iba si ate. She loves me and I really loved her so much.
"Okay lang. Nag-excuse ako just to see you. Please tell me... your okay, right?" She got me worried so much. At hindi ko alam ang gagawin ko once na maulit pa ito sa kanya.
"Come here." Aniya kaya kaagad akong lumapit sa kanya. She hugged me tight.
*End of flashback.
"I really miss your hugs too. Alam mo ba ever since na umalis ka no one can hug me like this. I really missed you."
"Me too." sambit niya. Maya-maya pa ay bumitaw ito sa pagkakayakap sa akin.
"Lilian, listen to me. Carefully." Tumango sa kanya. "Gusto ko sanang walang ibang makaalam nito. Just you and I." She added then holding my hand again.
"Of course. Promise." I said then smile at her. She hugging me again.
"Lily." I was shocked when Henry suddenly came from nowhere. Kaagad akong napa bitaw ng pagkakayakap kay ate Lily. Lumayo ako ng kaunti.
"You know him?" Nagulat kong tanong at same hindi na makapaniwala. Lumapit si Henry kay ate. "We need to good." Aniya sapat para marinig ko. "Lilian." Tawag sa akin ni ate pero wala e. Naguguluhan. Hindi ako mapaniwala. I mean I'm shocked.
"Lilian." Rinig kong sambit nito pero wala para bang ayaw mag-process ng buong utak sa mga nangyayari.
"Lilian!" Napa balik ako sa aking wisyo. I saw Silvian. Bakas sa itsura nito ang pag-aalala. "Are you okay?" For the first time he asked me if I'm okay. He melted me, softly. I feel his hand touching my face so gently. Feeling ko anytime natutunaw ako. I don't how I feel. Mixed emotions.
"Silvian." Mabilis kong tinulak palayo sa akin si Silvian.
"A-ah. I'm fine. Sorry. I n-need to go." Nag-bow lang ako sa kanilang pareho at mabilis na nilisan ang lugar.
Pagkalabas ng hotel ay pumara ako ng taxi at kaagad na sumakay. Buong biyahe samo't sari ang tumatakbo sa isipan ko.
"Ma'am, okay lang kayo?" Tanong ni manong driver sa akin. Siguro nahalata nito ang madalas akong pagbuntong-hinga at paghilot na rin sa aking sintido.
"Okay lang po ako." I said and smile to him.
Pagdating sa tapat ng bahay medyo dahan-dahan akong bumababa ng taxi. Biglaan kasi akong nakaramdam ng hilo. Pag-alis ng taxi ay akmang papasok na sana ako ng gate ng may humintong kotse. Hindi ko masyadong maaninag kung kanino ito pero pamilyar ito sa akin. At nang mapag-tantong sa kanya ito ay pumasok ako ng maliit na gate upang ipagbukas ito at maka pasok. Pagpasok niya ay isinara ko ito.
Argh! Muli ay napa hawak ako sa aking sintido. Kailangan ko na atang matulog ng mas maaga.
Rinig ko ang pagbaba nito sa sasakyan pero hindi ito pinagtulungan pa ng pansin sa halip ay nauna akong pasok sa loob ng bahay. Bago umakyat sa aking silid ay napagpasyahan kong tumungo muna ng kusina para uminom ng tubig.
Nang maubos ko ito ay kahit paano ay gumaan ang aking pakiramdam. Muli ay sumagi sa isipan ko ang lahat ng mga nangyari kanina.
Mga katanungang mas lalong nagpasakit ng ulo at isama mo pa yung paglapit at haplos ni Silvian sa mukha ako. Muli ay nakaramdam ako ng pamumula ng aking mukha.
"Blushing ha." Kaagad akong naistatwa sa aking kinatatayuan. Yumuko para hindi niya makita ang aking mukha. Ang kanilang kilig ay napalitan ng kaba.
Hindi ko alam pero sa tuwing hahakbang ito palapit sa akin ay tila nakakarinig ako ng tunog. Tunog ng kamatayan, takot at iba pa.
"A-aray!" Daing ko ng hilahin niya aking buhok. Napa liyad ako dahilan para makita ko ang mukha niya.
Those eyes. Kitang-kita ko ang galit. Kung paano niya ako titigan. Lahat!
Hindi ko mapigilang umiyak. Gusto kong iwasan siya ng tingin. Gusto ko mawala na lang sa harap niya. Pero paano ko gagawin 'yon?
Muli pagkakatalikod ay iniharap niya ako sa kanya. Habang hawak pa rin ng madiin ang aking buhok. He smirked.
"The way he touched you." Hindi ako alam kong anong ire-react sa sinabi niya. "Alam mo bang he didn't touch me like that, ha?" Umiling ako sa tanong niya. "Of course hindi mo alam dahil palagi namang wala kang alam. Ganito ka ba lumaban, ha?" Muli ay umiling ako.
Ano bang sinasabi niya? Wala akong alam sa mga sinasabi niya. Lumaban! Really? Dahil una pa lang talo na ako. Lumaban? Matagal na akong sumuko, kaya walang dahilan para umarte s'ya ng ganito.
Iwinaksi ko ang kamay n'yang nakahawak buhok ko. Mula sa pagkakayuko ay tumingala ako sa kanya. "Lumaban? Alam mong kahit kailan hinding-hindi kita kayang tapatan. Sa totoo lang matagal na akong sumuko. Kaya kung nag-aalala ka sa kanya. Don't worry iyong-iyo siya." Hinaplos ko ang mukha niya sabay ngiti.
Nang mapag-tantong mali ang ginawa ko ay kaagad akong lumayo sa kanya. "P-pasensya na." Mabilis akong lumabas ng kusina iniwan s'yang tulala. Huminto ako sa tapat ng hagdan.
Nababaliw ka na ba? Lilian. Paano ka lang kung sinaktan ka niya. Sambit ko sa aking isipan.
"Go up stairs." Napalingon ako sa kanya. Kaagad akong tumango. Dahan-dahan maingat akong umakyat. Medyo mabigat ang gown tapos buntis pa ako kaya kailangan doble ingat. Nang nasa kalagitnaan na akong ng pag-akyat muli sumakit ang aking ulo. Sa puntong ito para itong binibiyak. Sobrang sakit!
"Arrrghh!" Hindi ko mapigilang ungol. Ang sakit. Ramdam ko din ang unti-unting paglabo ng aking mga mata. "Are you okay?" Tanong niya ng makalapit sa akin. Tinignan ko siya at ngumiti. "I'm f----" hindi ko na nagawang tapusin ang sasabihin. Pero bago pa man mawalan ng malay I heard him, saying my name. Rinig ko sa boses nito ang pag-aalala.
Compliment ba 'to? Or should I compliment him for saying my name. Pero sa totoo lang... ang saya ko. Sobrang saya ko.
"Lilian!" Ang sarap pakinggan. Nakaadik at tila nakakaginhawa sa pakiramdam.
- Writer
